God of War: Ascension
Πιο ελληνικό δεν γίνεται.
O αγαπημένος του GameOver, Ντίνος Σούτης, για παράδειγμα, είναι ένας εξ αυτών, ενώ οι περισσότεροι ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους σε χαρακτήρες είναι γνώριμοι είτε από σειρές και ταινίες κινουμένων σχεδίων, είτε από διαφημιστικά σποτ. Ένα μικρό πρόβλημα με τη μίξη του ήχου αν επιλεχθεί το ελληνικό voice over υπάρχει, αλλά δεν είναι τίποτα που δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Σε κάθε περίπτωση, αξίζει κάποιος να παίξει το Ascension χρησιμοποιώντας ελληνικά, αφού η αίσθηση του “απολύτως ελληνικού” είναι και έντονη και γοητευτική. Και για όσους δεν θέλουν την ελληνική γλώσσα, υπάρχει πάντα το αγγλικό voice over, που μπορεί να συνδυαστεί με ελληνικούς υπότιτλους. Σε ό,τι αφορά τη μουσική, ο Gerard Marino -κύριος συνθέτης του franchise- απουσιάζει για πρώτη φορά, αλλά ο “πολύς” Tyler Bates, με εμπειρία από κινηματογράφο και τηλεόραση, συνέθεσε ορισμένα από τα καλύτερα θέματα της σειράς, μένοντας πιστός στο ύφος που καθιέρωσε ο Marino.
Tέλος, έχουμε τον οπτικό τομέα. Εδώ πρέπει να πούμε ότι τοποθετήσαμε το God of War III στην κονσόλα μας για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη και να προχωρήσουμε σε συγκρίσεις. Και η αλήθεια είναι ότι το τρίτο μέρος της σειράς παραμένει αξεπέραστο. Tο Ascension έχεις τις καλές στιγμές του. Για την ακρίβεια, έχει στιγμές που δείχνει ομορφότερο από το τρίτο παιχνίδι. Αλλά σε γενικές γραμμές δεν προσφέρει ούτε τα απόκοσμα set pieces του God of War III ούτε τα εντυπωσιακά boss fights, ούτε είναι σε θέση εν έτει 2013 να εντυπωσιάσει με τον τρόπο που το είχε κάνει το GoW III πίσω στο 2010. Και πάλι, όμως, πρέπει να πούμε ότι όσο πλησιάζουμε προς το τέλος, το Ascension γίνεται ομορφότερο και πιο εντυπωσιακό.
Το God of War Ascension δεν καταφέρνει να αγγίξει το μεγαλείο του God of War III, αλλά σίγουρα αποτελεί μια αξιοπρεπέστατη, προσεγμένη και καλοφτιαγμένη προσθήκη στο franchise της Sony. Το απολαυστικό σύστημα μάχης, τα όμορφα γραφικά, η ιστορία, που έρχεται για να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα χρόνων, και η χρήση της ελληνικής γλώσσας, που επιτέλους έγινε πραγματικότητα χάρη στις μεγάλες προσπάθειες της Sony Hellas, είναι τα μεγάλα ατού του τίτλου και αυτά είναι που γέρνουν τη ζυγαριά προς το θετικό αποτέλεσμα. Η αίσθηση deja vu είναι έντονη, η σύντομη διάρκεια αφαιρεί πόντους από τη συνολική εμπειρία και το multiplayer δεν είναι κάτι συναρπαστικό, αλλά στο τέλος της ημέρας, η ουσία είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια ακόμα απολαυστική περιπέτεια του Κράτου που οι φίλοι της σειράς πρέπει να δουν.
