Sniper: Ghost Warrior 2

Μ’ ένα σμπάρο δυο τριγώνια

Ένα είναι σίγουρο: Το Sniper: Ghost Warrior 2 κυκλοφορεί υπό τις καλύτερες προυποθέσεις. “Το σίκουελ του sniper παιχνιδιού με τις υψηλότερες πωλήσεις όλων των εποχών”. Και πράγματι, μπορεί το πρώτο Sniper: Ghost Warrior να είχε κάποια σοβαρά λάθη -κυρίως λόγω χαμηλού budget-, αλλά μέσα από αυτά αναδυόταν μια γνήσια και απολαυστική “sniper” εμπειρία, η οποία μόνο τις καλύτερες υποσχέσεις μπορούσε να αφήσει για τη συνέχεια.

Δυστυχώς, το sequel, χωρίς να είναι ένα πολύ κακό παιχνίδι και παρά τις προσπάθειες των δημιουργών, δεν καταφέρνει να εκπληρώσει το όραμα του πρώτου παιχνιδιού, αφού είναι εμφανές πως κατά την ανάπτυξή του μάλλον κάτι πήγε πολύ στραβά. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι καταφέρνει η City Interactive με το νέο πόνημά της.

It’s a snipers’ life

Το Sniper: Ghost Warrior 2 μας βάζει στις μπότες του Cpt. Cole Anderson, μέλος της “ελίτ” ομάδας Ghost Warrior. Το σενάριο δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, καθώς βρισκόμαστε στο κυνήγι τρομοκρατών, οι οποίοι απειλούν τον κόσμο με βιολογικά όπλα -και όχι μόνο. Να σημειώσουμε ότι είμαστε Αμερικανοί και οι εχθροί είναι σταθερά οι κακοί Ρώσοι. Σοκ; Τόσο οι ερμηνείες όσο και η ποιότητα/ απόδοση της ιστορίας δεν ξεπερνούν το μέτριο, ενώ η προσπάθεια της εταιρίας να δώσει μια πινελιά κλιμάκωσης και ίντριγκας στο σενάριο κρίνεται μάλλον αποτυχημένη, καθώς ακόμα και οι δήθεν επικές σεναριακές ανατροπές φαντάζουν στο μυαλό του παίκτη ως φυσική εξέλιξη της ιστορίας.

Κατά τη διάρκεια των τριών συνολικά κεφαλαίων, θα μεταφερθούμε στις ζούγκλες των Φιλιππινών, το “άχαρο” βομβαρδισμένο Σαράγεβο και, τέλος, στις ορεινές περιοχές του Θιβέτ. Το level design, αν και δίνει “πάτημα” για όμορφα περιβάλλοντα, παρουσιάζει έλλειψη ποικιλίας και δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο, εκτός απο κάποιες ελάχιστες δημιουργικές αναλαμπές της City Interactive, η οποία, εν τέλει, δεν φαίνεται να εκμεταλλεύτηκε σωστά τα settings που επέλεξε. Και πώς να απολαύσουν οι παίκτες τα περιβάλλοντα αυτά, όταν η ελευθερία -και το όποιο νόημα- εξερεύνησης είναι ανύπαρκτη, και κάποιες αποστολές μπορεί να διαρκούν 10 μόλις λεπτά, σε μια διάρκεια που συνολικά κυμαίνεται γύρω στις 6 ώρες;

My rifle is my best friend

Όπως είναι φανερό από την ονομασία του παιχνιδιού, η θεματολογία και το gameplay περιορίζονται αποκλειστικά στη “δουλειά” του ελεύθερου σκοπευτή και, δυστυχώς, εδώ ακριβώς είναι που αποτυγχάνει. Στο πυρήνα του gameplay βρίσκεται το stealth, και η επιτυχία του βασίζεται σε τρεις βασικούς παράγοντες, οι οποίοι καθορίζουν ολοκληρωτικά το αν η σφαίρα θα βρει τον ανυποψίαστο Ρώσο ή τον ανυποψίαστο… θάμνο πίσω του. Πρώτον, τα bullet physics σημαίνουν πως η σφαίρα με την απόσταση χάνει ύψος, άρα πρέπει να στοχεύουμε λίγο πιο ψηλά ανάλογα την απόσταση.

Ακόμη, πρέπει να παίρνουμε υπόψη την κατεύθυνση και τη δύναμη του αέρα, η οποία επηρεάζει αισθητά την τροχιά της σφαίρας. Τέλος, πρέπει να προσέχουμε τους παλμούς του πρωταγωνιστή. Πρέπει να αποφεύγονται κατά το δυνατόν κινήσεις που κουράζουν τον Cole, όπως τρέξιμο, άλματα, αλλά και αποτυχημένες βολές που απειλούν να ξεσκεπάσουν την κάλυψή του, αφού τον αγχώνουν και ανεβάζουν τους χτύπους της καρδιάς, προκαλώντας αστάθεια του όπλου.

Για να έχει μεγαλύτερη ακρίβεια, πιέζοντας μέσα τον αναλογικό μοχλό, ο παίκτης κρατά την αναπνοή του και σταθεροποιεί το όπλο, έχοντας παράλληλα ένα σύντομο slow-motion εφέ, που κάνει τα kills πιο απολαυστικά. Στα δύο πρώτα επίπεδα δυσκολίας ο πρωταγωνιστής μπορεί να κάνει tag εχθρούς, ενώ αυτόματα μπορεί να υπολογίσει μόνος του το πού ακριβώς θα χτυπήσει η σφαίρα. Για όσους λοιπόν επιθυμούν την πιο “sniper” εμπειρία που μπορεί να προσφέρει το παιχνίδι, καλό είναι να επιλέξουν το τρίτο και τελευταίο επίπεδο δυσκολίας, αφού κάθε βολή περιέχει μεγάλες δόσεις ρίσκου και σχεδιασμού και προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση.

Μία από τις πιο απολαυστικές στιγμές του παιχνιδιού είναι όταν, αφού τραβήξουμε την σκανδάλη, παρακολουθούμε από το σκόπευτρο την τροχιά της σφαίρας μέχρι να “προσγειωθεί” στο κεφάλι των εχθρών ή όταν δύο εχθροί ευθυγραμμίζονται για να μας προσφέρουν την ευκαιρία για ένα απολαυστικό double kill. Το highlight είναι η bullet cam, η οποία σε συγκεκριμένες βολές ακολουθεί κοντινά τη σφαίρα απο τη στιγμή που “αποχωρίζεται” το όπλο, μέχρι τη στιγμή που χτυπάει τον αντίπαλο, και είναι απο μόνη της λόγος να δοκιμάσει κάποιος το παιχνίδι. Ωστόσο, εμφανίζεται πιο σπάνια από όσο θα θέλαμε και έχουμε δει εξίσου (πρώτο Sniper) ή και πιο εντυπωσιακές εφαρμογές (Sniper Elite V2). Δυστυχώς, όμως, κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά, αφού το παιχνίδι πάσχει απο ενα τεράστιο πρόβλημα: την ανελέητη γραμμικότητα. Το Ghost Warrior 2 δεν επιτρέπει στον παίκτη σε κανένα σχεδόν σημείο να πατήσει στα πόδια του, να σηκώσει ανάστημα και να εξαπολύσει τον ελεύθερο σκοπευτή που κρύβει μέσα του.

Στο μεγαλύτερο ποσοστό του παιχνιδιού θα συνοδευόμαστε από εναν NPC spotter ή απο συμμάχους μέσω δορυφόρου, οι οποίοι θα μας λένε τί να κάνουμε, που και πώς να το κάνουμε και πότε να το κάνουμε. Η οποιαδήποτε απόλαυση απο την τακτική αθόρυβη εξόντωση των εχθρικών μονάδων εξαφανίζεται, αφού το παιχνίδι χάνει την ουσία του ελεύθερου σκοπευτή. Το sniping θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια… τέχνη, αφού κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ελευθερία προσεγγίσεων, όπως η παρακολούθηση του πεδίου, αναγνώριση εχθρών, εύρεση κατάλληλης στρατηγικής τοποθεσίας και σκέψη πριν απο κάθε βολή.

Αντιθέτως, περιοριζόμαστε στην αυστηρή ακολουθία εντολών, σε σημείο που αν εκτελέσουμε κάποιες εντολές με διαφορετική σειρά ή τρόπο, το παιχνίδι συνήθως κολλάει ή γίνεται άδικο. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως δεν μπορούμε να σηκώσουμε διαφορετικά όπλα εκτός από sniper, για να μην ξεφύγουμε απο την “γραμμή” που το παιχνίδι επιθυμεί να ακολουθήσουμε. Δυστυχώς, σε κανένα σχεδόν σημείο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απο αυτή την γραμμικότητα, η οποία “πνίγει” τον παίκτη, και μαζί οποιαδήποτε ελπίδα δημιουργικότητας από πλευράς του. Επιπλέον, κανένας απολύτως πειραματισμός δεν έχει γίνει εδώ, με αποτέλεσμα το πρώτο παιχνίδι να έχει περισσότερες “καινοτομίες”, όπως τα throwing knives, το σχοινί κλπ.

Την εμφάνισή της κάνει για μια ακόμη φορά η πολύ κακή A.I., η οποία είναι μάλλον επιτηδευμένα χαζή, έτσι ώστε να υποστηρίζεται ο όποιος ρεαλισμός του παιχνιδιού, με εχθρούς οι οποίοι κοιτάζουν τοίχους, δεν μπορούν να ακούσουν βασικούς ήχους του περιβάλλοντος και γενικότερα είναι scripted να περιμένουν την -επίσης scripted- κίνηση του παίκτη. Κάτι επίσης εκνευριστικό είναι τα απόμακρα chekpoints, που αναγκάζουν να ξαναπαίξουμε μεγάλα τμήματα του τίτλου.

Τέλος, την εμφάνισή του κάνει ενα multiplayer, το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα πως υπάρχει απλά… για να υπάρχει. Με μόλις ένα mode (Team Deathmatch) και δύο χάρτες αυτή τη στιγμή, είναι σίγουρο πως θα σας απασχολήσει για όχι περισσότερα απο τρία matches. Εξάλλου, την περισσότερη ώρα πρόκειται για ακίνητους παίκτες, οι οποίοι περιμένουν ολόκληρα λεπτά να δουν κίνηση ή πυροβολισμό, χωρίς να προσφέρεται κάτι παραπάνω.

Τεχνικός τομέας

Στον τεχνικό τομέα η CryEngine 3 σώζει την κατάσταση, αλλά και πάλι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αφού σε σημεία το οπτικό αποτέλεσμα είναι μέτριο, ειδικά όταν βλέπουμε χαμηλής ποιότητας textures, εφέ και διάφορα λάθη. Επίσης, πολύ συχνά θα συναντήσουμε διάφορα bugs και glitches, τα οποία σπάνε τον όποιο ρυθμό. Ο γράφων, για παράδειγμα, συνάντησε δυο φορές glitches, τα οποία τον ανάγκασαν να ξεκινήσει κάποιο επίπεδο από την αρχή και όχι απλά απο το προηγούμενο checkpoint. Τέλος, ο ηχητικός τομέας επίσης κινείται σε μέτρια επίπεδα. 

Συμπεράσματα

Το Sniper: Ghost Warrior 2 είναι ένα παιχνίδι που πνίγεται στις φιλοδοξίες του και εν τέλει προδίδει το ίδιο το όραμά του. Η City Interactive προσπάθησε να προσφέρει κάτι εντυπωσιακό, χάνοντας στην πορεία την ουσία ενος sniper παιχνιδιού. Ενώ σε σημεία το gameplay είναι απολαυστικό, το campaign είναι σύντομο και επαναλαμβανόμενο, με ένα σενάριο που θα ξεχαστεί πολύ εύκολα, και γενικότερα θα αφήσει τον παίκτη με την ιδέα ότι πρόκειται για ενα scripted… πράγμα. Σίγουρα η έλλειψη υψηλού budget δυσκόλεψε σοβαρά την ανάπτυξη και η σχετικά χαμηλή τιμή κυκλοφορίας είναι ενα ελαφρυντικό, αλλά ορισμένες σχεδιαστικές επιλογές, όπως κυρίως η ανυπόφορη γραμμικότητα, δεν αφήνουν την διασκέδαση να φτάσει στον παίκτη όπως πρέπει.

Το multiplayer είναι σχεδόν ανύπαρκτο, και έτσι το συνολικό πακέτο προσφέρει μια σύντομη και μάλλον “ρηχή” εμπειρία. Η αγορά του προτείνεται αποκλειστικά και μόνο στους πιο σκληροπυρηνικούς φίλους της εν λόγω θεματολογίας (κι αυτό λόγω μειωμένης αρχικής τιμής), ενώ για όλους τους υπολοίπους προτείνεται είτε η ενοικίαση, είτε να κοιτάξουν προς Sniper Elite V2 μεριά…

Χρήστος Λιάπης