Sacred Citadel

Ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα

The Warrior

Ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Είσαι ένας φιλήσυχος Βάρβαρος Πολεμιστής που τα πίνει σε ένα καπηλειό ενός ξεχασμένου αδιάφορου χωριού φτιαγμένου από αδιάφορα περιβάλλοντα, μονότονα μοτίβα και "ξεπλυμένα" pixels. Και άξαφνα, τι πρωτότυπο, ορκ, ή τρολ, ή τελώνια ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, εισβάλλουν και καταστρέφουν τα πάντα, γιατί ψάχνουν για ένα artifact. Τι artifact είναι αυτό, και τι ρόλο παίζει, λίγη σημασία έχει. Ως Βάρβαρος Πολεμιστής, νιώθεις το ηθικό χρέος να υπερασπιστείς το χωριό και να εξολοθρεύσεις τους εισβολείς, ακόμα και αν ο αναίσχυντος developer κάνει ό,τι μπορεί για να σε δυσκολέψει. Σου προκαλεί λοιπόν αμνησία, και αρχικά δε θυμάσαι ούτε τις βασικές κινήσεις. Αντανακλαστικά, ξέρεις ότι η παρτίδα σώζεται πατώντας ακατάπαυστα το Χ, και ελπίζεις σε ολική αποκατάσταση της μνήμης σου στην πορεία, ώστε να μπορείς να κάνεις και άλλα πράγματα.

Τα δύο όπλα που έχεις στην αρχή δε λεν και πολλά πράγματα αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Δεν έχει σημασία το ότι είσαι ένας Βάρβαρος Πολεμιστής. Στην αρχή της περιπέτειας, πάντα τα όπλα είναι σκουπίδια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, δε γίνεται ένας Βάρβαρος Πολεμιστής, όταν ξεκινάει μια νέα περιπέτεια να έχει και ένα όπλο της προκοπής; Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Πρέπει να δοθεί και ένα πρόσθετο ενδιαφέρον στο παιχνίδι (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει και κάποιο αρχικό), με νέα όπλα τα οποία έχουν όλο και ισχυρότερα χαρακτηριστικά με σταθερή αύξηση και μαθηματική ακρίβεια στην πρόοδό του. Υπάρχει και το όπλο που χειρίζεσαι με τα δύο χέρια. Που είναι τεράστιο και καταφέρνει ισχυρά χτυπήματα και που συνδυάζεται με τα βασικά όπλα του παιχνιδιού. Το έχεις ξαναδεί το έργο ή είναι η εντύπωσή σου; ΧΥ, ΧΧΥ, ΧΧΧΥ, Χ/πάνω/Υ, Χ/κάτω/Υ και ούτω καθεξής.

Ξεκινάς λοιπόν την περιπέτειά σου, χωρίς να γνωρίζεις γιατί ακριβώς το κάνεις, και γιατί αφανίζεις στρατιές από αντιπάλους χωρίς να ρωτάς και χωρίς να νοιάζεσαι να ρωτήσεις. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά καλό θα ήταν να υπάρχει και μια ποικιλία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Κάθε μία από τις τέσσερις περιοχές της περιπέτειας, έχει ένα συγκεκριμένο στυλ, αλλά από κεί και πέρα, τίποτα το ιδιαίτερο. Ανέμπνευστος σχεδιασμός, αδιάφορα τοπία και κύματα παρόμοιων εχθρών, που πρέπει να εξολοθρευτούν. Μερικές φορές χάνεσαι από τον κακό χαμό και δε βλέπεις ούτε που χτυπάς, ούτε ποιος σε χτυπάει, αλλά λίγη σημασία έχει. Άμυνα, Roll, επίθεση, τα γνωστά. Και μία στο τόσο, εξαπολύεις και την υπερεπίθεση που ισοπεδώνει τα πάντα (ή σχεδόν τα πάντα).

Αλλά εσύ είσαι Βάρβαρος Πολεμιστής. Δεν καταλαβαίνεις από τέτοια πράγματα. Σκοπός σου είναι… Όπως και να ‘χει, θα υπάρχει κάποιος σκοπός, δε μπορεί. Και καθώς ταξιδεύεις, και μαζεύεις καλύτερα όπλα, και πετυχαίνεις όλο και δυνατότερους εχθρούς, περιμένεις να βρεις και κάτι πιο ιδιαίτερο. Κάποιον θησαυρό, ένα περίεργο αντικείμενο. Κάτι που να έχει συναισθηματική αξία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Αν δεν το θέλει ο developer, όσο και να ψάχνεις άδικα ξοδεύεις τις δυνάμεις σου και άδικα χαλάς και τη διάθεσή σου. Το μόνο που μπορεί να σπάσει τη μονοτονία αυτής της περιπέτειας που έριξε στο διάβα σου η Τύχη είναι τρεις – τέσσερις εχθροί της προκοπής που είναι όμως τόσο προβλέψιμοι, σα βάτραχοι μπροστά σε ένα λάκκο με στάσιμο νερό.

Καμιά φορά γυρνάς στα ίδια μέρη και σπας πλάκα με τους εχθρούς, γιατί τώρα έχεις δυναμώσει και τους τακτοποιείς με ένα χτύπημα. Βάζεις και στοιχήματα με κάτι ύποπτες φυσιογνωμίες στις ποντικότρυπες που θέλουν να λέγονται χωριά, για το πόσο γρήγορος μπορείς να είσαι ή πόσους πόντους μπορείς να μαζέψεις. Κοινοτυπίες παλιάς κοπής, αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα.

Και όταν κάπου στο τέλος τρως και το Μεγάλο Κακό, τότε σώζεις την Ακρόπολη των Seraphim από την καταστροφή, και αφήνεις να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα στο Sacred 3.

{PAGE_BREAK}

The Mage

Ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Είσαι μία πανέμορφη ξανθομαλλούσα Μάγισσα που τα πίνει σε ένα καπηλειό ενός ξεχασμένου αδιάφορου χωριού φτιαγμένου από αδιάφορα περιβάλλοντα, μονότονα μοτίβα και ξεπλυμένα pixels. Και άξαφνα, τι πρωτότυπο, ορκ, ή τρολ, ή τελώνια ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, εισβάλλουν και καταστρέφουν τα πάντα, γιατί ψάχνουν για ένα artifact. Τι artifact είναι αυτό, και τι ρόλο παίζει, λίγη σημασία έχει. Ως Πανέμορφη Ξανθομαλλούσα Μάγισσα, νιώθεις το ηθικό χρέος να υπερασπιστείς το χωριό και να εξολοθρεύσεις τους εισβολείς, ακόμα και αν ο αναίσχυντος developer κάνει ό,τι μπορεί για να σε δυσκολέψει. Σου προκαλεί λοιπόν αμνησία, και αρχικά δε θυμάσαι ούτε τις βασικές κινήσεις. Αντανακλαστικά, ξέρεις ότι η παρτίδα σώζεται πατώντας ακατάπαυστα το Χ, και ελπίζεις σε ολική αποκατάσταση της μνήμης σου στην πορεία, ώστε να μπορείς να κάνεις και άλλα πράγματα.

Τα δύο όπλα που έχεις στην αρχή δε λεν και πολλά πράγματα αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Δεν έχει σημασία το ότι είσαι μία Πανέμορφη Ξανθομαλλούσα Μάγισσα. Στην αρχή της περιπέτειας, πάντα τα όπλα είναι σκουπίδια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, δε γίνεται μία Πανέμορφη Ξανθομαλλούσα Μάγισσα, όταν ξεκινάει μια νέα περιπέτεια να έχει και ένα όπλο της προκοπής; Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Πρέπει να δοθεί και ένα πρόσθετο ενδιαφέρον στο παιχνίδι (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει και κάποιο αρχικό), με νέα όπλα τα οποία έχουν όλο και ισχυρότερα χαρακτηριστικά με σταθερή αύξηση και μαθηματική ακρίβεια στην πρόοδό του. Υπάρχει και το ξόρκι, το spell, το μαγικό, που καταφέρνει ισχυρά χτυπήματα και που συνδυάζεται με τα βασικά όπλα του παιχνιδιού. Το έχεις ξαναδεί το έργο ή είναι η εντύπωσή σου; ΧΥ, ΧΧΥ, ΧΧΧΥ, Χ/πάνω/Υ, Χ/κάτω/Υ και ούτω καθεξής.

Ξεκινάς λοιπόν την περιπέτειά σου, χωρίς να γνωρίζεις γιατί ακριβώς το κάνεις, και γιατί αφανίζεις στρατιές από αντιπάλους χωρίς να ρωτάς και χωρίς να νοιάζεσαι να ρωτήσεις. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά καλό θα ήταν να υπάρχει και μια ποικιλία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Κάθε μία από τις τέσσερις περιοχές της περιπέτειας, έχει ένα συγκεκριμένο στυλ, αλλά από κεί και πέρα, τίποτα το ιδιαίτερο. Ανέμπνευστος σχεδιασμός, αδιάφορα τοπία και κύματα παρόμοιων εχθρών, που πρέπει να εξολοθρευτούν. Μερικές φορές χάνεσαι από τον κακό χαμό και δε βλέπεις ούτε που χτυπάς ούτε ποιος σε χτυπάει, αλλά λίγη σημασία έχει. Άμυνα, Roll, επίθεση, τα γνωστά. Και μία στο τόσο, εξαπολύεις και την Μαγική Υπερεπίθεση που ισοπεδώνει τα πάντα (ή σχεδόν τα πάντα).

Αλλά εσύ είσαι μία Πανέμορφη Ξανθομαλλούσα Μάγισσα. Δεν καταλαβαίνεις από τέτοια πράγματα. Σκοπός σου είναι… Όπως και να ‘χει, θα υπάρχει κάποιος σκοπός δε μπορεί. Και καθώς ταξιδεύεις, και μαζεύεις καλύτερα όπλα, και πετυχαίνεις όλο και δυνατότερους εχθρούς, περιμένεις να βρεις και κάτι πιο ιδιαίτερο. Κάποιον θησαυρό, ένα περίεργο αντικείμενο. Κάτι που να έχει συναισθηματική αξία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Αν δεν το θέλει ο developer, όσο και να ψάχνεις άδικα ξοδεύεις τις δυνάμεις σου και άδικα χαλάς και τη διάθεσή σου. Το μόνο που μπορεί να σπάσει τη μονοτονία αυτής της περιπέτειας που έριξε στο διάβα σου η Τύχη είναι τρεις – τέσσερις εχθροί της προκοπής που είναι όμως τόσο προβλέψιμοι, σα βάτραχοι μπροστά σε ένα λάκκο με στάσιμο νερό.

Καμιά φορά γυρνάς στα ίδια μέρη και σπας πλάκα με τους εχθρούς, γιατί τώρα έχεις δυναμώσει και τους τακτοποιείς με ένα χτύπημα. Βάζεις και στοιχήματα με κάτι ύποπτες φυσιογνωμίες στις ποντικότρυπες που θέλουν να λέγονται χωριά, για το πόσο γρήγορη μπορείς να είσαι ή πόσους πόντους μπορείς να μαζέψεις. Κοινοτυπίες παλιάς κοπής, αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα.

Και όταν κάπου στο τέλος τρως και το Μεγάλο Κακό, τότε σώζεις την Ακρόπολη των Seraphim από την καταστροφή, και αφήνεις να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα στο Sacred 3.

{PAGE_BREAK}

The Ranger

Ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Είσαι ένας Μυστηριώδης Μασκοφόρος Τοξοβόλος που τα πίνει σε ένα καπηλειό ενός ξεχασμένου αδιάφορου χωριού φτιαγμένου από αδιάφορα περιβάλλοντα, μονότονα μοτίβα και ξεπλυμένα pixels, κατατρεγμένος από το νόμο "Δένδια" εναντίον της Κουκούλας και της Μάσκας. Και άξαφνα, τι πρωτότυπο, ορκ, ή τρολ, ή τελώνια ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, εισβάλλουν και καταστρέφουν τα πάντα, γιατί ψάχνουν για ένα artifact. Τι artifact είναι αυτό, και τι ρόλο παίζει, λίγη σημασία έχει. Ως Μυστηριώδης Μασκοφόρος Τοξοβόλος, νιώθεις το ηθικό χρέος να υπερασπιστείς το χωριό και να εξολοθρεύσεις τους εισβολείς, ακόμα και αν ο αναίσχυντος developer κάνει ό,τι μπορεί για να σε δυσκολέψει. Σου προκαλεί λοιπόν αμνησία, και αρχικά δε θυμάσαι ούτε τις βασικές κινήσεις. Αντανακλαστικά, ξέρεις ότι η παρτίδα σώζεται πατώντας ακατάπαυστα το Χ, και ελπίζεις σε ολική αποκατάσταση της μνήμης σου στην πορεία, ώστε να μπορείς να κάνεις και άλλα πράγματα.

Τα δύο όπλα που έχεις στην αρχή δε λεν και πολλά πράγματα αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Δεν έχει σημασία το ότι είσαι ένας Μυστηριώδης Μασκοφόρος Τοξοβόλος . Στην αρχή της περιπέτειας, πάντα τα όπλα είναι σκουπίδια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, δε γίνεται ένας Μυστηριώδης Μασκοφόρος Τοξοβόλος , όταν ξεκινάει μια νέα περιπέτεια να έχει και ένα όπλο της προκοπής; Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Πρέπει να δοθεί και ένα πρόσθετο ενδιαφέρον στο παιχνίδι (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει και κάποιο αρχικό), με νέα όπλα τα οποία έχουν όλο και ισχυρότερα χαρακτηριστικά με σταθερή αύξηση και μαθηματική ακρίβεια στην πρόοδό του. Υπάρχει και το Τόξο. Που καταφέρνει ισχυρά χτυπήματα από μακριά και που συνδυάζεται με τα βασικά όπλα του παιχνιδιού. Το έχεις ξαναδεί το έργο ή είναι η εντύπωσή σου; ΧΥ, ΧΧΥ, ΧΧΧΥ, Χ/πάνω/Υ, Χ/κάτω/Υ και ούτω καθεξής.

Ξεκινάς λοιπόν την περιπέτειά σου, χωρίς να γνωρίζεις γιατί ακριβώς το κάνεις, και γιατί αφανίζεις στρατιές από αντιπάλους χωρίς να ρωτάς και χωρίς να νοιάζεσαι να ρωτήσεις. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά καλό θα ήταν να υπάρχει και μια ποικιλία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Κάθε μία από τις τέσσερις περιοχές της περιπέτειας, έχει ένα συγκεκριμένο στυλ, αλλά από κεί και πέρα, τίποτα το ιδιαίτερο. Ανέμπνευστος σχεδιασμός, αδιάφορα τοπία και κύματα παρόμοιων εχθρών, που πρέπει να εξολοθρευτούν. Μερικές φορές χάνεσαι από τον κακό χαμό και δε βλέπεις ούτε που χτυπάς ούτε ποιος σε χτυπάει, αλλά λίγη σημασία έχει. Άμυνα, Roll, επίθεση, τα γνωστά. Και μία στο τόσο, εξαπολύεις και την Υπερεπίθεση με το Τόξο που ισοπεδώνει τα πάντα (ή σχεδόν τα πάντα).

Αλλά εσύ είσαι ένας Μυστηριώδης Μασκοφόρος Τοξοβόλος. Δεν καταλαβαίνεις από τέτοια πράγματα. Σκοπός σου είναι… Όπως και να ‘χει, θα υπάρχει κάποιος σκοπός δε μπορεί. Και καθώς ταξιδεύεις, και μαζεύεις καλύτερα όπλα, και πετυχαίνεις όλο και δυνατότερους εχθρούς, περιμένεις να βρεις και κάτι πιο ιδιαίτερο. Κάποιον θησαυρό, ένα περίεργο αντικείμενο. Κάτι που να έχει συναισθηματική αξία. Αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα. Αν δεν το θέλει ο developer, όσο και να ψάχνεις άδικα ξοδεύεις τις δυνάμεις σου και άδικα χαλάς και τη διάθεσή σου. Το μόνο που μπορεί να σπάσει τη μονοτονία αυτής της περιπέτειας που έριξε στο διάβα σου η Τύχη είναι τρεις – τέσσερις εχθροί της προκοπής που είναι όμως τόσο προβλέψιμοι, σα βάτραχοι μπροστά σε ένα λάκκο με στάσιμο νερό.

Καμιά φορά γυρνάς στα ίδια μέρη και σπας πλάκα με τους εχθρούς, γιατί τώρα έχεις δυναμώσει και τους τακτοποιείς με ένα χτύπημα. Βάζεις και στοιχήματα με κάτι ύποπτες φυσιογνωμίες στις ποντικότρυπες που θέλουν να λέγονται χωριά, για το πόσο γρήγορος μπορείς να είσαι ή πόσους πόντους μπορείς να μαζέψεις. Κοινοτυπίες παλιάς κοπής, αλλά ξέρεις πώς είναι αυτά τα πράγματα.

Και όταν κάπου στο τέλος τρως και το Μεγάλο Κακό, τότε σώζεις την Ακρόπολη των Seraphim από την καταστροφή, και αφήνεις να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα στο Sacred 3.

Τhe Shaman

Θα γράφαμε και για τον Shaman αλλά ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα…

Σάββας Καζαντζίδης