Τι παίζει στην Ε3;

Λίγες λέξεις πριν φύγουμε για το Los Angeles… {nomultithumb}

Οι κλισέ εκφράσεις είναι κάτι που ενοχλεί αρκετό κόσμο και πολλοί προσπαθούμε συχνά να τις αποφεύγουμε. Είναι κουραστικές, τετριμμένες, ακόμα και υποκριτικές αρκετές φορές, και σίγουρα εύκολες στη χρήση τους όταν δεν έχεις κάτι άλλο να γράψεις. Πόσο, όμως, θα ήθελα να γράψω σε αυτό το editorial “Ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας και φεύγουμε για το Λος Άντζελες και την πιο σημαντική Ε3 των τελευταίων χρόνων!”. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Η “γιορτή” του gaming εξελίσσεται σε τραγωδία, τα στοιχεία που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα τις τελευταίες ώρες από τη Microsoft (και οι πληροφορίες που έχουμε για παρόμοια πολιτική από τη Sony), μας έχουν αποπροσανατολίσει απολύτως.

Κάποτε ξεκινούσαμε για το L.A. και κάναμε εικασίες “για τις παιχνιδάρες που θα δούμε”, τα specs των νέων συστημάτων, τη θέση του κάθε platform holder στην αγορά, τις κινήσεις του σε σχέση με τον ανταγωνισμό και, γενικώς, όλα εκείνα τα ωραία που εμπεριέχει το gaming από τη γέννησή του πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Αλλά φέτος τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Ελάχιστα έως καθόλου ασχολούμαστε με τα παιχνίδια που τυχόν θα ανακοινωθούν, έχουμε πάψει να μετράμε τα GB και τα GΗz μνημών και επεξεργαστών. Το πόσα exclusives θα έχει η MS, πώς θα απαντήσει η Sony και το αν θα δούμε νέο Zelda και Metroid από τη Nintendo στην Ε3 είναι σκέψεις και ελπίδες που έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα.

Κυρίες και κύριοι, από εδώ και πέρα διακυβεύονται πολλά.

Ήταν αναπόφευκτο. Από τα μέσα του 2000 κιόλας, όταν η βιομηχανία αυτή άρχισε να γιγαντώνεται και οι εταιρείες ξεκίνησαν να δημοσιεύουν δελτία Τύπου που ανέφεραν ότι το gaming έχει τα μεγαλύτερα έσοδα από κάθε entertainment κατηγορία. Και εμείς τότε πανηγυρίζαμε. Οι geeks του παρελθόντος είχαν πάρει επιτέλους την εκδίκησή τους και τα videogames έγιναν mainstream. Όλοι έπαιζαν, οι κοπέλες έφτιαξαν online ομάδες στο Call of Duty και το World of Warcraft το ξέρει και ο παππούλης στο καφενείο της Φολεγάνδρου.

Αυτό που δεν μυριστήκαμε, είναι ότι όπου υπάρχει χρήμα υπάρχουν και γύπες…

Κοιμηθήκαμε αγαπητοί “συν-gamers” και μέσα στην ευφορία της τρέχουσας γενιάς, η προσοχή μας στράφηκε αλλού, τη στιγμή που κάποιοι κύριοι ετοίμαζαν το μέλλον του gaming χωρίς να πάρουμε μυρωδιά. Πλέον, θα δίνεις 60 ευρώ και το προϊόν που θα αγοράζεις δεν θα σου ανήκει, αλλά θα το νοικιάζεις, λένε οι κ.κ. των EA, Activision, Ubisoft, Konami κ.λπ. “Εγώ δεν έχω ευθύνη”, λέει η Microsoft, “οι εκδότες αποφασίζουν”. Κάτι παρόμοιο (κατά πάσα πιθανότητα, σε λίγα 24ωρα θα γνωρίζουμε) θα πει και η Sony. Η Nintedo; Ε, αυτή αποτελεί ερωτηματικό όπως πάντα…

Λέγαμε πριν λίγες ημέρες ότι η “απαγόρευση” μεταπώλησης παιχνιδιών δεν μπορεί παρά να είναι ένα αστείο, μια φάρσα, ένα λάθος που θα “τραβηχτεί πίσω”, διότι “δεν υπάρχει περίπτωση ένα Gamestop να υποστεί απώλεια στο 50% (τουλάχιστον) των εσόδων του”. Να που η φόρμουλα βρέθηκε, οι τεράστιες αλυσίδες θα μείνουν -σχετικά- ικανοποιημένες και ο gamer θα μείνει με τo… controller στο χέρι, να κοιτάζει αποχαυνωμένος την οθόνη του και να αναρωτιέται πώς φτάσαμε εδώ.

Η κατάσταση είναι δύσκολη και σαφώς επικίνδυνη. Επικίνδυνη για όλους, gamers, αντιπροσώπους, αλυσίδες καταστημάτων. Εδώ πρέπει να σκεφτούμε καλά τις επόμενες κινήσεις μας, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε κάτι που διαφαίνεται πως, όχι απλά θα μας “ενοχλήσει”, αλλά ότι θα ζημιώσει σφοδρά το gaming. Έχει ξαναγίνει, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το 1983, στην πρώτη “άνοιξη” του gaming, οι γύπες μυρίστηκαν σάρκα, μπήκαν στο χώρο, τον γέμισαν σκουπίδια, τον απομύζησαν και έφυγαν με… ελαφρά, αφήνοντας πίσω ερείπια. Και το 1985 μια Nintendo ήρθε και ανάστησε το μέσο.

Σήμερα οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Ένας “κούκος” δεν θα φέρει την άνοιξη. Μια “Nintendo”, η “Χ” Nintendo, δεν θα μπορέσει να ανατρέψει την κατάσταση από μόνη της. Ο gamer πρέπει να συνυπολογίσει τα πάντα, να σκεφτεί, να κοιτάξει λίγο μπροστά και να πάρει τις αποφάσεις του. Όχι για να κερδίσουμε 15 ευρώ από την πώληση ενός μεταχειρισμένου παιχνιδιού, αλλά γιατί αυτή τη μορφή διασκέδασης τη λατρεύουμε, γιατί μας κρατάει παρέα εδώ και χρόνια, γιατί μας ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο. Και δεν πρέπει να αφήσουμε σε κανέναν να οδηγήσει αυτό που αγαπάμε σε μαρασμό, κονσερβοποίηση και τέλμα.

Αφήστε τις προτιμήσεις σας στην άκρη. Αφήστε τους “fanboyισμούς”. Σκεφτείτε ψύχραιμα και με νηφαλιότητα. Κοιτάξτε το κέρδος το δικό σας και του μέσου και όχι των εταιρειών. Μόνο έτσι θα βγούμε κερδισμένοι από την “κρίση” που έρχεται.

Σε λίγα 24ωρα θα γνωρίζουμε τα πάντα και θα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε περισσότερα.

Μέχρι τότε ας απολαύσουμε το horse armor μας…