Tales of Xillia

Ακόμα μια υπέροχη «tale» από τη Namco

Αν το 2005 μας έλεγε κάποιος ότι σε αυτή τη γενιά hardware η Namco θα εξελισσόταν στον αδιαφιλονίκητο ηγέτη των JRPGs, μάλλον θα τον κοιτούσαμε με περιέργεια, σκεπτόμενοι ότι ο εν λόγω κύριος καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Και να που, όμως, φτάσαμε στο 2013, στη δύση αυτής της γενιάς οικιακών συστημάτων, και η Namco, με τη σειρά Tales, το Ni No Kuni και τo (σαφώς όχι JRPG) Dark Souls, εξελίχθηκε στην εταιρεία με τις μεγαλύτερες RPG επιτυχίες από την Aνατολή.

Και το Tales of Xillia, αν και δεν είναι η καλύτερη στιγμή του πολύχρονου αυτού franchise, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά την αφοσίωση, την αγάπη και το μεράκι που δείχνουν οι άνθρωποι της ιστορικής αυτής εταιρείας προς τα προϊόντα τους.

Ιστορία δύο προσώπων – Σενάριο, κόσμος, δομή

Για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς, ένα παιχνίδι Tales διαθέτει όχι έναν αλλά δύο βασικούς πρωταγωνιστές. Και όταν λέμε βασικούς πρωταγωνιστές, δεν αναφερόμαστε απλά και μόνο στη σημασία που έχει ο ρόλος τους στο σενάριο, αλλά στο ότι ο παίκτης έχει τη δυνατότητα, κατά την έναρξη της περιπέτειας, να διαλέξει έναν εκ των δύο και, έτσι, να δει την ιστορία να εξελίσσεται ελαφρώς διαφορετικά μέσα από τα μάτια του εκάστοτε χαρακτήρα.

Οι δύο αυτοί πρωταγωνιστές είναι οι Milla Maxwell και Jude Mithas. Η πρώτη αποτελεί την ενσάρκωση μιας πανάρχαιας θεότητας, που προσπαθεί να ανακαλύψει τι ακριβώς συμβαίνει και η μαγεία (και τα πνεύματα) χάνεται από τον κόσμο, ενώ ο δεύτερος είναι ένας αφελής νεαρός σπουδαστής της ιατρικής, που εμπλέκεται άθελά του στα πόδια της Milla και οι μοίρες τους ενώνονται.

Όποιο πρόσωπο και αν επιλέξει ο παίκτης θα δει -λίγο πολύ- τα ίδια πράγματα να εξελίσσονται μπροστά του, αφού οι δύο πρωταγωνιστές βρίσκονται σχεδόν πάντα μαζί. Ωστόσο, η προοπτική αλλάζει, αφού υπάρχει διαφορετική εξέλιξη και διάλογοι ανάλογα με το ποιος είναι ο χαρακτήρας που έχουμε επιλέξει ως βασικό πρωταγωνιστή. Το αν τελικά αξίζει ένα δεύτερο playthrough δεν είναι εύκολο να ειπωθεί, αλλά εκτιμούμε ότι μόνο ότι όσοι αγαπήσουν πραγματικά την ιστορία θα μπουν στον κόπο.

Από εκεί και πέρα, ο κόσμος του Xillia ακολουθεί πιστά τα πρότυπα των JRPGs, με πολύχρωμες πόλεις, σκοτεινά μπουντρούμια, καταπράσινα λιβάδια, και κάθε λογής «κλισέ» στοιχείο που χαρακτηρίζει τα ιαπωνικά παιχνίδια ρόλων γενικότερα και τη σειρά Tales ειδικότερα.

Σε γνώριμα εδάφη πατάει και το σενάριο, αφού υπάρχει μια σκοτεινή δύναμη που απειλεί την ισορροπία στον κόσμο, την οποία η Milla και η παρέα της πρέπει να αντιμετωπίσει. Εδώ πρέπει να τονίσουμε τρία σημαντικά στοιχεία. Το πρώτο έχει να κάνει με τους δημιουργούς. Όπως τονίζεται ακόμα και στη συσκευασία του παιχνιδιού, το Xillia είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς όπου εργάστηκαν οι δύο βασικοί art directors του franchise, ενώνοντας έτσι τις δυνάμεις τους για ένα υπέροχο εικαστικό.

Το δεύτερο στοιχείo που αξίζει να αναφερθεί έχει να κάνει με την ποιότητα των χαρακτήρων. Ναι, «γιαπωνέζικα παιδάκια με τεράστια μάτια» και «παράξενα, ενοχλητικά ζώα που μιλούν» υπάρχουν και εδώ (δεν θα είχαμε να κάνουμε με JRPG αν δεν υπήρχαν), αλλά το cast του Xillia είναι το ωριμότερο και πιο καλογραμμένο που έχουμε δει μέχρι σήμερα, με μόνο το αντίστοιχο του Vesperia να μπορεί να το πλησιάσει.

Αυτή η στροφή από το κάπως παιδικό ύφος του Tales of Graces f μόνο ως θετική φάνηκε στον υπογράφοντα, όμως, αναγνωρίζουμε ότι είναι κάτι υποκειμενικό. Το τρίτο σημαντικό στοιχείο του Xillia που χρίζει αναφοράς δεν είναι θετικό όπως τα δύο προηγούμενα. Για πρώτη φορά σε «κανονικό» Tales παιχνίδι (ας μην ξεχνάμε τα Tales των φορητών συστημάτων) δεν υπάρχει overworld map. Αυτό σημαίνει ότι η μετακίνηση στον κόσμο του παιχνιδιού γίνεται μέσω ενός στατικού χάρτη και συγκεκριμένων σημείων και όχι σε πραγματικό χρόνο, όπως στο Tales of Vesperia ή το Ni No Kuni για παράδειγμα.

Αυτή η σχεδιαστική επιλογή, σε συνδυασμό με την έντονη γραμμικότητα και τα -στην πλειοψηφία τους- αδιάφορα side quests, μειώνουν σημαντικά την αίσθηση της εξερεύνησης και οδηγούν στο πιο σύντομο Tales που έχουμε δοκιμάσει, με τη διάρκειά του να αγγίζει μετά βίας τις 40 ώρες.

{PAGE_BREAK}

Πόσο γρήγορα μπορείς να νικήσεις; – Σύστημα μάχης

Περισσότερα από 15 χρόνια εξέλιξης σε ένα 2D, πραγματικού χρόνου σύστημα μάχης, οδήγησαν στο αριστούργημα που βιώσαμε κατά τις μάχες του Tales of Xillia. Για τον υπογράφοντα δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με το καλύτερο σύστημα μάχης του franchise και ένα από τα καλύτερα στην κατηγορία. Το εν λόγω σύστημα ακολουθεί την αυστηρή φιλοσοφία της σειράς, με τις μάχες να διεξάγονται μέσα σε κυκλικές «αρένες», αφού πρώτα δούμε και πλησιάσουμε τον αντίπαλο στο χάρτη του περιβάλλοντος.

Σχεδόν άμεσα μεταφερόμαστε στο χάρτη της μάχης (τα loadings είναι ανεπαίσθητα) με την ομάδα μας να καταλαμβάνει τη μια πλευρά της οθόνης και τους αντιπάλους μας να βρίσκονται στην αντίθετη. Στο Xillia ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να κινηθεί σε δύο διαστάσεις (οριζόντιο άξονα) και να εξαπολύει χτυπήματα σε πραγματικό χρόνο, αλλά με το πάτημα του R2 μπορεί να περιηγηθεί άνετα σε 3D και έτσι να λάβει καλύτερη θέση στο χάρτη και να καταφέρει χτυπήματα από πίσω.

Ταυτόχρονα, οι υπόλοιποι τρεις ήρωες που βρίσκονται στην ομάδα μας μπορούν είτε να κινηθούν αυτόνομα (και αυτόματα) είτε να ορίσουμε εμείς τη στρατηγική της AI μέσω ενός ειδικού μενού. Επίσης (και εδώ η σειρά Tales είναι που ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό) μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μέχρι και τρεις φίλους μας που θα αναλάβουν το ρόλο του εκάστοτε διαθέσιμου πολεμιστή.

Το co-op mode του Xillia (αλλά και κάθε Tales) είναι απολαυστικό και λειτουργεί άριστα, ενώ η προσθήκη του link mode σε αυτό το επεισόδιο οδηγεί σε εκπληκτικά αποτελέσματα. Το link mode είναι μια νέα προσθήκη στο franchise, που ενεργοποιείται με το πάτημα ενός εκ των κατευθύνσεων του d-pad. Ανάλογα με τον ποιον χαρακτήρα θα επιλέξουμε για να κάνουμε "link", μια μπλε γραμμή τους ενώνει και τους φέρνει κοντά.

Έτσι, τα αποτελέσματα στις μάχες μέσα από τα combos, τα Artes και όλα τα ξόρκια ενισχύονται και οδηγούν σε ορισμένες αξιομνημόνευτες κινήσεις και μάχες. Εκτός αυτού, το linking δίνει τη δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη στρατηγικής, αφού κάνοντας link με έναν brawler αυτός βοηθά στο να «σπάει» την άμυνα των εχθρών, ενώ το link με έναν healer οδηγεί στη συνεχή βοήθεια από αυτόν με ξόρκια άμυνας και θεραπείας.

Πρέπει, ωστόσο, να τονίσουμε ότι η έντονη πολυπλοκότητα όλων αυτών των δυνατοτήτων ίσως δυσανασχετήσει κάποιους, αφού υπάρχει σωρεία πραγμάτων που πρέπει να γίνουν και κάθε πλήκτρο του Dual Shock χρησιμοποιείται στο έπακρο. Όμως σε ό,τι αφορά το σύστημα μάχης υπάρχουν δεκάδες πράγματα που ανακαλύψαμε παίζοντας το Xillia, τα οποία δίνονται σταδιακά και με φειδώ.

Έτσι, μετά τις δέκα περίπου ώρες, φτάνουμε στο σημείο να απολαμβάνουμε επικές μάχες, πανέμορφα «χορογραφημένες» και με εντυπωσιακά οπτικά εφέ, αν και πολύ σύντομες πρέπει να πούμε, με κάποιες να διαρκούν μόλις 2 ή 3 δευτερόλεπτα.

Άλλωστε, το παιχνίδι επιβραβεύει το ταχύ «ξεκαθάρισμα» των αντιπάλων με επιπλέον bonus και βαθμούς εμπειρίας, τους οποίους –και φτάνουμε σε κάτι ακόμα νέο- χρησιμοποιούμε στο Lilium Orb. Θυμίζοντας τα Sphere Grid και Crystarium, το Lilium Orb είναι το σημείο αναβάθμισης δυνατοτήτων (passive και μη) των χαρακτήρων μας. Αν και σίγουρα δεν αγγίζει το βάθος του Sphere Grid από το FFX, το Lilium Orb προσδίδει μια διαφορετική νότα και περαιτέρω ουσία στην αναβάθμιση των χαρακτήρων από ένα απλό «level up».

{PAGE_BREAK}

Δεν άκουσα καλά, μπορείς να το ξαναδείξεις; – Ήχος και εικαστικό

Όπως προαναφέραμε, στο Xillia εργάστηκαν παράλληλα οι Kosuke Fujishima (Tales of Symphonia, Abbys και Vesperia) και Mutsumi Inomata (Tales of Eternia, Hearts και Graces) με τη σύζευξη αυτών των δυνάμεων να οδηγεί σε ένα πανέμορφο εικαστικό. Αν και η ποιότητα των γραφικών ελάχιστα έχει αλλάξει από την εποχή του Vesperia, και παρουσιάζει κάποια προβλήματα με ορισμένα θολά textures, ξαφνική εμφάνιση χαρακτήρων όταν τους πλησιάζουμε και πτώσεις στο frame rate, το art direction είναι πραγματικά πανέμορφο, με καλοσχεδιασμένους και άκρως ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ευφάνταστα πλάσματα και εντυπωσιακά boss fights.

Εκτός αυτών, έχουμε και τα γνωστά ως «skits», τα μικρά cinematics-σήμα κατατεθέν της σειράς, που εμφανίζονται τυχαία κατά τη διάρκεια της περιήγησής μας στο περιβάλλον. Αυτά τα skits ενεργοποιούνται με το κουμπί select (αν το επιθυμούμε) και προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για το παρασκήνιο του κάθε χαρακτήρα, χτίζει τις σχέσεις μεταξύ της ομάδας και δημιουργεί μια αίσθηση εξέλιξης και πιο «σφιχτής» δομής στην ιστορία για όποιον επιλέξει να τα παρακολουθήσει όλα και να διαβάσει προσεκτικά το τι λέγεται.

Το κακό είναι πως ό,τι λέγεται, δεν… ακούγεται και τόσο καλά. Ατυχώς, το Xillia υποφέρει από μέτριο αγγλικό voice over (όχι, όμως, σε όλους τους χαρακτήρες) και πολύ κακή συμπίεση ήχου, με αποτέλεσμα η ποιότητα των ομιλιών πολλές φορές να πέφτει δραματικά (προσέξτε το «Σ» της Milla και θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοούμε). Τέλος, τα μουσικά θέματα που συνοδεύουν μάχες και περιήγηση είναι απλώς ικανοποιητικά και χωρίς σπουδαίες στιγμές, εξυπηρετώντας με «μετριοπάθεια» τα επί της οθόνης τεκταινόμενα.

Συμπέρασμα

Αν και το Xillia είναι ένα από τα συντομότερα παιχνίδια της σειράς (γεγονός που αντισταθμίζεται σε κάποιο βαθμό από το δεύτερο playthrough με το δεύτερο διαθέσιμο χαρακτήρα) και δεν προσφέρει τον overworld map που τόσο αναζητούν οι θιασώτες των JRPGs στα παιχνίδια της κατηγορίας, αποτελεί ένα ακόμα τρανό και αδιαμφισβήτητο δείγμα της εμπειρίας και της αφοσίωσης που δείχνει το Tales Studio σε αυτό το franchise. Αν «διψάτε» για ένα καλογραμμένο, όμορφα σχεδιασμένο και με κορυφαίο σύστημα μάχης JRPG, για μια ακόμα φορά θα το βρείτε στις προθήκες των καταστημάτων με το λογότυπο της Namco.

Γιώργος Καλλίφας

{nomultithumb}