Deadfall Adventures

«Σου είπα… μη με λες Junior!!!»

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το ποια ακριβώς πορεία ακολουθούν οι τάσεις και οι μόδες κατά τη διαδρομή τους μέσα από τα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας. Δύο δεκαετίες πριν, ένα παιχνίδι με την κλασική, "Indiana Jones" θεματολογία θα έσπαγε τα ταμεία. Σαν το θρυλικό “Fate of Atlantis”, που με τον τρόπο του το είχε καταφέρει.

Αλλά η Indiana Jones αισθητική εγκαθιδρύθηκε με διαφορετικό τρόπο στον κόσμο των games, αφού ένα μοντέλο με πολύ πιο πλούσια προσόντα και αξιοθαύμαστες ακροβατικές ικανότητες θεωρήθηκε (και πολύ σωστά) ότι θα είχε πολύ μεγαλύτερη απήχηση στο νεανικό και παρθένο από άποψη χαρτογράφησης των γούστων και μανατζερίστικης διακόρευσης κοινό των Video Games. Αλλά ο κύκλος της δεσποινίδος Croft ολοκληρώθηκε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οπότε, στην ίδια θεματολογία, η βιομηχανία έκανε ένα βήμα πίσω (χρονικά) σε αισθητική και προσέγγιση με τον συμπαθέστατο Drake, που ξαναπλάσαρε το μοντέλο του Indy σε πιο νεανικό και ελαφρώς πιο Arnie/ Terminator στυλ (σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα μίας συμπλοκής μαζί τους). Και την ίδια στιγμή, το μεγαλεπήβολο σχέδιο για ένα next gen (πλέον last gen) Indiana Jones πετιόταν στο καλάθι των αχρήστων με μοναδικό απομεινάρι το Staff of Kings, που πέρασε και δεν ακούμπησε.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Πρωτίστως γιατί δεν έχουμε και πάρα πολλά να πούμε για το Deadfall Adventures αυτό καθ’ αυτό, και δεύτερον, διότι μας προξενεί τεράστια απορία το γεγονός ότι η βιομηχανία (που είναι θεωρητικά βιομηχανία διασκέδασης και ψυχαγωγίας) έχει προσκολληθεί στο αισθητικό άρμα της ακραίας μιλιταριστικής λογικής, και έχει εγκαταλείψει concept που και διασκεδαστικά είναι, και πολύ ταιριαστά στη λογική των videogames, στα χέρια δημιουργών που όσο καλές προθέσεις και να έχουν, κρίνονται συντριπτικά από το (κακό) αποτέλεσμα.

Η Farm 51 προσπαθεί. Αυτό δεν το αρνείται κανείς. Το παιχνίδι δείχνει ότι έχει προοπτικές για κάτι μεγαλύτερο και πληρέστερο. Αλλά αυτές χάνονται κάπου μεταξύ του κακού σχεδιασμού, των βεβιασμένων αποφάσεων για τη φύση του gameplay και τα τεχνικά προβλήματα. Οι Πολωνοί σκέφτηκαν να ασχοληθούν με τον ήρωα (ή τον απόγονό του) που κατεξοχήν εγκαινίασε στη σύγχρονη λογοτεχνία το μοντέλο του ατρόμητου-ατίθασου-πνευματώδους και χιουμορίστα εξερευνητή. Το “King Solomon’s Mines” του H. Rider Haggard, με ήρωα τον προπάππου του εδώ ήρωά μας, τον Allan Quatermain, είναι η πιο γνωστή προσπάθεια στη σύγχρονη λογοτεχνία που παραδίδει στο κοινό αυτό το μοντέλο ήρωα. Από κει και ύστερα, το Kameo του Quatermain, εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις σε όλη τη βιομηχανία της διασκέδασης, από κινηματογραφικές ταινίες μέχρι και κόμιξ.

Ο James Lee Quatermain είναι ο τυχοδιώκτης δισέγγονος του Allan Quatermain και φέρει κάποια από τα χαρίσματα του προγόνου του, μαζί με ένα σημειωματάριό του, που τον βοηθά στις εξερευνήσεις του (όπως ο Indiana “Junior” Jones στο Last Crusade). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάπου στο 1938, ο ήρωας προσλαμβάνεται από μία Aμερικανίδα κατάσκοπο και παλιά του γνώριμο, την Jennifer Goodwin, για να βρούν το μυθικό αντικείμενο, την Καρδιά της Ατλαντίδας.

Αν μέχρι εδώ σας ακούγεται κλισέ η όλη ιστορία, πού να μάθετε και την τοποθεσία στην οποία ξεκινούν οι περιπέτειες του ζευγαριού. Σωστά μαντέψατε, είναι η Αίγυπτος και οι Πυραμίδες της Γκίζας. Και αν θέλετε να συνεχίσετε τις νοστραδαμικές ακροβασίες, επιχειρήστε να ονοματίσετε και τους αντιπάλους σε αυτή την αναζήτηση: Πολύ σωστά και πάλι. Είναι οι Ναζί. Μόνο που οι Πολωνοί, έχοντας αρκετά τραυματικές μνήμες, δε διστάζουν στο ίδιο καζάνι με τη φονική μηχανή του Χίτλερ να ρίξουν και τον Κόκκινο Στρατό, και στο τέλος ο Quatermain έχει εξολοθρεύσει πολύ περισσότερους Σοβιετικούς απ’ ότι Ναζί στρατιώτες.

Αυτό θα το αφήσουμε ασχολίαστο, διότι αλλιώς το κείμενο θα κατέληγε κάπου εδώ με ένα μεγαλοπρεπές Μηδέν στο τέλος. Αλλά τέτοιες ισοπεδωτικές και ανιστόρητες εξισώσεις κάνει και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στους Πολωνούς της Farm 51 θα κολλήσουμε; Οι δημιουργοί του τίτλου θέλουν να δώσουν ένα υβρίδιο από άποψη gameplay. Και FPS δράση, και γρίφους. Αλλά αποτυγχάνουν ΚΑΙ στο FPS κομμάτι, ΚΑΙ στους γρίφους ΚΑΙ στη μεταξύ τους ισορροπία.

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Στον FPS τομέα, το παιχνίδι θυμίζει τις πρώτες προσπάθειες μεταφορών FPS παιχνιδιών στις κονσόλες (αναφερόμαστε στα Xbox και PS2). Καμία αίσθηση των όπλων, aim assist που περισσότερο δυσκολεύει παρά διευκολύνει, εχθροί χωρίς A.I. και γενικά ένας πολύ κακός αχταρμάς που δεν αξίζει σε κανέναν. Το δυστυχές είναι ότι, ενώ ξεκινώντας τον τίτλο δίνεται η εντύπωση ότι θα υπάρχει ισορροπία μεταξύ shooting, εξερεύνησης και γρίφων, μετά τη μέση οι όποιες προσδοκίες διαψεύδονται και το παιχνίδι καταλήγει σε σφαγή ορδών από Ναζί, Σοβιετικούς και… Μούμιες (οι οποίες αντιμετωπίζονται αφού επικεντρωθεί πάνω τους το φως του φακού και χάσουν την υπερφυσική ασπίδα τους… χμ…). Και το παιχνίδι αυτό ΔΕΝ είναι για shooting.

{PAGE_BREAK}

Στον τομέα των γρίφων και της εξερεύνησης τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα, αλλά μετά από τέσσερις-πέντε περιπτώσεις αδιεξόδων (ακόμα και λόγω τεχνικών προβλημάτων) η κατάσταση κουράζει. Οι χάρτες δίνουν μία μικρή ψευδαίσθηση εξερεύνησης (και ο παίκτης βρίσκει θησαυρούς που αναβαθμίζουν τα προσόντα του), αλλά όταν έρχεται η ώρα των γρίφων, έχουμε να κάνουμε ή με κάτι εξαιρετικά απλό ή με κάτι που δε γνωρίζουμε αν και πώς μας το ζητάει το παιχνίδι.

Συνήθως η βοήθεια από το σημειωματάριο είναι ανεπαρκής (ή σε κάποιες περιπτώσεις λύνει απευθείας το γρίφο) ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι δε δίνονται καν hints με μορφή ατάκας ή διαλόγου για το τι ακριβώς ζητάει ο κάθε γρίφος. Έτσι, καταλήξαμε να περνάμε δύο από αυτούς εντελώς τυχαία, ενώ σε δύο άλλες περιπτώσεις, θέματα τεχνικής φύσεως μας ανάγκασαν να ξαναφορτώσουμε το checkpoint για να δεχθεί το παιχνίδι τη λύση. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην προσπάθειά μας να σπάσουμε μία αλυσίδα γερανού, ξοδέψαμε 10 μασούρια με δυναμίτη χωρίς αποτέλεσμα, αλλά όταν τον τοποθετήσαμε στο σημείο που οι developers συγκεκριμένα ήθελαν, τότε μόνο δούλεψε η λύση.

Τέλος, σε ό,τι αφορά την ισορροπία, σύντομα το παιχνίδι μετατρέπεται σε μια εναλλαγή αρένας-παγώματος του ρυθμού. Καθαρίζουμε μία περιοχή με ρυθμούς που θυμίζουν Painkiller, για να κολλήσουμε μετά στον κατ’ ευφημισμό γρίφο για αρκετό (νεκρό) χρόνο. Κάτι που βεβαίως κουράζει και εκνευρίζει τον παίκτη. Στα της τεχνολογίας, η Unreal Engine ως πασπαρτού κάνει απλά τη δουλειά της, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι απαρχαιωμένα. Από τους shooting μηχανισμούς μέχρι τα μοντέλα των εχθρών και την A.I. (που θα έπρεπε να υπάρχει για να χαρακτηριστεί απαρχαιωμένη, οπότε εφόσον δεν υπάρχει δεν την χαρακτηρίζουμε καν).

Παρόλα αυτά, υπάρχουν καλές ιδέες στο σχεδιασμό του περιβάλλοντος και παραδίδεται στον παίκτη άφθονο υλικό από τις τοποθεσίες στις οποίες διαδραματίζεται το παιχνίδι. Οι Πυραμίδες, η Ανταρκτική, τα ερείπια των Ναών των Mayas, έχουν αποδοθεί -σχεδιαστικά- αρκετά ικανοποιητικά, και αν ο τεχνικός τομέας ήταν καλύτερος θα μπορούσαμε να μιλάμε ακόμα και για ένα όμορφο παιχνίδι. Αλλά επί του παρόντος, μένουμε στους ευσεβείς πόθους. Έχετε πάντως υπόψιν ότι σε ποσότητα το Deadfall δεν είναι και μικρό. Ίσως επιμηκύνεται καταχρηστικά, αλλά σε κάποιον με ατσάλινα νεύρα μπορεί να φανεί και χορταστικό.

Εννοείται δε γίνεται λόγος για voice overs, που είναι σχεδόν αποκρουστικά, και για ατάκες και σενάριο που ξεθάφτηκε από βιντεοκασέτες των 80’s με wannabes Indiana Jones που δεν ξανάπαιξαν σε ταινία σε όλη τους τη ζωή.  Αν το Deadfall ήταν στα χέρια μιας πιο έμπειρης ομάδας και είχε μεγαλύτερους πόρους για υποστήριξη του project, ίσως και να μιλούσαμε για κάτι πραγματικά καλό.

Άλλωστε και το υβρίδιο που προωθεί και η θεματολογία, λείπουν από τη βιομηχανία, και όταν παρουσιάζονται, είναι εγγύηση διασκέδασης. Αλλά όχι υπό τις συνθήκες που αυτό σερβίρεται από την Farm 51. Παρά την προσπάθεια και τις όποιες προοπτικές, δυστυχώς το Deadfall είναι εγγύηση εκνευρισμού και κόπωσης.

Σάββας Καζαντζίδης

{nomultithumb}