Spongebob Squarepants: Plankton’s Robotic Revenge

Έχασε την ευκαιρία να λάμψει στο Βυθό του Μπικίνι

«Βοήθεια Μπομπ! Βοήθεια! Ο Πλανκτόν έκλεψε τη συνταγή της Καβουροπάτυ. Και δεν είναι μόνο αυτό, έχει μαζί του ένα στρατό από ρομπότ-πλανκτόν!» αναφώνησε ο κ. Καβούρης στον Τετραγωνοπαντελονή μόλις έφτασε αγουροξυπνημένος στην είσοδο του Τραγανού Κάβουρα. «Μην ανησυχείτε κ. Καβούρη» απάντησε ο Μπομπ, «εγώ και οι φίλοι μου θα φέρουμε πίσω τη συνταγή! Έτσι δεν είναι Καλαμάρη;» «Ναι, ναι ό,τι πεις, απλά θέλω να τελειώνουμε γρήγορα Σφουγγαράκη.» αποκρίθηκε βαριεστημένα ο Καλαμάρης. Και κάπως έτσι ξεκινά η "Ρομποτική Εκδίκηση του Πλανκτόν", ένας τίτλος βασισμένος στην δημοφιλέστατη και υπερεπιτυχημένη σειρά του Nickelodeon, Μπομπ Ο Σφουγγαράκης.

Στη νέα περιπέτεια της παρέας του Μπομπ, ο Πλανκτόν, θέλοντας να εκπληρώσει τα σατανικά του σχέδια, καλεί τους χωριάτες συγγενείς του, και με τη βοήθεια της γυναίκας του, Κάρεν, τους εξοπλίζει με ένα στρατό από επικίνδυνα ρομποτικά πλανκτόν, και επιτίθενται στον Τραγανό Κάβουρα με σκοπό –τι άλλο- να κλέψουν τη μυστική συνταγή της Καβουροπάτυ. Φυσικά, το αγαπητό κίτρινο σφουγγάρι εναντιώνεται, παρέα με τον πιστό του φίλο Πάτρικ και τους Καλαμάρη, Σάντυ και κ. Καβούρη.

Το Plankton’s Robotic Revenge, αποτελεί μια προσπάθεια της Behaviour Interactive να εκπληρώσει τις επιθυμίες της Activision για έναν ακόμη τίτλο που ανήκει σε ένα επικερδές franchise. Ομολογουμένως σε κάποια σημεία το PRR καταφέρνει να γίνει διασκεδαστικό, όμως, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έχουμε να κάνουμε με έναν επαναλαμβανόμενο “movie tie-in” τίτλο, του οποίου αν ορισμένες ιδέες είχαν αναπτυχθεί περισσότερο, θα μιλούσαμε για μια αξιόλογη προσπάθεια. Όχι πως ως έχει δεν θα διασκεδάσει το νεαρό κοινό, αλλά ακόμη και ένα μικρό παιδί θα μπορεί να απομνημονεύσει τις επιθέσεις των ελλιπέστατων boss fights για παράδειγμα.

Πιο συγκεκριμένα, μέσα στις 6 ώρες που διήρκησε ο τίτλος, και περνώντας 18 επίπεδα στο σύνολο τους, συναντήσαμε όμορφα περιβάλλοντα, με έντονο χρωματισμό, ποικιλία περιοχών –παρά τους τρεις μόνο κόσμους- και μια ταπεινά εκτελεσμένη μεταφορά του Μπομπ σε 3D εικαστικό και μοντέλα, κάτι που ο γράφων βρήκε κάπως ξένο και αφιλόξενο, ιδιαίτερα σε όσους παρακολουθούν ανελλιπώς τη σειρά κινουμένων σχεδίων. Ο οπτικός τομέας θα μπορούσε να έχει λίγο πιο καθαρή εικόνα, και να συμβαδίζει με τα cut scenes, προς απογοήτευση όμως το αποτέλεσμα είναι αντάξιο ενός Arcade, ψηφιακού τίτλου.

Ηχητικά το PRR παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, αφού τα επίσημα μουσικά κομμάτια της σειράς δίνουν το παρόν, ενώ το παιχνίδι, ανάλογα με την έκβαση, ντύνει τα τοπία με τα κατάλληλα κομμάτια, δένοντας με το κλίμα και το ύφος της σειράς. Εκεί, όμως, που το παιχνίδι της Activision θα μπορούσε να λάμψει ως μια τέτοιου είδους προσπάθεια (ανήκει στην κατηγορία των action/ adventure), είναι στο gameplay. Mια προσπάθεια από τη δημιουργό να εμπλουτίσει τον εν λόγω τομέα έγινε, και αυτό φαίνεται από την ποικιλία των όπλων και των εχθρών.

Όπλα που εκτοξεύουν τσιχλόφουσκες, shotguns με φυσαλίδες, πολυβόλα κέτσαπ και μουστάρδας, grenade launchers με μηλόπιτες, όπλο με ακτίνες κασεριού gouda είναι μόνο λίγα από τα παραδείγματα με τα οποία η Behaviour προσπάθησε να δώσει έναν τόνο ποικιλίας σε ένα φαινομενικά άδειο παιχνίδι. Γίνεται επίσης αντιληπτό ότι τα όπλα δεν μπήκαν με σκοπό ο παίκτης να γίνει… υπερσφουγγάρι και να διαλύει τα πάντα στο πέρασμά του, αλλά κάθε όπλο έχει και τη χρήση του στα πολυάριθμα –πάντα για τα δεδομένα τέτοιων τίτλων- είδη εχθρών.

Το σημείο όπου ο παίκτης θα αρχίσει να παίρνει μεγάλο προβάδισμα έναντι των πλανκτόν-ρομπότ είναι αν εξερευνήσει τον κόσμο και ψάχνει για βίδες που χρησιμεύουν ως το νόμισμα του τίτλου –θυμίζοντας ολίγον τι από Ratchet & Clank- και να αναβαθμίσει τα διαθέσιμα όπλα, σε διάφορους σταθμούς αναβάθμισης που υπάρχουν σε καίρια σημεία των επιπέδων. Κάπου εδώ θα γίνει και κουραστικό, αφού οι ορδές των πλανκτόν θα πέφτουν σαν… κοτόπουλα στο διάβα σας.

Ειδικότερα, αν παίξετε το παιχνίδι σε συνεργατικό ύφος, όπου οι τέσσερις παίκτες αναλαμβάνουν και έναν από τους χαρακτήρες, με τον καθένα να έχει τις δικές του επιθέσεις και αντοχές, θα περάσετε σαν τουρίστας από το Βυθό του Μπικίνι και η αντίσταση θα είναι ακόμη πιο χαμηλή. Ιδιαίτερα θετικό είναι το γεγονός ότι υπάρχει η επιλογή του drop in/ out co-op, όπου ανά πάσα στιγμή στο παιχνίδι μπορεί οποιοσδήποτε να πιάσει το χειριστήριο, να διαλέξει έναν χαρακτήρα και να παίξει, χωρίς κανένα loading κτλ.

Πέραν των προαναφερθέντων ενδιαφερόντων ιδεών, που αν είχαν αναπτυχθεί περισσότερο θα ανέβαζαν κατακόρυφα το επίπεδο του τίτλου, το SpongeBob Squarepants: Plankton’s Robotic Revenge δεν είναι ένας τίτλος που θα πρέπει να τιμηθεί από το νεαρό κοινό στα 50 ή 60€.. Θα ήταν καταλληλότερο να κυκλοφορούσε ως ένας XBLA/ PSN τίτλος των 15-20€, αφού τα production values του παραπέμπουν προς τα εκεί.

Κυριάκος Στεργιάδης

{nomultithumb}