A Gaming Carol

Κάθισε δίπλα στον Πελοπίδα του 1999 που μιλούσε στο msn με την Ελένη. Την είχε γνωρίσει ένα χρόνο πριν και την είχε ερωτευτεί παράφορα. Ήταν ένα έξυπνο, ευαίσθητο κορίτσι με πολλά κοινά ενδιαφέροντα με τον ίδιο. Για έναν ολόκληρο χρόνο περνούσαν ώρες ολόκληρες μαζί, συζητώντας για χιλιάδες πράγματα. Δεν έβρισκες κάθε μέρα κοπέλες να γουστάρουν το Quake και να  μπορούν να ξεχωρίσουν τα καλά RPG.

Ο Σύγχρονος Πελοπίδας κοιτούσε το ξαναμμένο πρόσωπο του Millenium Πελοπίδα σχεδόν βουρκωμένος. Πρόσεχε με τι ένταση και πάθος πληκτρολογούσε στο chat, και πόσο επιμελής ήταν με την ορθογραφία και τη χρήση των emoticons.
«Να ήταν από καμιά πλευρά η Ελένη και να το έβλεπε αυτό…»

Το φαντασματάκι που είχε πάρει χρώμα ανθρακί κούνησε το… σεντόνι του εννοώντας «δε θα έλεγε τίποτα γιατί την έδιωξες με τρόπο που δε θα μπορούσε να γιατρευτεί στον αιώνα τον άπαντα. Της είπες λόγια σκληρά και την έκανες να σε μισήσει με την απληστία σου, την απομάκρυνσή σου από  τα εγκόσμια και τον έρωτά σου γι’άλλα πράγματα.» Όλα αυτά με μία απλή κίνηση σεντονιού. Είχε βρει τρόπο να παρακάμψει το bug χωρίς το patch.
«Το ξέρω. Με μίσησε. Κι εγώ απομακρυνόμουν. Και χανόμουν αλλού. Και τώρα είμαι ακόμα χειρότερα. Απλά δεν έχω μία Ελένη δίπλα μου να μου το λέει. Αυτά που ήταν εργαλεία για να βρώ έναν άνθρωπο σαν την Ελένη, έγιναν το αντικείμενο του πόθου μου. Βέβαια ανέβηκαν οι αναλύσεις, η ποιότητα του ήχου, οι ταχύτητες…»

Το φαντασματάκι τον αγριοκοίταξε και αυτό δε χρειαζόταν κίνηση του σεντονιού.
«…Ναι, συγγνώμη, παρασύρθηκα. Ξέρεις τι κάνουμε αυτή τη μέρα στο chat; Eίναι 24 Δεκεμβρίου το 1999 και κλείνουμε ένα χρόνο από τη μέρα που γνωριστήκαμε. Να, έλα από πίσω μου –πίσω από τον Millenium εαυτό μου εννοώ- να δεις τι γράφω.
‘Με αυτήν την ευκαιρία λοιπόν Ελένη, και συμπληρώνοντας έναν τόσο υπέροχο χρόνο από τη γνωριμία μας, προτείνω να γιορτάσουμε την επαίτιό μας ξεχωριστά. Θέλεις να βγούμε;’
«Κανονίζω το πρώτο μας ραντεβού!»
–
Λίγες στιγμές μετά ο Πελοπίδας καθόταν με ονειροπόλο ύφος στην πανάκριβη ανατομική καρέκλα γραφείου του και θυμόταν το πρώτο εκείνο ραντεβού. Μία βδομάδα μετά, παραμονή του Millenium τη γνώρισε και από κοντά. Και ήταν όλα όσα είχε ονειρευτεί –εξαιρουμένης της Lara βέβαια που θα παρέμενε για πάντα η απόλυτη φαντασίωσή του- και ακόμα περισσότερα. Μέχρι… μέχρι πριν από λίγο καιρό οπότε και η Ελένη εξήντλησε ό,τι αντοχές είχε και δεν είχε.
«Μπορεί και να έφταιγα τελικά» είπε στον εαυτό του χαμηλόφωνα ο Πελοπίδας. Και το είπε σε ένα άδειο και κρύο σαλόνι αφού το Φαντασματάκι Snake είχε εξαφανιστεί.

Τριγυρνούσε στο δωμάτιο για αρκετά λεπτά. Όλες οι συσκευές δικτύωσης και gaming ήταν ακόμα νεκρές και ο Χάρτης έξω από το διαμέρισμα ήταν ακόμη Unavailable.
«Σήκω και χάρισε μας τη Λάμψη σου κύριε Πελοπίδα!»

Η φωνή ερχόταν από το  δρόμο κάτω από το παράθυρο του σαλονιού που το είχε αφήσει μισάνοικτο.  Ο Πελοπίδας έτρεξε και έγειρε ο μισός έξω από το περβάζι.
«Εσύ;» έκανε έκπληκτος προς τον G-Man.
«Προς τι η έκπληξις αγαπητέ;» αποκρίθηκε με τη βαθιά μυστηριώδη φωνή του Εκείνος.
«Να… για να είμαι ειλικρινής περίμενα κάτι πιο… σύγχρονο»
«Ώστε έτσι φίλτατε… Κρίμα. Κάποτε ήσαστε εξοικειωμένος με το Σύμπαν μου. Φαίνεται ποτέ δε συνειδητοποιήσατε ότι δεν ανήκω στο χώρο και το χρόνο όπως τα όρίζετε εσείς συμβατικά. Ή το ξέρατε και το ξεχάσατε μεταξύ κάποιας αναβάθμισης λογισμικού και κάποιου Raid; Άλλωστε… δεν τ’ ακούσατε; Αρχίζει και φημολογείται και πάλι το Half Life 3»
«Ναι, ναι, καλά, το μάθαμε το ποίημα. Λοιπόν κύριε G-Man εσείς τι έχετε να μας δείξετε;»

«Ώ, μα εγώ δεν έχω να σου δείξω τίποτα αγαπητέ μου. Εγώ είμαι εδώ για να δώ αν έχει τηρηθεί το συμβόλαιό μας και αν έχετε επιτύχει τους στόχους σας…»
«Με μπερδεύεις με κάποιον άλλο μου φαίνεται.»
«Τουναντίον» είπε πονηρά ο G-Man. «Έχετε ένα συμβόλαιο και θα το διεκπεραιώσετε στο 100%. Θα φροντίσω εγώ γι’ αυτό. Ελάτε λοιπόν, ρωτήστε, σας βλέπω, κάτι θέλετε να ρωτήσετε. Όχι βέβαια ότι θα δώσω κάποια απάντηση. Ξέρετε πώς είναι αυτά τα πράγματα. Ρωτάτε εσείς κάτι σχετικά αφηρημένο, απαντώ εγώ με κάτι ακόμα πιο αφηρημένο ή και σουρεαλιστικό και όλοι μένουν ικανοποιημένοι για την υψηλή τέχνη που προσέλαβαν»

«Μα ναι, ναι, τα θυμάμαι όλα αυτά. Και όντως, κάτι ήθελα να ρωτήσω… Να εδώ το έχω… Δεν έχει σημασία, θα το θυμηθώ. Λοιπόν, που λαμβάνει χώρα η εκτέλεση της Συμφωνίας μας;»
«Εδώ και τώρα κύριε Πελοπίδα!»
Ο Πελοπίδας άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
«Εδώ και τώρα; Αδερφάκι μου, εσύ έχεις γίνει ξενέρωτος! Συνήθως προηγείσαι πέντε-έξι αστρικές δίνες και εμφανίζεσαι μετά από 7-8 χωροχρονικά παράδοξα. Κι εμένα μου λες εδώ και τώρα; ΟΚ, ήξερα ότι ο χοντρός έχει σκουριάσει τελείως και σκέφτεται πώς θα καταφέρει να πουλάει ακόμα και αναψυκτικά στο μαγαζί του, αλλά εσύ το παράκανες»
Το βλέμμα του G-Man του πάγωσε το αίμα.

«Τουναντίον κύριε Πελοπίδα. Τουναντίον… Εδώ και τώρα θα δεις όσα χωροχρονικά παράδοξα δε θα φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Γιατί το να αλλάζεις διαστάσεις, ναι, είναι αναμενόμενο ότι οδηγεί σε άλλες πραγματικότητες. Αλλά το να ζεις σε κοινή πραγματικότητα με εκατομμύρια άλλους και παρόλα αυτά να λειτουργείς σε παράλληλα σύμπαντα, αυτό κι αν έχει ενδιαφέρον. Για παράδειγμα κύριε Π, μήπως θα ήθελες να δείς πόσο… «ευχαριστημένος» είναι ο υποτακτικός σου ο Χριστόφορος και πόσο απολαμβάνει την καθοδήγησή σου;»

Ο Πελοπίδας ανασήκωσε απορημένα τα φρύδια του σε δύο τέλειες μικρές καμάρες.
«Τι άλλο εκτός από ευχαριστημένος μπορεί να είναι ο Χριστόφορος; Κάθεται μπροστά από ένα PC και χωρίς να σκέφτεται κερδίζει χρήματα. Οκ, όχι πολλά, αλλά ουσιαστικά δεν κάνει σχεδόν τίποτα. Τσάμπα λεφτά δηλαδή»
Ο G-Man κούνησε το κεφάλι με κατανόηση
«Ας δούμε λοιπόν» είπε, και ακίνητος μέσα στο γκρίζο ατσαλάκωτο κοστούμι του με μόλις ένα ανεπαίσθητο νεύμα μετέφερε το παράδοξο ζευγάρι στη μικρή γκαρσονιέρα του Χριστόφορου.