A Gaming Carol

To μυαλό του Πελοπίδα δούλευε σαν τρελό. Όχι με τον τρόπο που δούλευε όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Διαφορετικά. Όπως δούλευε όταν ήταν πιτσιρικάς, όπως όταν ήταν πρωτοετής φοιτητής. Ούτε κινητά δεν είχαν τότε. Μαζέυονταν στα σπίτια, παίζαν κανένα τρίωρο Crash Bandicoot και μετά βγαίναν και γίνοντα τούρνα στο μεθύσι. Και γυρίζοντας πίναν καφέ και παίζαν το Μεθυσμένο Ποδοσφαιράκι για το οποίο είχαν ειδικούς κανόνες. Και θυμήθηκε και το άλλο που κάναν…

Ο ήχος πίσω από το αυτί του του έκοψε την ανάσα και τον ειρμό των σκέψεων. Έμεινε ακίνητος και δεν τολμούσε να γυρίσει. Ήταν η Τρίτη φορά που ένας θόρυβος του έκοβε τα ήπατα αυτό το περίεργο βράδυ, αλλά αυτός ο συγκεκριμένος ήταν διαφορετικός. Ο τρόμος που τον περιέλουσε ήταν σχεδόν κοσμικός. Γιατί θυμήθηκε ότι το φάντασμα που περίμενε θα του έδειχνε το μέλλον. Και ο Βασίλης Pyramid Head του το είχε πει. Ό,τι δει θα είναι 100% σίγουρο. Και τι θα έβλεπε άραγε; Τώρα που το μυαλό του είχε αρχίσει να παίρνει διαφορετικές στροφές και άρχισε να βρίσκει τον παλιό Πελοπίδα; Τι θα έφερνε αυτό το μέλλον έτσι όπως τα είχε καταφέρει;

Γύρισε αργά και σταθερά έτοιμος να αντικρύσει αυτό που στεκόταν πίσω του ξέροντας ότι δε φοβόταν αυτό καθαυτό το φάντασμα αλλά αυτό που θα του έδειχνε.

Εκεί, μπροστά από τα νεκρά monitor και τα πεταμένα πληκτρολόγια, στεκόταν η τυπική μορφή του Χάρου. Μία κατάμαυρη κάπα σκέπαζε την πανύψηλη φιγούρα αλλά αντίθετα με τον πολυτραγουδισμένο Θάνατο, η φιγούρα αυτή δεν κρατούσε τίποτα. Στεκόταν εκεί, απέναντί του προκαλώντας μόνο έναν ανεπαίσθητο θόρυβο. Ήταν πολύ προφανές για να είναι αληθινό σε ένα τόσο συμβολικό βράδυ. Δεν ήταν ο Θάνατος αυτό που είχε απέναντί του.

«Λοιπόν, εσύ τι είσαι;»
Δεν περίμενε απάντηση. Παρόλα αυτά η φιγούρα κινήθηκε αργά και υπνωτιστικά προς το μέρος του. Και τότε κατάλαβε!
Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει το πρόσωπο, η κάπα δημιουργούσε ένα πυκνό πλέγμα σκιών. Το αδιαπέραστο σκοτάδι δεν το διασπούσε καμία υποψία προσώπου, έστω νεκροκεφαλής. Μόνο τρία τρομακτικά κόκκινα λαμπάκι που έτειναν να σχηματίσουν κύκλο αναβόσβηναν απειλητικά.

Τα βήματα ήταν αέρινα αλλά δημιουργούσαν έναν ανεπαίσθητο θόρυβο! Τον ήξερε αυτό τον θόρυβο. Ήταν ο θόρυβος από το χτύπημα στο καπάκι του PS2 Slim όταν αυτό δε διάβαζε τα DVD. Και αυτό το θρόισμα της κάπας! Το στοιχειωμένο μουρμούρισμα του ακίνητου αέρα του δωματίου γύρω από τις πτυχές του εξόκοσμου υφάσματος, μήπως αυτός δεν ήταν ο ήχος από το WiiMote όταν αυτό έσχιζε τον αέρα όταν έπαιζε με την παρέα του τα εκατοντάδες Casual games όταν ακόμα ήταν Hardcore Gamer;
Η Αλήθεια τον βρήκα κατάστηθα και μπήχτηκε στο στέρνο του σαν πύρινη πρόκα. Η μορφή  ερχόταν από το μέλλον. Το CONSOLE GAMING είχε ΠΕΘΑΝΕΙ και αυτό που αντίκριζε ήταν το φάντασμά του!!!!!

Άρχισε να ουρλιάζει μέσα στο διαμέρισμά του. Όταν σταμάτησε να ουρλιάζει βρισκόταν σε έναν κεντρικό δρόμο της πόλης με πολύ κόσμο και ένα τεράστιο κτήριο μπροστά του. Ένα υπερσύγχρονο αλλά απόκοσμο κτήριο με φιμέ τζαμαρίες και κατάμαυρη καρδιά.
Το φάντασμα του console gaming είχε γύρει σε ένα φανοστάτη και είχε ανάψει τσιγάρο. Δε φαινόταν ιδιαίτερα πρόθυμο να ανοίξει κουβέντα. Ίσως και το RROD στο προσωπό του να του προκαλούσε πονοκέφαλο.

Μπροστά στο κτήριο ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος με πολύ κέφι και γιορταστική διάθεση. Σε αντίθεση με την εικόνα του κτηρίου η ατμόσφαιρα μεταξύ του πλήθους ήταν σχεδόν χαρμόσυνη!
«Ενθαρρυντικό» σκέφτηκε μουδιασμένα ο Πελοπίδας
Ένα σφιχταγκαλιασμένο ζευγάρι περνούσε από το απέναντι πεζοδρόμιο.
«Έλα, πάμε να ρωτήσουμε!» έκανε η κοπέλα.
«Ε, φίλε» φώναξε ο άντρας σε έναν από την κεφάτη ομύγηρη, «τι τρέχει εδώ;»
«Δεν το ξέρεις το κτήριο ρε μεγάλε;»
«Όχι, δεν είμαστε από δώ. Ήρθαμε για τα Χριστούγεννα. Για πες»

«Λοιπόν, άκου την ιστορία αφού έχουμε λίγο χρόνο μέχρι τις δώδεκα που θα είναι ακριβώς Χριστούγεννα του 2058»
«2058;;; Τι στο καλό…» είπε από μέσα του ο Πελοπίδας.
«Εδώ είναι η έδρα της Status Inside Status. Tην ξέρεις;»
«Για εκείνο τον παικταρά που μέσα στην κρίση έγινε εκατομμυριούχος δε λες; Με τα επαναστατικά apps και τις τρελές ιδέες;»
«Ακριβώς! Αυτός λοιπόν, ξεκίνησε με ένα app που πρόδιδε τους σφυγμούς αυτού που είχες απέναντι. Κάτι μετρούσε τέλος πάντων. Αυτό το αγόρασε μία εταιρείαπου το χρυσοπουλούσε σε χαρτοπαίκτες. Αυτούς τους τσάκωσαν αλλά η συναλλαγή ήταν 100% νόμιμη και ο Ματθαιόπουλος έγινε μέσα σε ένα βράδυ εκατομμυριούχος! Ε, από κει και πέρα έχτισε μία αυτοκρατορία. Online Games, Apps, Social Media, τα ξέρεις.»

«Ναι, αφού κι εγώ αυτά χρησιμοποιώ.»
«Α, να γειά σου. Λοιπόν, όσο πλούτιζε και έβγαζε πράγματα αυτός όλο και χανόταν. Μιλάμε, ούτε οικογένεια, ούτε φίλοι, τίποτα. Οι φήμες έλεγαν ότι δούλευε σε ένα τεράστιο project.»
«Το S.I.S.»
«Μπράβο, είδες που τα ξέρεις;»
«Αααα, εδώ τον έχουνε λοιπόν…»
Ο Πελοπίδας αναπήδησε.
«Τον έχουνε; Ποιον έχουνε;»
Ο κεφάτος αφηγητής συνέχισε:
«Δημιούργησε λοιπόν εκείνο το app όπου κάποιος μάζευε όλα τα online προφίλ του, από παντού, κονσόλες  -πριν πεθάνουν-, online games, online καζίνο, πορνοϊστοσελίδες, social media, σε όλα αυτά τέλος πάντων που κάποιος είχε 200 διαφορετικές προσωπικότητες εκτός από την πραγματική δική του, και τα ενοποιούσε –τα προφίλ- σε ένα φτιάχνοντας τον ιδανικό online χαρακτήρα που κι αυτός με τη σειρά του μπορούσε να έχει online προφίλ se διάφορες υπηρεσίες κλπ.»

«Ναι, θυμάμαι, φοβερή φάση ήταν! Μπορούσες να έχεις και έναν πραγματικό Online χαρακτήρα που να σου μοιάζει!»
«Ναι, φοβερή έμπνευση ο άτιμος σου λέω. Αφού χτύπησε στα ίσια το facebook μέχρι που οι αμερικανοί έκαναν κίνηση ματ και έβαλαν τα dislike οπότε ξέρεις… Τρολ όλου του κόσμου ενωθείτε!»
«Ναι ρε συ, τι άτιμοι είναι!»
«Ε, λοιπόν, αμέσως μετά την έξοδό μας από την Ευρωπαική Ένωση και λίγο πριν μπούμε στην Ένωση Μεσογειακών Χωρών Εκτός της Μαλτας, άρχισε η κατρακύλα. Ο τύπος κράτησε λεφτά ίσα ίσα για να συντηρεί αυτό το κτήριο και ένα άλλο μυστήριο πρότζεκτ που κανείς μέχρι τώρα δεν είχε μάθει»
«Και ποιο ήταν αυτό;»

«Άκου τι έκανε ο τύπος. Έβαλε αμέτι μουχαμπέτι να σπάσει τον αέναο κύκλο της δημιουργίας Online Profile μέσα σε ένα Online Profile. Δηλάδή, ο Online χαρακτήρας, χρησιμοποιούσε το S.I.S. να φτιάξει ενιαίο προφίλ. Ο Νέος online χαρακτήρας έκανε το ίδιο, ο τρίτος που προέκυπτε το ίδιο κ.ο.κ. Ένα σπιράλ που δεν τελειώνει ποτέ. Ε, εκεί μέσα έμπλεξε και διαγνώστηκε με κάτι πολύ περίπλοκο με πολλές λέξεις από αυτά που λεν οι ψυχίατροι.»
«Και;»
«Αρνήθηκε κάθε αγωγή και κλειστηκε σε αυτό το κτήριο όπου παραμένει τα τελευταία 15 χρόνια! Και σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων έληγαν οι DRM άδειες σε όλα τα προϊόντα που είχε αγοράσει κατά καιρούς και δεν τις είχε ανανεώσει και οι δικαστικοί κλητήρες θα ανοίξουν σε δύο ώρες την αποθήκη στο ισόγειο. Σου λέω χιλιάδες πράγματα, μηχανήματα, gadgets και εξοπλισμοί που πλέον δεν του ανήκουν.»

«Ναι ρε φίλε, αλλά το πιο σύγχρονο πράγμα που μπορείς να βρεις εκεί μέσα είναι το iPad 24 αυτό με το ολόκληρο το μήλο κι εκείνο το μηχάνημα το Exbokstation της MicroSony που είχε πατώσει»
«Ακριβώς! Τα τελευταία συλλεκτικά κομμάτια μιας παλιάς εποχής που οι άνθρωποι αγόραζαν πράγματα που τους ανήκαν! Το φαντάζεσαι; Να αγοράζεις πράγματα και να απαιτείς να τα κάνεις ό,τι θέλεις; Πώς ζούσαν έτσι ρε παιδί μου; Έχουν συναισθηματική αξία όλα αυτά! Με συγχωρείς τώρα, με παίρνει τηλέφωνο η κοπέλα μου και πρέπει να πάρω το ΟΚ από την ΑΤ&Τα Μεσογείου για να της απαντήσω. Καλά να περάσετε μεγάλε και καλά Χριστούγεννα! Αυτά δεν αλλάζουν!»