A Gaming Carol

Το βήμα του Πελοπίδα καθώς άφηνε τον κόσμο πίσω του να πέφτει σαν τα όρνεα στο κουφάρι πάνω σε όλη εκείνη την παλιατζούρα ήταν αργά, πένθιμα αλλά αποφασιστικά. Θα ανακάλυπτε τι είχε απογίνει ο Μελλοντικός Πελοπίδας, με ή χωρίς τη συνοδεία του Φαντάσματος των Κονσολών που Πέθαναν που την τελευταία φορά που το είδε συνέχιζε να γέρνει και να καπνίζει αλλά αναρωτιόταν αν αυτό που κάπνιζε τόση ώρα ήταν τσιγάρο.

Το ασανσερ ήταν αθόρυβο και δεν είχε μουσική. Σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα έφτασε στον 13ο όροφο (μα είναι δυνατόν) και σταμάτησε το ίδιο απαλά όπως ακριβώς είχε ξεκινήσει.
Ο διάδρομος μπροστά του ήταν παγωμένος και σκοτεινός. Όπως ακριβώς στο σπίτι του Τωρινού Πελοπίδα. Μόνο που ήταν πολύ πιο μακρύς και κατέληγε σε μια βαριά ατσάλινη πόρτα. Ο Τωρινός Πελοπίας πήρε μια βαριά ανάσα και έσπρωξε.
Το θέαμα του έκοψε την ανάσα και σταμάτησε προς στιγμή την καρδιά του. Το μυαλό του είχε μουδιάσει και πάλευε να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπε.

Μπροστά του υπήρχε μια hybrid pool κυριολεκτικά κλεμμένη από το Battlestar Galactica. Μεσα της, σε ποσότητες τεχνητού αμνιακού υγρού και καλωδιωμένος από είκοσι μεριές επέπλεε ένας αγέραστος Πελοπίδας σε τέλεια φυσική κατάσταση. Το κενό βλέμμα ήταν κρφωμένο ψηλά και το αδιάλειπτο μουρμουρητό του ήταν ο μόνος θόρυβος που έσπαγε την πνιγηρή σιωπή
«LogIn, Password, Profile No 221.223.556. Update Status…»

Δε θυμόταν πολλά πράγματα μετά από αυτό. Σε κάποια φάση είναι πιθανό ότι έχασε τις αισθήσεις του. Ο πανικός προκαλεί λιποθυμία ακόμα και σε έναν εφιάλτη. Όταν ανασηκώθηκε βρισκόταν στο πεζοδρόμιο απέναντι από το μαύρο απειλητικό κτήριο. Ο κόσμος είχε εξαφανιστεί και η ώρα ήταν περασμένη. Η ερημιά ήταν πιο τρομερή και από εκείνον τον αφώτιστο διάδρομο.
Το Φάντασμα ήταν γερμένο ακόμα στον ρετρό φανοστάτη και τώρα κρατούσε ένα μπυκάλι στα χέρια του. Ρούμι ή ουίσκι, δεν είχε σημασία.

Ο Πελοπίδας σχεδόν σύρθηκε προς το μέρος του και με τρεμάμενη φωνή πνιγμένη από τους λυγμούς που ανέβαιναν στο λαιμό του ρώτησε:
«Πές μου μόνο αυτό… Μπορώ να το αλλάξω; Μπορώ να αλλάξω τα πράγματα;»
Το φάντασμα γύρισε και τον κοίταξε θλιμμένα με το ξεψυχισμένο RROD . Του έτεινε το μπουκάλι.
«Θες μια τζούρα; Πρώτο πράμα σου λέω»

Ο Πελοπίδας ξύπνησε από ένα επίμονο κορνάρισμα κάτω στο δρόμο.
«Τι κάνεις Χριστουγεννιάτικα στους δρόμους ρε άσχετε!;!» φώναζε μέσα στο πνεύμα τη ημέρας μία εκνευρισμένη οδηγός στον μπροστινό που τα είχε μπλέξει στο παρκάρισμα.
«Θες να σου πώ τα κάλαντα;» αντέτεινε ο επίσης εκνευρισμένος προπορευόμενος.

Όπως και να’χε τον είχαν ξυπνήσει τον Πελοπίδα.
Αυτό τινάχτηκα από την Πανάκριβη Ανατομική Καρέκλα Γραφείου του σαν να τον είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Τα πάντα ήταν στη θέση τους. Ούτε σπασμένα τροφοδοτικά, ούτε σμπαραλιασμένα μοντεμ ούτε ανατιναγμένα UPS. Αλλά ήταν όλα ΚΛΕΙΣΤΑ. Ο ήχος του σπιτιού χωρίς κανέναν θόρυβο ήταν συναρπαστικός.

Δεν είχε καιρό για χάσιμο. Αγνόησε τις συσκευές στο τραπεζάκι του σαλονιού που τον κοιτούσαν απορημένες ενώ είχαν 12 ώρες να κάνουν κάποιο update και έτρεξε στο παράθυρο. Ο κόσμος του βρισκόταν εκεί και ο Χάρτης ήταν πια διαθέσιμος. Από κάτω περνούσε ένας πιτσιρικάς.
«Έι εσύ, σπόρε! Χρόνια Πολλά!»
«Χρόνια Πολλά μεγάλε!» του αντέτεινε εκείνος.
«Ξέρεις το πολυκατάστημα Ράδιο Ηλεκτρονική;»
«Εννοείται!»
«Λοιπόν, ακόμη και ανήμερα των Χριστουγέννων είναι ανοιχτά γιατί ο πολυαγαπημένος μας υπουργός θέλει να τονώσει την αγορά, αφού όλοι έχουν χρήματα αλλά δεν έχουν χρόνο να τα ξοδέψουν»
«Σωστά!»

«Το ξέρω. Λοιπόν, κοίτα, σου ρίχνω 800 ευρώ. Θα πάρεις μία μητρική Besus XC54310, μια κάρτα Rodeo  GTiTurbo 3000 και θα τις πας σε αυτή διεύθυνση! Στον Κύριο Χριστόφορο Παρασκευόπουλο. Και κράτα καιαιαιαιαιαι αυτό το δεκάρικο για τον κόπο σου! Έγινε;»
Ο πιτσιρικάς έβαλε στην τσέπη τα χαρτονομίσματα και του έκανε ένα thumbs up.
«Μείνε ήσυχος!»
Την ώρα που ο Πελοπίδας ξυριζόταν σκέφτηκε ότι μάλλον ο πιτσιρικάς θα κρατούσε πολύ περισσότερα από τα δέκα ευρώ. Βασικά, σκέφτηκε ότι το πιθανότερο ήταν ο πιτσιρικάς να κρατούσε όλα τα λεφτά και να είχε ήδη γίνει καπνός αφού ούτε τον ήξερε ούτε τον είχε ξαναδεί ποτέ του. Και σε αυτή τη σκέψη κόπηκε στο δεξί μάγουλο.

Προχωρούσε κεφάτος στο δρόμο με δύο μεγάλες σακούλες και μόλις είχε τελειώσει τη συνομιλία του με τον έκπληκτο Χριστόφορο. Εννοείται ότι ο πιτσιρικάς ήταν άφαντος, αλλά ο Πελοπίδας κανόνισε ο Χριστόφορος να έπαιρνε ένα από PC του που καθόταν κλειστά και άπραγα στο σαλόνι του απλώς για να κάθονται. Θα κανόνιζαν επίσης ένα νορμάλ ωράριο με δικαιότερη πληρωμή έτσι ώστε ο Χριστόφορος να έχει κανονικό ελέυθερο χρόνο να παίζει και κανένα κανονικό παιχνίδι, να βλέπει την Αλίκη όσο το επιθυμεί και κυρίως να φροντίζουν το φτωχό Ηλία και να του δίνουν όση αγάπη χρειαζόταν για να γίνει καλά.

Ο Χριστόφορος είχε μείνει με την απορία πώς ο Πελοπίδας ήξερε για τον Ηλία, και ο Πελοπίδας είχε μείνει με την απορία πώς θα γινόταν καλά ένα μάτι που δεν υπήρχε σε ένα κατά τ’άλλα τετράπαχο και υγιέστατο γατί Περσίας, αλλά αυτά ήταν ήσσονος σημασίας. Σημασία είχε ότι ο Χριστόφορος είχε κλείσει το τηλέφωνο ευτυχισμένος φωνάζοντας την Αλίκη για να της πει τα χαρμόσυνα νέα και ο Πελοπίδας είχε ήδη αρχίσει να νιώθει άλλος άνθρωπος.

Έφτασε στο σπίτι του Λεωνίδα γύρω στις 12:00 γιατί στο μεταξύ η χτεσινοβραδινή χιονόπτωση το είχε στρώσει για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Η παρέα ήταν και πάλι εκεί μαζεμένη όπως είχαν συμφωνήσει την προηγούμενη για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και κανείς τους δεν προσπάθησε να κρύψει την έκπληξή του για την παρουσία του Πελοπίδα εκεί. Μόνο που όλοι ένιωθαν ότι κάτι είχε αλλάξει στον παλιό του φίλο.

«Και μετά» έλεγε ξαναμμένος ο Πελοπίδας στην παρέα που χαρούμενη τον είχε περιτριγυρίσει «τι σας έχω;» Και έβγαλε από τη σακούλα ένα ολοκαίνουργιο AD’n’D πακέτο με τις ολοκαίνουργιες ιστορίες ενός Νάνου κι ενός Μάγου! «Και μετά και μετά! «Εξάρχεια Ώρα Δώδεκα» και «Τσακάλια Ειδική Έκδοση με σχόλια του Δαλιανίδη»!!!»

Ο Λεωνίδας είχε μείνει αποσβολωμένος.  Καθώς οι υπόλοιποι έπαιρναν τις θέσεις τους στο τραπέζι κράτησε λίγο πίσω τον ξανανιωμένο φίλο του.
«Τι έγινε ρε σύ; Έχεις πάρει τίποτα;» τον ρώτησε με νόημα.
«Τίποτα Λεωνίδα μου. Ένα άσχημο όνειρο είχα το βράδυ. Και σηκώθηκα άλλος άνθρωπος.»
«Α! Λογικά πράγματα δηλαδή» έκανε ειρωνικά ο Λεωνίδας. «Όπως και να χει ρε φίλε, χαίρομαι που τελικά ήρθες και έφερες και λίγο από τον παλιό Πελοπίδα»
«Κι έχω πολύ ακόμα να φέρω»
«Ωραία! Χαίρομαι. Μακάρι να ήταν και ο Μπίλυς εδώ»

«Αλήθεια ρε Λεω, είμαι πολύ γάιδαρος που ρωτάω μετά από τόσο καιρό, αλλά, για πές μου, έχεις νέα του;»
«Ναι ρε, απλά δε σου έλεγα γιατί κάθε φορά που άκουγες γι’ αυτόν φλίπαρες. Είναι Αμερική τώρα και δούλευε για κάποιο καιρό στην MechWare»
«Τι λες ρε παιδί μου. Μούφα ο Φάρος δηλαδή…»
«Πώς είπες;»
«Τίποτα, τίποτα, κάτι δικά μου, για πες»
«Ναι, λοιπόν, δούλεψε εκεί για κανά δύο χρόνια αλλά θεώρησε πώς περιόριζαν τους πνευματικούς του ορίζοντες και ίδρυσε μια ανεξάρτητη εταιρεία και έβγαλε εκείνο το free to play παιχνιδάκι. Πως το λεγανε να δεις… Τες πάντων εκείνο πάτωσε, και τώρα ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε κάτι apps. Χθες τουίταρε και το όνομα του προτζεκτ του.  S.I.S. ή κάτι τέτοιο…»

Σάββας Καζαντζίδης – Σάκης Καρπάς