How to Survive

Αποστολή του τόμου με κούριερ στον Ρικ.

---

Αν οι τίτλοι Kaan: Barbarian’s Blade, Strawberry Shortcake: The Sweet Dreams Game και Garfield: Lasagne World Tour δε σας λένε κάτι, καλώς κάνουν και δε σας λένε. Είναι η παρακαταθήκη (χονδρικώς) της EKO Software, η οποία μέσα στο 2013 έδωσε ακόμα έναν τίτλο για ψηφιακές πλατφόρμες, το Storm, το οποίο δεν το πολυακούσαμε. Από την άλλη, υπάρχει και η παρακαταθήκη της 505 Games, της εκδότριας του How to Survive. Μία λέξη μόνο: Blackwater. Σαφώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα, καθώς υπάρχουν και καλά παιχνίδια στα κιτάπια της, αλλά οι αρχικοί, ενστικτώδεις συσχετισμοί είναι αναπόφευκτοι.

Όπως και να’χει το πράγμα, οι δύο εταιρείες αποφάσισαν να δώσουν ένα action παιχνίδι με το στήσιμο του Diablo και του Lara Croft and the Guardian of Light, μόνο που αποφάσισαν να ενισχύσουν τα survival στοιχεία και βεβαίως να προσθέσουν πολλά ζόμπι. Στην ουσία του, το How to Survive θέλει να κάνει πολλά πράγματα, τα οποία δείχνουν να έχουν προοπτικές, αλλά δεν προλαβαίνει, λόγω του όγκου του περιεχομένου και της διάρκειας.

Ο επιζών που χειρίζεται ο παίκτης μπορεί να είναι ένας από τρεις αρχικές επιλογές, που αδρά παραπέμπουν σε κλάσεις ανάλογες κάποιων action-RPG παιχνιδιών. Αυτό δεν καθορίζει μόνο τους μηχανισμούς της μάχης (σώμα με σώμα, πυροβόλα όπλα, τόξα κτλ) αλλά και την εξέλιξη κάθε χαρακτήρα και το τι εξοπλισμό μπορεί να σκαρώσει με τα υλικά που μπορεί να βρει στο νησί. Το παιχνίδι, εκτός των άλλων, υποστηρίζει και τοπικό ή Online συνεργατικό παιχνίδι, οπότε κάποια από αυτά τα στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν και να χρησιμοποιηθεί μεγαλύτερη γκάμα πρώτων υλών.

Η βασική ιστορία του παιχνιδιού (που εκτός από αυτήν άλλο… δεν έχει) αφορά έναν ημίτρελο (ή και τελείως παλαβό) κάτοικο ενός συμπλέγματος νησιών γεμάτα ζόμπι, ο οποίος -προκειμένου να ολοκληρώσει έναν οδηγό επιβίωσης- παρασύρει ανυποψίαστους θαλασσοπόρους που έχουν ξεστρατίσει και τους ρίχνει στη… συλλογή εμπειριών από τον αγώνα που δίνουν για επιβίωση, προκειμένου να προσθέτει συνεχώς νέα κεφάλαια στο πόνημά του.

Η επιβίωση στα νησιά αυτά, τα οποία «ξεκλειδώνουν» σταδιακά με τη ροή της ιστορίας και κάποια στιγμή γίνονται εξ ολοκλήρου προσβάσιμα, βασίζεται στη μάχη με τα ζόμπι, στην εξυπηρέτηση των βασικών βιολογικών αναγκών (τροφή, νερό, ύπνος) και στην εφευρετικότητα, προκειμένου να βρεθεί ο τρόπος να δραπετεύσει κανείς από την παγίδα του Kovac. H μάχη στο How to Survive είναι μεν απλοϊκή, αλλά η επικρατούσα λογική του «δημιουργώ ένα όπλο από το τίποτα» προσφέρει ικανοποίηση. Με τα υλικά που βρίσκει ο παίκτης και με τα αντίστοιχα σχεδιαγράμματα που βρίσκονται διάσπαρτα στο νησί, μπορεί να δημιουργήσει από απλά έως πολύ αποτελεσματικά όπλα για να καταπολεμήσει της ορδές των ζόμπι και των υπόλοιπων εχθρικών πλασμάτων, είτε τη μέρα είτε κατά τη διάρκεια της νύχτας, που τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι δεν είναι απαραίτητο ένα σχεδιάγραμμα προκειμένου να κατασκευάσει ο παίκτης ένα όπλο ή οποιοδήποτε άλλο σύνθετο αντικείμενο. Αρκεί να πειραματιστεί με τις πρώτες ύλες που έχει βρει. Η λογική αυτή δίνει έναν αέρα adventure σχεδιασμού στο παιχνίδι, αν και περιορισμένου σε εύρος, καθώς οι επιλογές τελικά είναι συγκεκριμένες. Ανάλογα δε με το χαρακτήρα (από τους τρεις) που έχει επιλέξει ο παίκτης, καθορίζεται  και το τι όπλα θα κατασκευάσει (πυροβόλα, τσεκούρια, τόξα, αλυσοπρίονα κτλ) προκειμένου να εκμεταλλευτεί τα προτερήματα κάθε «κλάσης». Συνολικά, ο μηχανισμός αυτός λειτουργεί και διαπιστώσαμε ότι με το χαρακτήρα με υψηλό δείκτης ευστοχίας ήμασταν πολύ αποτελεσματικότεροι με τα πυροβόλα όπλα απ’ ό,τι με ένα τσεκούρι φερ’  ειπείν, στο οποίο όμως διέπρεπε ο χαρακτήρας με υψηλά στατιστικά σωματικής δύναμης.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα στατιστικά κάθε χαρακτήρα ανεβαίνουν, καθώς το παιχνίδι διαθέτει μηχανισμό leveling, ο οποίος όμως είναι χοντροκομμένος και χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Ουσιαστικά, η «κατανομή» των πόντων από το leveling γίνεται αυτόματα στα τέσσερα χαρακτηριστικά και οι «δυνάμεις- ιδιότητες» που ξεκλειδώνονται είναι αδιάφορες. Υπάρχει για παράδειγμα μία κατηγορία ολόκληρη, που «ανοίγει» τη δυνατότητα παραγωγής διαφόρων φίλτρων, που ενισχύουν τα χαρακτηριστικά του παίκτη. Ούτως ή άλλως, όμως, η χρήση των φίλτρων στο παιχνίδι είναι ημιτελής, καθιστώντας πρακτικά άχρηστη μία ολόκληρη υποκατηγορία δυνάμεων. Προφανώς οι συγκεκριμένες σχεδιαστικές επιλογές έπεσαν θύμα του μεγέθους και της διάρκειας του παιχνιδιού.

Ο τομέας της «συντήρησης» των δυνάμεων πάντως λειτουργεί ικανοποιητικά. Η τροφή, το νερό και ο ύπνος δεν είναι μόνιμη σκοτούρα, είναι όμως αρκετά στο μυαλό μας, ώστε να δίνει αυτή την ατμόσφαιρα του αγώνα για την επιβίωση. Πόσο μάλλον όταν προκειμένου -για παράδειγμα- να κοιμηθεί κανείς, πρέπει να ανοίξει καταφύγια που βρίθουν από ζόμπι και κάθε φορά πρέπει να δίνει ολόκληρη μάχη για να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτά. Γενικώς, το How to Survive δίνει πολλές ενδιαφέρουσες επιλογές για την απόκτηση τροφής και νερού, αλλά η αλήθεια είναι ότι τελικά ο παίκτης ελάχιστες φορές χρειάζεται να καταφύγει στις πιο περίπλοκες και εξεζητημένες εξ αυτών. Σχεδιάστηκαν, μπήκαν στο παιχνίδι, αλλά δε χρειάζονται. Ίσως μόνο για την πραγματοποίηση κάποιων side quests του τίτλου που είναι μία καλή αφορμή να χρησιμοποιήσουμε και την εφευρετικότητά μας.

Η οποία απαιτείται μεν, όχι όμως και τόσο στα πλαίσια του κύριου Quest που είναι ευθύγραμμο και απλοϊκό. Στον αντίποδα, η ύπαρξη των προαναφερθέντων side quests, που απαιτούν ελάχιστη σκέψη παραπάνω, δείχνουν ότι εφόσον υπήρχε περισσότερο περιεχόμενο στον τίτλο, πολλά από αυτά που μένουν αναξιοποίητα, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν πολύ καλά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύουν τα challenges (εκτός του βασικού campaign), όπου με όσα δίνει ο κάθε χάρτης, χωρίς respawn αντικειμένων και με σχετικά αυστηρά προδιαγεγραμμένη πορεία, ο παίκτης καλείται να κάνει την καλύτερη δυνατή χρήση των πρώτων υλών για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους. Είναι μία καλή περίπτωση όπου το παιχνίδι προκαλεί να χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Κι επειδή αναφερθήκαμε στο respawn, αυτό να το αναμένετε, καθώς σε έναν κύκλο μέρας-νύχτας, οι εχθροί ξαναμεφανίζονται. Είναι λογικό μεν λόγω του περιορισμένου των περιοχών και του χάρτη, αλλά μπορεί να αποδειχθεί ελαφρώς εκνευριστικό. Από την άλλη, «respawn» γίνονται και τα τρόφιμα, ενώ συγκεκριμένα υλικά απαραίτητα για την κατασκευή όπλων βρίσκονται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα δυσκολευτεί κανείς πάρα πολύ να τα βρει.

Τα γραφικά του τίτλου στο Xbox 360 και στο PC όπου δοκιμάστηκε το παιχνίδι είναι απλά λειτουργικά, ενώ δε ζητάει κανείς κάτι παραπάνω από  τα voice overs και τα animations από αυτά που ήδη δίνει η EKO. Και βεβαίως θα ήμασταν ευχαριστημένοι αν οι δημιουργοί του τίτλου παρέμεναν συντηρητικοί στα συνοδευτικά (ήχος, ερμηνείες κτλ) και προσέθεταν λίγο περισσότερο περιεχόμενο.

Όπως προαναφέραμε, το How to Survive έχει μία σχεδιαστική λογική που θα μπορούσε να παραπέμπει σε τριπλάσιο και τετραπλάσιο σε όγκο τίτλο. Έχει μηχανισμούς που είναι ενδιαφέροντες αλλά δεν προλαβαίνει κανείς να τους αξιοποιήσει. Έχει ιδέες που και έξυπνες είναι και δείχνουν ότι λειτουργούν. Έχει όμως και μηχανισμούς που μένουν λειψοί, όπως η RPG διάσταση με το ελλιπές leveling και τη στοιχειώδη κατανομή πόντων σε δυνάμεις. Και πάλι, όμως, προσφέρει διασκέδαση για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα (περίπου 5-6 ωρών), που μπορεί να μεγαλώσει εφόσον κάποιος δοκιμάσει τις αντοχές του στο Iron Man επίπεδο δυσκολίας ή στα διάφορα Challenges, που σχεδόν λειτουργούν σαν αυτόνομο campaign -δυστυχώς όμως στους ίδιους και απαράλλαχτους τέσσερις χάρτες του παιχνιδιού.

Θα θέλαμε πολύ να δούμε το παιχνίδι αυτό να αποκτά μία retail εκδοχή με κανονικό περιεχόμενο και αναπτυγμένους μηχανισμούς. Κι έτσι, όμως, όπως είναι και εφόσον εξαρχής προορίζεται για ψηφιακή διανομή με χαμηλό κόστος, μπορούμε να πούμε ότι «βγάζει τα λεφτά του».

Σάββας Καζαντζίδης