Don’t Starve

Ου πεινάσεις, ου διψάσεις, ου ξεχαστείς και γνωρίσεις τον Charlie

---

Το Don’t Starve τιμωρεί αμείλικτα. Τιμωρεί αυτόν που θα το ξεκινήσει ανέμελα, αυτόν που σε κάποιο σημείο θα χάσει για μικρό χρονικό διάστημα την αυτοσυγκέντρωσή του, αυτόν που μετά από τρεις χειμώνες και τέσσερα καλοκαίρια θα θεωρήσει ότι πλέον όλα πηγαίνουν ρολόι και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Επίσης, το Don’t Starve ανταμείβει πλουσιοπάροχα. Αλλά γι’αυτό καλύτερα θα ήταν να ρωτήσετε αυτούς που είδαν με τα μάτια τους αυτήν την ανταμοιβή.

Η «μόδα» των survival games στα πρότυπα του αντίστοιχου mode του Minecraft, δεν είναι ούτε χθεσινή ούτε και τελείως επιδερμική. Παρόλα αυτά, με αυτού του είδους τα παιχνίδια έχουν μείνει στο περιθώριο παλιότεροι τίτλοι, που έπαιξαν το όλο “survival” παιχνίδι πολύ πιο στρατηγικά, πολύ πιο λεπτομερειακά και σίγουρα πολύ πιο ανταποδοτικά. Αλλά αυτό που επικράτησε ήταν η λογική του πιο απλοϊκού (που υποτίθεται γίνεται πολύ περίπλοκο λόγω της ελεύθερης φαντασίας μας και της δημιουργικότητάς μας κλπ κλπ) που φαίνεται ότι ήταν και πιο αρεστό στις πλατιές μάζες.

Τι έχει λοιπόν να προσφέρει ένα παιχνίδι σαν το Don’t Starve; Πρωτίστως, το παιχνίδι προσφέρει απλόχερα ώρες ατελείωτες, γεμάτες trial & error. Ο παίκτης ελέγχει τον ήρωα (έναν από τους ήρωες) που ξυπνά σε έναν random generated χάρτη και απλά καλείται να επιβιώσει. Απέναντι σε ποιους κινδύνους, δεν το γνωρίζουμε από την αρχή. Και αυτό διότ,ι εξ αρχής, ο μοναδικός εχθρός είναι η πείνα. Και λίγο αργότερα (όπως θα αντιληφθεί ο παίκτης κατά πάσα πιθανότητα χάνοντας) το σκοτάδι. Και λίγο αργότερα μία μικρή αράχνη που από μακριά φαίνεται ακίνδυνη. Και λίγο αργότερα ένα βαριεστημένο βουβάλι που βοσκάει αμέριμνο και ο ήρωας κάνει το λάθος να πατήσει το ποντίκι πάνω του αψηφώντας την ένδειξη “Attack”. Και λίγο αργότερα ένα δέντρο που ζωντανεύει. Ή σκυλιά που από το πουθενά μας επιτίθενται ανά 10-12 μέρες. Και λίγο αργότερα η βαρυχειμωνιά.

Περιγράφουμε ουσιαστικά τη διαδικασία κατά την οποία ο παίκτης, μέσα από αλλεπάλληλους θανάτους, μαθαίνει από τι πρέπει να προφυλάσσεται και για ποιες καταστάσεις πρέπει να προετοιμάζεται. Και όλο αυτό με την επώδυνη διαδικασία της επανάληψης όλων των αρχικών σταδίων, μιας και ο θάνατος στο Don’t Starve φέρνει τον παίκτη στην αρχή.

Σιγά σιγά λοιπόν, αρχίζοντας από τα βασικά και επιχειρώντας να κρατιέται πάντα στη ζωή, διατηρώντας αρραγή τη σωματική και πνευματική υγεία και ικανοποιώντας την πείνα του, ο παίκτης ανακαλύπτει τον κόσμο του Don’t Starve, μαθαίνοντας να αναγνωρίζει τους κινδύνους και τις ευκαιρίες. Οι χάρτες στο παιχνίδι ανακυκλώνονται τυχαία και προσφέρουν δεκάδες υλικά προς πειραματισμό. Πρώτες ύλες για κατασκευές  και τροφή ως επί το πλείστον, οι οποίες όμως μπορούν να συνδυαστούν και να αξιοποιηθούν με δεκάδες επίσης τρόπους.

Ο πειραματισμός πάνω σε αυτό είναι αναπόφευκτος. Κανείς δε μπορεί να φανταστεί (εκτός αν έχει «περίεργα» γούστα) ότι ο συνδυασμός κρέατος αράχνης, καρότων και «ληγμένων» αυγών δίνουν ένα από τα θρεπτικότερα πιάτα του παιχνιδιού. Υπάρχουν βέβαια και έτοιμες συνταγές και σχέδια κατασκευών που παρέχονται από την «Επιστημονική» και «Αλχημίστικη» Μηχανή. Η εύρεση πρώτων υλών προϋποθέτει εξερεύνηση του τεράστιου χάρτη, πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει απομάκρυνση από την (όποια) βάση και επιπλέον κινδύνους. Ομολογούμε ότι η διαδικασία πειραματισμού και η επίτευξη ενός ικανοποιητικού αποτελέσματος είναι έξυπνα υλοποιημένη και ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας, προκειμένου να χαρούμε κάθε φορά το επίτευγμά μας, είναι η συνεχής αίσθηση κινδύνου. Αλλά γι’αυτό το παιχνίδι είναι survival.

Κατά τη γνώμη μας, η εναλλαγή μέρας-νύχτας (με τη νύχτα να κρύβει τους περισσότερους κινδύνους μεταξύ άλλων και τον Charlie που παραμονεύει στο απόλυτο σκοτάδι και κάνει τον ήρωα τρεις χαψιές) είναι πιο γρήγορη απ’ όσο θα θέλαμε.  Σαφώς και είναι κατανοητό ότι για τους δημιουργούς ο παίκτης πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση, αλλά εδώ δυστυχώς ο στρατηγικός σχεδιασμός αντικαθίσταται από συχνά σπασμωδικές και βιαστικές κινήσεις. Έτσι, το επιθυμητό αποτέλεσμα στο στήσιμο για παράδειγμα μιας βάσης με κάλυψη, πηγές τροφής και ζέστης, αντί να επιτευχθεί σε μία ώρα παιχνιδιού, επιτυγχάνεται σε πέντε λόγω των αλλεπάλληλων θανάτων και των επανεκκινήσεων.  Το θέμα είναι το πού επενδύει το παιχνίδι. Και δυστυχώς επενδύει στο να προσπαθεί να γίνει «εθιστικό» και όχι να προσφέρει μία πιο συμπαγή επιτυχία. Έτσι, δεν ανταμείβεται ο παίκτης, ο οποίος ίσως εξαρχής να είχε «μυριστεί» κάποια πράγματα. Ανταμείβεται αυτός που δεν ενοχλείται να κάνει τα ίδια και τα ίδια και κάθε φορά, πριν το θάνατο, να έχει κάνει ένα μικρό βήμα παραπέρα.

Κι έτσι ακόμα βέβαια, εντοπίζουμε πλήθος έξυπνων ιδεών, που σιγά σιγά «μεγαλώνουν» και ωριμάζουν μέσα στον παίκτη, ο οποίος κάποια στιγμή, στο τέταρτο, δέκατο, εικοστό playthrough μπορεί να αρχίσει να δημιουργεί κάτι πολύ συγκροτημένο σα βάση, που θα μπορεί ίσως να αντέξει στην επίθεση του χειμώνα και των απρόβλεπτων παραγόντων που κυριολεκτικά ξεφυτρώνουν από το πουθενά. Αλλά ακόμα και γι’ αυτόν που θα αισθανθεί κάποια στιγμή ασφαλής, υπάρχουν επιπλέον προκλήσεις, όπως σπηλιές που μπορεί να εξερευνήσει, και παντελώς άγνωστες περιοχές, στις οποίες φτάνει μέσα από μεγάλες «σκουληκότρυπες».

Οι λιγότερο υπομονετικοί δε θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που η Klei έχει εισάγει στο παιχνίδι. Ίσως ένας παίκτης που περιορίζεται σε 15-20 μέρες παιχνιδιού («ενδοπαιγνιακός» χρόνος) να μη φαντάζεται καν ότι ο ήρωας μπορεί να στήσει σχεδόν ολόκληρο οχυρό και να συμμαχήσει με τη διπλανή φυλή γουρουνιών και με το βασιλιά τους, και να έχει συνεχείς πηγές τροφής και θερμότητας. Και δυστυχώς, αυτό είναι μείον του παιχνιδιού, διότι ουσιαστικά δε δίνεται η ευκαιρία αυτή σε πολύ κόσμο. Δε θα ζητούσαμε να γίνουν συμβιβασμοί στη δυσκολία, αλλά θα μπορούσε να δίνεται η δυνατότητα ενός save κάθε τόσο. Η δαμόκλειος σπάθη του επικείμενου θανάτου κρέμεται συνεχώς πάνω από τον παίκτη. Συμφωνούμε. Για κάποιους αυτό μπορεί να λειτουργεί ως παράγοντας γοητείας από το Don’t Starve. Για άλλους όχι.

Αν κάποιος αποδεχθεί τη φύση του τίτλου, θα συναντήσει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις όσο προχωράει και ξεδιπλώνεται το παιχνίδι. Απαιτείται «εκπαίδευση», αυτό είναι βέβαιο. Και η επανάληψη των ίδιων ακριβώς κινήσεων στα πρώτα στάδια της ανάνηψης ενός ήρωα είναι για πολλούς δυσάρεστη. Εφόσον ξεπεραστεί αυτός ο σκόπελος, το παιχνίδι έχει περιεχόμενο να προσφέρει. Η αισθητική του είναι ενδιαφέρουσα, σα να ξεκίνησε ο Tim Burton να δημιουργεί cartoon.  Οι μουσικές και ηχητικές επιλογές το ίδιο. Λίγο απόκοσμες, λίγο χιουμοριστικές, λίγο σουρεαλιστικές, δίνουν ένα ταιριαστό για το ύφος του παιχνιδιού σύνολο.

Τεχνικά λάθη καθώς και «ύποπτες» σχεδιαστικές επιλογές, υπάρχουν και υποψιαζόμαστε ότι έμειναν στο παιχνίδι επιτούτου. Το να κλικάρεις κατά λάθος πάνω σε ένα βουβάλι αντί για την κοπριά που θέλεις να συλλέξεις και να βρίσκεσαι κυνηγημένος από ένα εξαγριωμένο κοπάδι είναι ένα ζήτημα. Όπως επίσης είναι ζήτημα το ότι ακόμα και σε πολύ προχωρημένα στάδια του παιχνιδιού, έχοντας ορθώσει ένα ολόκληρο κάστρο (με τα δεδομένα του Don’t Starve), οι πρώτες ύλες συνεχίζουν να συλλέγονται πέτρα πέτρα, κλωνάρι κλωνάρι, μελιτζάνα-μελιτζάνα και Dragonfruit-Dragonfruit. Την ίδια ώρα οι εχθροί δυσκολεύουν και οι χειμώνες μεγαλώνουν. Αλλά μάλλον κι αυτό επίτηδες τους «ξέφυγε» εκεί στην Klei.

Δε γνωρίζουμε πόσο οικεία θα νιώσουν οι βετεράνοι παιχνιδιών όπως το Minecraft σε έναν τίτλο όπως το Don’t Starve. Η αλήθεια είναι ότι η παρόρμηση να παρατήσουμε το παιχνίδι ήταν πολλές φορές ακατάβλητη, και το εικονίδιο έμεινε αχρησιμοποίητο για πολλές ημέρες. Εν τέλει, είναι θέμα προσωπικής επιλογής για το πώς θέλει κανείς να αξιοποιήσει το χρόνο του. Και αν η πρόκληση να λυγίσουμε μία απρόβλεπτη A.I.  δρά σαν το φως στις νυχτοπεταλούδες, με το Don’t Starve πολλοί βρίσκουν το μάστορά τους. Άλλοι πάλι απλά σβήνουν τη λάμπα.

Σάββας Καζαντζίδης