Titanfall

Απολαυστικό μέχρι τελικής πτώσης

---

Υπάρχουν ταινίες που εμπνεύστηκαν από τους μυθολογικούς τιτάνες, ταινίες όπως το Clash of the Titans ή και το Wrath of the Titans καταπιάνονται με τη μάχη μεταξύ θνητών και τιτάνων. Εδώ, όμως ερχόμαστε αντιμέτωποι με την… πτώση των Titans της Respawn Entertainment, που παρέα με τους Pilots, δεν έχουν κανένα δόλιο σκοπό κατά της ανθρωπότητας, παρά να μας ψυχαγωγήσουν για ατελείωτες ώρες στις χαοτικές –και θα εξηγήσουμε πολύ αναλυτικότερα παρακάτω γιατί- online αναμετρήσεις τους. Έχοντας μια πρώτη εμπειρία από τη Beta του Titanfall λίγες βδομάδες πριν και αφού καταγράψαμε τις άκρως θετικές εντυπώσεις μας στο Preview, πλέον ήρθε η ώρα να επιβεβαιώσουμε και να διαπιστώσουμε προς ευχαρίστησή μας πώς το Titanfall είναι ένα FPS-κόλλημα σε βαθμό μεταδοτικού υιού, που άπαξ και έρθετε σε επαφή μαζί του, θα σας ρίξει στο “κρεβάτι” για αρκετές ημέρες. Ίσως τους επόμενους μήνες να αναφερθούν συμπτώματα της… Τιτανόπτωσης, όπως ονομάζεται.

Αρχικά, θα θέλαμε να γράψουμε λίγες σειρές για αυτά τα τρία αρνητικά που εντοπίσαμε στην τελική έκδοση του Titanfall, τα οποία είναι μεν λάθη και ως review πρέπει να αναφερθούν, δεν στερούν όμως βαθμούς από τη συνολική εμπειρία. Παράπτωμα πρώτο: το χάος που επικρατεί στην οθόνη κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Θεωρείται άνετα ως ένα από τα «wow factors» του Titanfall, όμως ταυτόχρονα, δεν μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός πως μπορεί να σε αποπροσανατολίσει και να μην ξέρεις τι να πρωτοκάνεις. Για παράδειγμα, να σκοτώσεις τον καμπερωμένο pilot στην απέναντι ταράτσα; Να “φας” κάποιους pilots που έχουν καβαλήσει ένα σύμμαχο Titan; Να παρενοχλήσεις τους αντίπαλους Titans που πυροβολούν το σύμμαχο Titan με κάποιο Anti-titan όπλο; Να καβαλήσεις και εσύ με τη σειρά σου έναν Titan; Από τη μια όλες αυτές είναι οι ποικίλες –και υπάρχουν άλλες τόσες- επιλογές με τις οποίες ο παίκτης μπορεί να εμπλακεί στο Titanfall, αλλά από την άλλη ίσως να προκαλέσουν πονοκέφαλο στον παίκτη για το πού να πορευθεί στο χάρτη.

Το δεύτερο αρνητικό είναι το στοιχείο του παρκούρ όχι ως προς το πώς λειτουργεί, γιατί λειτουργεί αψεγάδιαστα και μπράβο στην Respawn για αυτό το ρίσκο, αλλά περισσότερο στο πώς και αν δίνεται στον παίκτη η δυνατότητα κατανοήσει ότι «ξέρεις έχουμε αυτό τον μηχανισμό, πηδάς, σκαρφαλώνεις τριόροφα κτήρια στην πλάκα, κάνεις διπλά άλματα και μπορεί να σκοτώνεις και από εκεί ψηλά». Η σκέψη και μόνο ότι δίνεται στον παίκτη η ελευθερία με ένα-δυο άλματα να φτάσει σε σχεδόν οποιοδήποτε σημείο και ύψος της πίστας επιθυμεί, είναι καθηλωτική, ιδιαίτερα όταν στην υλοποίηση δεν συγχύζει τον παίκτη, αφού η όλη δουλειά δεν απαιτεί κάποια δεξιοτεχνία, παρά μόνο το πάτημα του Α ή Space πλήκτρου.

Καλά όλα μέχρι εδώ. Σε όλες αυτές τις ώρες που βρεθήκαμε στο Titanfall σπάνια είδαμε τις αρετές του παρκούρ να ξεδιπλώνονται στις πλήρεις δυνατότητές τους. Και αυτό όχι γιατί δεν λειτουργεί σωστά το άλμα ή ο παίκτης δεν γραπώνεται στις επιφάνειες, συμβαίνει γιατί ο σχεδιασμός των χαρτών, πέραν του εντυπωσιακής κλίμακας sci-fi σχεδιασμού τους, δεν ωθεί τον παίκτη στο να το εκμεταλλευθεί. Ενώ θα έπρεπε οι συμπλοκές να παίρνουν μέρος και στις ταράτσες και στο έδαφος, δηλαδή να μοιράζεται ομοιόμορφα το τερέν για τους Pilots και τους Titans, δεν προσφέρονται εύκολα διακριτοί διάδρομοι για να βρεθεί κάποιος σε ένα ψηλό σημείο, που θα του δώσει ξεκάθαρη υπεροχή στη μάχη.

Το παρκούρ είναι ένα στοιχείο που η ομάδα ανάπτυξης του Titanfall δανείστηκε πολύ έξυπνα από έναν άλλο τίτλο της ΕΑ, το Mirror’s Edge, ώστε να ξεχωρίσει από την πεπατημένη των FPS. Στο Mirror’s Edge υπήρχαν εκείνες οι έντονες φωτιζόμενες επιφάνειες για να ειδοποιούν τον παίκτη ότι σε εκείνο το σημείο μπορεί να γραπωθεί ή να κάνει παρκούρ, που συνέβαλαν όμορφα στον οπτικό τομέα του τίτλου και βοηθούσαν τον παίκτη να εξοικειωθεί με έναν πρωτόγνωρο για τότε μηχανισμό.

Το Titanfall, που ξεκάθαρα θέλει να γίνει το next-gen Call of Duty στη θέση του Call of Duty, θα έπρεπε -αφού δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ένα κατ’ εξοχήν hardcore κοινό και θέλει να καλοπιάσει το κοινό των perks, ατελείωτων assist points, και των DLC χαρτών- να έχει ενσωματώσει ένα σύστημα οπτικών ενδείξεων ας το πούμε, που να ωθεί τον Pilot στις ταράτσες. Ήμασταν μάρτυρες φαινομένων, που ο αντίπαλος πηδούσε στις ταράτσες ή σε επιφάνειες στους τοίχους των κτιρίων μόνο για τον εντυπωσιακό του πράγματος, μάλλον γιατί έμοιαζε “cool” όταν το είδε στο gameplay trailer και όχι για την ουσία, δηλαδή να αποκτήσει τακτική υπεροχή έναντι του αντιπάλου. Μπορεί να ακούγεται σκληρός ως χαρακτηρισμός, όμως είναι μια λεπτομέρεια που ξέφυγε από την ταλαντούχα και πανούργα –με την καλή έννοια- Respawn και θα ήταν συνετό να αντιμετωπίσει την κατάσταση με κάποιον τρόπο.

Το τρίτο και πιο ευδιάκριτο αρνητικό, που για αρκετούς θα περάσει απαρατήρητο διότι δεν διαρκεί πάνω από τέσσερις ώρες είναι –σωστά μαντέψατε- η ένταξη του Campaign mode. Στο GameOver έχουμε εκφράσει την άποψη μας επάνω σε αυτό το θέμα όταν ένα κατ’ εξοχήν multiplayer παιχνίδι ενσωματώνει single-player mode, και αυτή η άποψη εξακολουθεί να είναι η ίδια: άπαξ και προστεθεί, να γίνει σωστή ενσωμάτωση. Το campaign mode του Titanfall είναι από τις περιπτώσεις που έχει φιλοδοξίες, όμως η ελλιπής προσπάθεια που έχει γίνει για να εφαρμοστεί το σενάριο σε ένα multiplayer περιβάλλον, και η Respawn να διηγηθεί ένα χιλιοειπωμένο σενάριο, γκρεμίζεται σαν μια στοίβα από τραπουλόχαρτα.

Το όλο σκηνικό με του campaign του τίτλου θυμίζει έναν άλλο τίτλο της EA, που πάσχει από το σύνδρομο της αποτυχημένης ενσωμάτωσης singleplayer mode, το Battlefield. Ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος να μπει το αφηγηματικό στοιχείο, ιδιαίτερα όταν όλη η διαφήμιση και η συζήτηση για το Titanfall γίνεται γύρω από τα multiplayer στοιχεία του, πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξει γιατί το διέταξαν οι χαρτογιακάδες. Συνοψίζοντας τα περί «πλοκής», το να ακούς συζητήσεις και διαλόγους μεταξύ αδιάφορων χαρακτήρων, εν ώρα χαμού επί της οθόνης, δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο, και εκεί είναι που το όλο εγχείρημα γκρεμίζεται.

Πάμε να δούμε όμως τα στοιχεία που κάνουν το Titanfall ένα πραγματικά ξεχωριστό multiplayer FPS. Το αναφέραμε και πιο πάνω ως αρνητικό, όμως το παρκούρ δεν παύει να θεωρείται ως ένα μεγάλο ατού του τίτλου, μετά τους Titans. Γίνεται τόσο εύκολα, απροβλημάτιστα και ομαλά, και προσφέρει μια μοναδική οπτική κατά τη διάρκεια της μάχης. Δίνει τη δυνατότητα να επιτεθείτε από περισσότερες γωνίες και προσφέρει μια άγρια ομορφιά αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού, που σε κάνει να αναρωτιέσαι «από πού στο καλό μου ήρθε αυτό τώρα;». Ποιος θα πίστευε ότι ένας platformer μηχανισμός θα βοηθούσε ένα FPS να ξεχωρίσει από τη μάζα τόσο πολύ.

Η beta δεν θα μπορούσε να μας δώσει παρα μόνο μια κουταλιά από αυτό το λαχταριστό βάζο μερέντας που μπορούμε αλλιώς να παρομοιάσουμε το Titanfall, αφού η τελική έκδοσή του άνοιξε διάπλατα το οπλοστάσιο και τις επιλογές του παίκτη και έδωσε την ευκαιρία να δούμε τα υπόλοιπα classes των Titans. Ο Stryder αποτελεί έναν “rogue” Titan -αν χρησιμοποιήσουμε RPG ορολογία- αφού όλη του η ικανότητα είναι να κινείται σε τριπλάσια ταχύτητα από τους υπόλοιπους, υστερώντας σε armor και damage και είναι ίσως αυτός που ενδείκνυται για τον καθαρισμό του χάρτη από τους pilots, είτε αυτοί βρίσκονται ψηλά, είτε καβαλώντας (rodeoing) κάποιον Titan. Έπειτα έχουμε τον Ogre, που είναι το… tank του Titanfall, καθώς έχει φοβερό armor και firepower, όμως υστερεί πάρα πολύ στην ταχύτητα έναντι των Atlas και Stryder.

Το ίδιο ισχύει για τους χάρτες του παιχνιδιού, οι οποίοι είναι πανέμορφα σχεδιασμένοι, τεράστιοι και κατά την άποψη του γράφοντα οι πιο όμορφοι –στην sci-fi κατηγορία- μετά το Halo. Για να πάρετε μια ιδέα από το μέγεθος των χαρτών, ο μικρότερος έχει το μέγεθος ενός μεγάλου χάρτη του CoD, ενώ ο μεγαλύτερος κοντεύει επικίνδυνα τα μεγέθη των χαρτών του Battlefield, και σε ποικιλία προσφέρουν μάχες κοντινών αποστάσεων κυρίως μέσα στα κτίρια ή σε στενά δρομάκια και τρομερής κλίμακας στα ανοιχτά σημεία, με τις μάχες Titans vs Titans vs Pilots να αφήνουν τη σφραγίδα τους.

Επίσης, πρέπει να δώσουμε “kudos” στην ομάδα σχεδίασης γιατί «ζωγράφισαν» πραγματικά. Τα περιβάλλοντα των χαρτών καλύπτουν όλα τα γούστα και όλα τα θέματα. Κρυστάλλινες παραλίες με καλύβες, βράχια και γέφυρες στην άλλη πλευρά, ένα εγκαταλελειμμένο διαστημόπλοιο στη μέση. Γραφεία πολυεθνικών, φουτουριστική αρχιτεκτονική, στρατιωτικές βάσεις σε πλανήτες φάτσα-κάρτα με τον ήλιο ή ακόμη και πλανήτες με εξωγήινες μορφές ζωής, όπως ιπτάμενοι δράκοι που παραμονεύουν να σας φάνε αν είστε σε ψηλά σημεία. Το μάτι σας σίγουρα θα μένει ευχαριστημένο από το eye candy του πράγματος και δεν θα σας αφήσει να βαρεθείτε.

Αν ένα multiplayer παιχνίδι σας έχει εκνευρίσει με την ανισότητα του κατά το launch ή και αργότερα, το Titanfall θα πρέπει να είναι το παράδειγμα προς μίμηση, παιχνιδιού που έχει δεχθεί περίσσια φροντίδα έτσι ώστε κανείς να μην παραπονεθεί ότι το τάδε class ή το τάδε όπλο είναι OP. Δεν υπάρχει τεράστια ποικιλία όπλων γιατί όλα είναι μελετημένα με μαθηματική ακρίβεια για να αλληλοεξουδετερώνονται μεταξύ τους και μετά από τα 30-40 lvl, που αποκτούνται σχετικά εύκολα, έχει ξεκλειδωθεί όλο το οπλοστάσιο και βρίσεται στη διάθεση του παίκτη. Και μιας και λέμε για leveling, το progression χαρακτηρίζεται και αυτό με τη σειρά του ως φρενήρες, ακολουθώντας τους ρυθμούς του gameplay του Titanfall. Για παράδειγμα, σε έναν απλό Attrition match (Team Deathmatch) μας έτυχε να σκοράρουμε περίπου 20.000 XP -στη χειρότερη περίπτωση θα ανταμειφθείτε το λιγότερο με 2500-3000XP.

Πρόκειται για ένα γενναιόδωρο progression system, που είναι έντονα επηρεασμένο από το CoD, διότι στα 50lvl ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να κάνει reset τα levels του και να εισέρθει στα Generations του Titanfall –το αντίστοιχο prestige- όπου ανά 50lvl ανεβαίνει και ένα generation και αριθμούν 10 Generation επίπεδα, φυσικά με το αντίστοιχο έμβλημα δίπλα από το gamertag. Για τα modes αναφερθήκαμε πιο αναλυτικά και στο preview, η μόνη διαφορά εδώ είναι το Capture the Flag και το Pilot Hunter, όπου το τελευταίο είναι ένα ενδιαφέρον mode μαζί με το Last Titan Standing, που η νίκη επιτυγχάνεται μόνο αν σκοτώνετε pilots και φτάσετε ένα συγκεκριμένο σκορ.

Ακόμη, αν υπήρξαν στιγμές σε online παιχνίδι που τα «γαλλικά» πέφτανε βροχή για το lag που αντιμετωπίζατε, το Titanfall έρχεται και εδώ να βάλει τα γυαλιά κυριολεκτικά σε όλα -μα όλα- τα onine FPS εκεί έξω από άποψη netcode. Στη beta αντιμετωπίσαμε ελάχιστα disconnects -γεγονός απόλυτα κατανοητό όντας beta έκδοση. Η τελική έκδοση είναι πραγματικά αψεγάδιαστη σε αυτόν τον τομέα και το matchmaking είναι εξίσου αστραπιαίο. Ξεχάστε δηλαδή τις δικαιολογίες «πώς με έφαγε, lagάρει τρελά ρε συ κτλ» το παιχνίδι τρέχει άψογα. Μακάρι να μην υπήρχε τόσος χρόνος αναμονής σε ένα γεμάτο lobby για να ξεκινήσει το ματς. Επειδή είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε την PC έκδοση του Titanfall να πούμε και δυο λόγια για τον τεχνικό τομέα. Η Source Engine, που ντύνει οπτικά το πόνημα της Respawn, σαφώς και εμφανίζει βελτιώσεις σε σχέση με τη beta, όμως δεν έχει κάποια τρομερή διαφορά στην ποιότητα των γραφικών.

Όπως αναφέραμε και στο preview, το ότι το Titanfall χρησιμοποιεί την ίδια ακριβώς παλέτα χρωμάτων με το Call of Duty δεν είναι καθόλου τυχαίο και χτίζει μια οικειότητα στο μάτι του gamer, ο οποίος ήρθε από εκεί. Αυτό που παρατηρήσαμε και μας ξένισε λίγο, είναι πως η τελική έκδοση δεν έφερε το ίδιο optimization που συναντήσαμε στη beta, με αποτέλεσμα -για να πιάσουμε ομαλό framerate στα 60fps- να έπρεπε να κατεβάσουμε τα textures στο medium. Πρόκειται για ένα από τα τεχνικά προβλήματα που ταλανίζει το Titanfall, αφού χρησιμοποιεί παραπάνω resources του μηχανήματος από όσα χρειάζεται (βλέπε ελάχιστη απαίτηση 3GB vRAM για τα “insane” textures, που είναι ολόιδια με τα very high). Αντίθετα, στη beta, σε high settings το αποτέλεσμα ήταν να πιάνουμε καρφωτά τα 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Τέτοια πράγματα όμως δεν αποτελούν τεράστιο πρόβλημα, αφού με το πρώτο patch αναμένεται να διορθωθούν. Στα του ήχου, μπορεί να ξαφνιαστήκαμε από το μέγεθος των αρχείων, καθώς πρόκειται για 35GB (!) ασυμπίεστων αρχείων ήχου, όμως η ποσότητα δεν αντικατοπτρίζει και την ποιότητα, η οποία κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα, χωρίς όμως να μας αφήνει και άφωνους όπως τα 35GB αρχείων ήχου που κατεβάσαμε.

Στο δια ταύτα, το Titanfall αποκαλεί τον εαυτό του το πρώτο next-gen FPS. Εμείς θα πούμε ότι ως εμπειρία σίγουρα δεν έχει κάτι το “next-gen”, αδιαμφησβήτητα όμως προχωράει το genre ένα βήμα παραπάνω. Ο παμπόνηρος δανεισμός του παρκούρ από το Mirror’s Edge, το ότι πατάει στα σκαλιά των άλλων μαζικών FPS, σε συνδυασμό με την άρτια online λειτουργία του και τις χαοτικές, μεγάλης κλίμακας μάχες εξαιτίας των Titans, καθιστούν τον τίτλο άκρως απολαυστικό παικτικά, οπτικά και ακουστικά, με στιβαρούς μηχανισμούς και άκρως εθιστικό. Μην πείτε μόνο ότι δεν σας προειδοποιήσαμε πως θα κολλήσετε «Τιτανόπτωση».

Κυριάκος Στεργιάδης

Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού