Stranded

Η σιωπή είναι χρυσός.

---

Μαύρη οθόνη. Ξαφνικά, η λέξη Stranded εμφανίζεται μπροστά σας, εν μέσω μιας Lost-like μουσικής. Και αμέσως βρίσκεσαι να κοιτάς το εσωτερικό ενός διαστημοπλοίου. Πατάς ένα κλικ στην κρυογονική κάψουλα, που βρίσκεται στο κέντρο, και αυτή ανοίγει, ελευθερώνοντας ένα χαρακτήρα που φοράει μια διαστημική στολή. Ο δικός σας χαρακτήρας. Ένας χαρακτήρας που μόλις βγει από εκείνο το δωμάτιο, ανακαλύπτει πως συνετρίβει σε έναν άγνωστο και μυστηριώδη πλανήτη. Γιατί; Δεν έχει σημασία. Πού; Αυτό δεν αλλάζει την κατάστασή σας.

Το μόνο που θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, είναι να βρείτε κάποιον τρόπο να ξεφύγετε από εδώ. Γρήγορα. Γιατί το οξυγόνο σας τελειώνει. Γρήγορα. Αυτό λοιπόν είναι το Stranded, μια ιδιαίτερη διαστημική περιπέτεια, σχεδιασμένη από τον Peter Moorhead, έναν άνθρωπο που έχει δηλώσει βαθύτατα επηρεασμένος από παιχνίδια όπως το The Dig, το Dear Esther και το Proteus και που προσπάθησε να τα συνδυάσει σε ένα δικό του τίτλο. Είναι ένας τίτλος που αποτελεί ένα πείραμα για το πώς εξιστορείται μια περιπέτεια και όχι για το πώς να τη ζήσεις. Έτσι, σαν ένα διαστημικό, δισδιάστατο Dear Esther, το Stranded μπορεί και αυτό να ονομαστεί ως ένας “εξομοιωτής περπατήματος”. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει καν ένας αφηγητής να ακολουθεί το κάθε σας βήμα, μόνο η ερημιά, η μοναξιά και τα μικρά, διάσπαρτα hints, τα οποία δίνουν στοιχεία για την ιστορία του τόπου όπου βρίσκεστε.

Μια ιστορία που μέχρι να τελειώσει καταφέρνει να περάσει τον ακροατή της από όλα τα στάδια. Σύγχυση, αφού στην αρχή δεν γνωρίζετε τίποτα. Άγχος όταν βλέπετε το οξυγόνο σας να τελειώνει. Εκνευρισμό που το παιχνίδι δεν σας δίνει καμία οδηγία. Περιέργεια για αυτή τη σκιά που είδατε να κουνιέται στην άκρη της οθόνης. Θαυμασμό από την κρυμμένη ομορφιά του πλανήτη. Περισυλλογή γύρω από τις ανακαλύψεις σας. Χαρά όταν ανακαλύπτετε μια αχτίδα ελπίδας για να ξεφύγετε και ένα μείγμα συναισθημάτων για να το καταφέρετε. Πρόκειται για μια προσπάθεια που πραγματικά αναδεικνύει τη φράση «η σιωπή είναι χρυσός», μιας και σε όλο σας το ταξίδι δεν θα μιλήσετε με κανέναν και δεν θα διαβάσετε τίποτα. Και είναι εντυπωσιακό πόσο έξυπνα δουλεύει.

Αυτός ο μινιμαλισμός του τίτλου διαφαίνεται και στο gameplay του, ή μάλλον στην απουσία αυτού. Δεν υπάρχει μενού, δεν υπάρχουν settings, δεν υπάρχει save, δεν υπάρχει inventory, δεν υπάρχει ούτε καν δεξί κλικ για να δεις ή περιεργαστείς κάτι. Μόνο αριστερό κλικ για να περπατήσεις από μέρος σε μέρος, να ανοίξεις 2-3 πόρτες και να δεις έναν υποτυπώδη χάρτη, που δείχνει τα σημεία που έχεις επισκεφθεί ως τώρα. Και αυτό που θα έχετε να κάνετε, θα είναι να τριγυρίσετε την περιοχή, να λύσετε έναν και μόνο εύκολο γρίφο και να τελειώσετε την ιστορία. Όπως είπαμε και πριν, το Stranded είναι ένας εξομοιωτής περπατήματος λοιπόν, με μηδενικό interaction με το περιβάλλον. Έτσι, αν δεν έχετε διάθεση για ένα τέτοιο παιχνίδι, και το Dear Esther σας απώθησε εντελώς, το Stranded είναι ακόμα πιο επιτηδευμένα “άδειο”.

Δυστυχώς, όλη η ιδέα πίσω από αυτόν τον τίτλο είναι πως πρόκειται για ένα πείραμα. Και ως πείραμα, η διάρκειά του είναι πάρα πολύ μικρή, αφού μπορεί κανείς να το ολοκληρώσει ακόμα και μέσα σε 20 με 30 λεπτά! Και αν το βλέπαμε ως δημιούργημα της demoscene, αν ήταν shareware ή δινόταν σε μια εντελώς συμβολική τιμή, τότε όλα θα ήταν καλά. Αλλά για 7€, που έχει οριστεί η αρχική τιμή του, η διάρκεια αυτή είναι πάρα πολύ σύντομη, ειδικά όταν δεν υπάρχει gameplay ή κάποιο replayability. Αυτό που τουλάχιστον έχει όμως το Stranded, είναι τεχνική αρτιότητα.

Σχεδιασμένο με παλιομοδίτικο adventure style τρίτου προσώπου, το art direction του τίτλου είναι βαθύτατα επηρεασμένο από το αριστούργημα της Lucas Arts, Τhe Dig. Όλα διεξάγονται σε έναν “ξερό”, μυστήριο κόσμο, που σε κάθε του βήμα ανακαλύπτεις κάποια πανέμορφα στοιχεία του και που σιγά σιγά ξεδιπλώνει τα μυστικά του μέσα από έναν αρχαιολατρικό, Sci-fi, μινιμαλιστικό σχεδιασμό και αποκαλύπτει πως, ακόμα και μέσα στη σκληρότερη έρημο, υπάρχει κάποιας μορφής ζωή, και ακόμα και εκεί μπορεί να είναι μαγική. Εκεί που το Stranded απογειώνεται εντελώς, όμως, είναι στον ηχητικό τομέα του. Ονειρικά απόκοσμη μουσική συνοδεύει όλο τον τίτλο και πραγματικά απογειώνει την εμπειρία του παίκτη. Και επειδή στις λεπτομέρειες είναι που προκύπτουν οι διαφορές, τα μικρά περιβαλλοντικά ηχητικά εφέ και η ανάσα του πρωταγωνιστή, που γίνεται ολοένα και πιο βαριά όσο το οξυγόνο λιγοστεύει, είναι πινελιές που προσδίδουν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του τίτλου.

Το Stranded, λοιπόν, δεν είναι για όλους. Δεν είναι καν για τους πολλούς ή για “αρκετούς”. Είναι για τους λίγους. Αυτούς που θέλουν να δουν το κάτι διαφορετικό, αυτούς που μαγεύονται από τις ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και αυτούς που μπορούν να αποδεχθούν ως “gameplay” απλά το να περπατήσουν μέσα από την ιστορία ενός τίτλου, έχοντας ελάχιστο interaction με το περιβάλλον.

Πρόκειται για ένα πείραμα, το οποίο πραγματικά μπορεί μελλοντικά να εξελιχθεί σε ένα adventure αριστούργημα, αρκεί να μεγαλώσει σημαντικά η διάρκειά του, αλλά και να προστεθούν μερικοί γρίφοι και puzzles για να εντείνουν το μυστήριο. Ως έχει, για αυτή τη μικρή μερίδα ανθρώπων που αρέσκονται σε αυτό το στυλ, αποτελεί έναν τίτλο που σίγουρα θα πρέπει να δουν κάποια στιγμή, σε κάποια καλή προσφορά φυσικά.