MotoGP 14

Back to 2013…

---

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, έτσι και φέτος η Milestone εμφανίζεται πιστή στο ραντεβού της με τους φίλους των δύο τροχών. Η κυκλοφορία του MotoGP 14, αναμενόμενα, δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις και παρόλο που η συνολική ποιότητα βρίσκεται στα γνωστά επίπεδα που έχει καλομάθει τους οπαδούς της η σειρά, το ερώτημα που τίθεται είναι το τι καινούργιο προσφέρει. Και δυστυχώς αυτό είναι το πλέον μελανό κομμάτι του νέου τίτλου, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δημιουργών του, μοιάζει με τον προκάτοχό του σαν δύο σταγόνες νερό.

Βέβαια, έχουμε να κάνουμε με μια racing πρόταση, και όπως γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια, η κατηγορία δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για πειραματισμούς. Αλλά ακόμα και έτσι, γνώμη μας είναι πως οι Ιταλοί θα έπρεπε να ρισκάρουν. Η διαφημισμένη νέα μηχανή γραφικών δεν είναι αρκετή και ορισμένα νέα modes, παρόλο που αρχικά δείχνουν να έχουν κάποιο ενδιαφέρον, μετά από λίγο χάνουν και αυτά την λάμψη τους. Όπως συνηθίζεται, τα πάντα ξεκινούν με τη δημιουργία αναβάτη, όπου ο παίκτης καλείται να δημιουργήσει την ψηφιακή του εκδοχή. Τα πάντα έχουν μεταφερθεί ατόφια από πέρυσι –ακόμα και τα άσχημα, διαθέσιμα εικονικά προσωπεία- οπότε η συγκεκριμένη ενότητα περνάει απαρατήρητη. Για τους χρήστες που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τους δύο τροχούς, το MotoGP 14 προσφέρει ένα κατατοπιστικότατο tutorial, θέλοντας να δείξει το φιλικό του χαρακτήρα προς τους αρχάριους παίκτες, αν και για ακόμα μια φορά τα επίπεδα εξομοίωσης βρίσκονται σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Σειρά έχει το κυρίως μενού, όπου οι επιλογές αγώνα δείχνουν και είναι πάρα πολλές. Από μια απλή αναμέτρηση με το χρόνο, μέχρι ένα πλήρες αγωνιστικό διήμερο ή πρωτάθλημα, το MotoGP 14 παρέχει ουσιαστικά ό,τι επιθυμεί ο καθένας, αν και φέτος η ουσία φαίνεται να βρίσκεται αλλού. Αναμενόμενα, τα πάντα ακολουθούν τις αυστηρές οδηγίες της FIM και έτσι, παρόλο που οδηγοί, μοτοσικλέτες και διαδρομές βασίζονται στο πρόγραμμα του 2014, η Milestone -κινούμενη αρκετά έξυπνα- προσπαθεί να αναπαράγει ορισμένες αξιομνημόνευτες σκηνές από το πραγματικό πρωτάθλημα του 2013.

Η ενότητα Real Events 2013 θα ξυπνήσει ευχάριστες αναμνήσεις από πέρυσι, με συγκεκριμένες μάχες να έχουν αναπαραχθεί όσο το δυνατόν πιο πιστά. Αυτές οι δοκιμασίες είναι 17 στον αριθμό και παρά τα αρκετά στραβοπατήματα της AI, που προσπαθεί να μιμηθεί τις κινήσεις των πραγματικών αναβατών, η ένταση και η αδρεναλίνη θα χτυπήσουν κόκκινο. Η πρόκληση εννοείται πως βρίσκεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα, και σε συνδυασμό με την μεταβαλλόμενη απόδοση των ελαστικών και τις αστρονομικές τελικές ταχύτητες, η συγκεκριμένη επιλογή αναμφίβολα κλέβει την παράσταση.

Με εξίσου υψηλές αξιώσεις δίπλα στην ενότητα Real Events 2013 στέκεται η Challenge the Champions, σε μια προσπάθεια της Milestone να ξυπνήσει αναμνήσεις από το πλούσιο παρελθόν του θεσμού του MotoGP. Αυτή είναι πρακτικά η πρώτη φορά που η ιταλική ομάδα ανάπτυξης παρουσιάζει ορισμένες δίτροχες ντίβες του χθες σε ό,τι έχει να κάνει με το συγκεκριμένο θεσμό, γιατί όπως θα θυμούνται οι φίλοι των δύο τροχών, το είχε κάνει με επιτυχία στις προτάσεις της που βασίζονταν στα Superbikes. Ονόματα όπως αυτά των Biaggi, Doohan και Crivllle δίνουν μια άλλη, σχεδόν νοσταλγική νότα στους συγκεκριμένους αγώνες, αν και ορισμένες απουσίες είναι κάτι παραπάνω εμφανείς, που μάλλον θα οφείλονται σε πνευματικά δικαιώματα τα οποία η Milestone δεν κατάφερε να εξασφαλίσει.

Το μελανό σημείο της συγκεκριμένης ενότητας συναντάται στη συμπεριφορά των μοτοσικλετών του χθες, η οποία δυστυχώς δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τα σύγχρονα δίτροχα του MotoGP. Παράλληλα, οι δοκιμασίες που προσφέρονται είναι σκανδαλιστικά λίγες –μόνο 17 στον αριθμό- και οι φανατικοί φίλοι των δύο τροχών θα αναγνωρίσουν αμέσως πως καταπιάνονται μόνο με δύο συγκεκριμένα έτη. Σαν να μην έφτανε αυτό, απουσιάζουν ολοκληρωτικά ορισμένες ιστορικές διαδρομές και είναι πραγματικά δυσάρεστο να βλέπει κάποιος ορισμένες χαρακτηριστικές μοτοσικλέτες του μακρινού παρελθόντος να τρέχουν στο υπερσύγχρονο Circuit of Americas…

Αφήνοντας στην άκρη αυτά τα δύο νέα modes, δημιουργείται η αίσθηση πως όλα τα υπόλοιπα έχουν μεταφερθεί αυτούσια από την περυσινή πρόταση. Η επιλογή καριέρας συνεχίζει να απογοητεύει, μιας και για ακόμα μια φορά η εξέλιξη του παίκτη από rookie σε παγκόσμιο πρωταθλητή γίνεται μέσω στατικών εικόνων, ενώ ορισμένες παράπλευρες ενέργειες που θα έδιναν έναν διαφορετικό τόνο –όπως για παράδειγμα το ενδιαφέρον ορισμένων χορηγών- για ακόμα μια φορά απουσιάζουν. Με το career mode είναι αλήθεια πως θα ασχοληθεί κάποιος μόνο και μόνο για να αποκτήσει τα ανάλογα achievements/ trophies και από εκεί και πέρα είναι βέβαιο πως δεν θα του ξαναρίξει ούτε μια κλεφτή ματιά.

Όμως, το MotoGP 14 θα κλείσει τα στόματα όλων όταν θα φτάσει η στιγμή της αλήθειας και αυτή δεν είναι άλλη από την πρώτη εκκίνηση σε έναν αγώνα με τις πολλές υποβοηθήσεις στην οδήγηση απενεργοποιημένες. Το είχαμε πει πέρυσι, το είχαμε πει παλιότερα, θα το πούμε και φέτος: Η Milestone -σε ό,τι έχει να κάνει με τον έλεγχο μιας μοτοσικλέτας, αλλά και στα physics που την πλαισιώνουν- απλά δεν έχει αντίπαλο. Ο παίκτης θα μάχεται συνεχώς να κρατήσει αυτά τα θηρία στην πίστα, με το οριακό φρενάρισμα να απαιτεί μέρες σωστής προπόνησης και όταν τελικά καταφέρει κάποιος να προσεγγίσει ιδανικά το apex μιας στροφής, τότε είναι σίγουρο πως θα λατρέψει τον τίτλο, αλλά και θα εκτιμήσει την τεχνογνωσία των Ιταλών.

Σαφέστατα η οδήγηση μιας μηχανής στηρίζεται στη στάση του σώματος ενός αναβάτη, με την μετατόπιση του βάρους του να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά ας μην ξεχνάμε πως τα videogames θέτουν κάποια όρια. Ο τίτλος προσφέρει τη δυνατότητα κίνησης του οδηγού επάνω στη μοτοσικλέτα, αλλά αναμενόμενα οι περιορισμοί είναι αρκετοί και ο συγκεκριμένος τομέας είναι ίσως ο μοναδικός που τσαλακώνει κάπως τον όρο “simulation” στη λίστα με τα θετικά του τίτλου. Για τους αρχάριους παίκτες, με τις διάφορες βοήθειες ενεργοποιημένες, ο τίτλος θα φανεί σαν μια βόλτα στο λούνα παρκ και σίγουρα θα κριθεί λανθασμένα, αλλά για ακόμα μια φορά θα τονίσουμε πως η σειρά MotoGP -δια χειρός Milestone- έχει σχεδιαστεί με βάση μια σημαντική παράμετρο: Την απαιτητική και πάντα οριακή οδήγηση, που ποτέ δεν συγχωρεί τα λάθη και που δύσκολα θα κεντρίσει το ενδιαφέρον νέων παικτών, πέρα φυσικά από τους φανατικούς οπαδούς των δύο τροχών.

Το MotoGP 14 ολοκληρώνεται από έναν τεχνικό τομέα που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά, γιατί έχουμε μπροστά μας μια ολοκαίνουργια μηχανή γραφικών, η οποία όμως είναι υπεύθυνη για ένα οπτικό αποτέλεσμα που είναι χειρότερο από το περυσινό. Την παράσταση κλέβουν φυσικά οι μοτοσικλέτες, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες πραγματικές, τόσο σε επίπεδο σχεδιασμού όσο και λεπτομέρειας. Σε αντίστοιχα επίπεδα κινείται και η φιγούρα του αναβάτη, όπου το animation κατά τις πτώσεις έχει επιτέλους βελτιωθεί, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ρυθμοί του αγώνα κινούνται πάντοτε σε υψηλά επίπεδα, με το frame rate να μην δυσκολεύεται σχεδόν ποτέ.

Δυστυχώς, όμως, η εικόνα των διαδρομών είναι αποκαρδιωτική και το πλέον άσχημο είναι πως δεν δένουν με τις μηχανές σαν σύνολο. Ο παίκτες θα τρίβουν τα μάτια τους με τον υπερβολικά χοντροκομμένο σχεδιασμό ορισμένων αντικειμένων δίπλα στην πίστα, ενώ τα διάφορα εφέ -και ειδικά αυτό του νερού- θα δημιουργήσουν την εντύπωση πως ξαφνικά η κονσόλα “κατέβασε” στροφές και από προηγούμενης γενιάς, έγινε προ-προηγούμενης… Καλύτερης αντιμετώπισης έχει τύχει ο ηχητικός τομέας, όπου τα σύνολα κινητήρα-τελικού εξάτμισης ακούγονται πανέμορφα και με την ανάλογη υποβοήθηση σε εξοπλισμό, ολόκληρη η γειτονιά θα σηκωθεί στο πόδι.

Όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν αγώνα MotoGP από κοντά, θα αναγνωρίσουν αμέσως το χαρακτηριστικό μπάσο ήχο του τελικού ενός γνωστού κατασκευαστή, με τα σκασίματα της εξάτμισης στο κατέβασμα των ταχυτήτων να μην έχουν προηγούμενο.

Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μας γύρω από το MotoGP 14 και σκουπίζοντας τον ιδρώτα με τα ταλαιπωρημένα από την οριακή οδήγηση χέρια μας, φέτος είναι ίσως η πρώτη χρονιά που η Milestone δείχνει σημάδια εφησυχασμού αλλά και στασιμότητας. Η έλλειψη ανταγωνισμού είναι ίσως υπεύθυνη για την εικόνα του τελικού προϊόντος, το οποίο πέρα από 2-3 προσθήκες, μοιάζει σκανδαλιστικά με τον προκάτοχό του. Παράλληλα, τα τεχνικά προβλήματα που εμφανίστηκαν δημιουργούν πολλά ερωτηματικά, προβλήματα που δυστυχώς εντοπίζονται και στις εκδόσεις του τίτλου για τις νέες κονσόλες.

Στον πυρήνα του το MotoGP 14 είναι ένα μικρό αλλά δύστροπο διαμάντι, προσφέροντας ό,τι καλύτερο έχει υπάρξει στον τομέα των δύο τροχών στην κατηγορία των simulation προτάσεων, αλλά όσοι έχετε επενδύσει σε κάποιο προηγούμενο τίτλο της σειράς, καλό θα ήταν να το δοκιμάσετε προτού επενδύσετε στην αγορά του.

Το review βασίστηκε στην Xbox 360 έκδοση του παιχνιδιού.