Nintendo Games @ E3 2014
Hands-on και εντυπώσεις από το περίπτερο της εταιρείας.
Hands-on και εντυπώσεις από το περίπτερο της εταιρείας.
Θέλετε να είμαστε ειλικρινείς; Η ερώτηση «Ποιος κέρδισε την Ε3» είναι άνευ ουσίας. Και η ρομαντική απάντηση «η Nintendo την κέρδισε» επίσης. Πρώτα απ’όλα, στους χαλεπούς αυτούς καιρούς για παραδοσιακούς gamers, το «η Nintendo κέρδισε την Ε3» πάει χέρι χέρι με το «στο τέλος κερδίζει πάντα η αγάπη» άσχετα με το ότι έχουμε πήξει στους πολέμους παγκοσμίως. Και βέβαια με το «στο τέλος κερδίζει πάντα ο καλύτερος» αν και όλοι ξέρουμε ότι στο τέλος κερδίζουν μόνο οι Γερμανοί. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.
Αν νομίζετε ότι η εικόνα της φετινής Ε3 και της κάθε Ε3 που ακολουθεί, αφήνει περιθώρια για Nintendo που κερδίζει στις εντυπώσεις και άλλα παρόμοια ρομαντικά, τότε δεν έχετε αντιληφθεί ότι ακόμα και η Nintendo ετοιμάζει το δικό της moba, με χρώματα και μπογιές και χρωματιστές χλαπατσούλες βεβαίως. Την Ε3 φέτος την κέρδισαν (και συνολικά κερδίζουν και τη βιομηχανία όπως φαίνεται) όλες αυτές οι τάσεις που θέλουν να μετατρέψουν το gaming σε όσο το δυνατό μικρότερου κόστους υπηρεσία με το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος φυσικά. Γι’ αυτό η War Gaming είχε το εντυπωσιακότερο περίπτερο αγαπητοί. Όχι γιατί το World of Tanks είναι το ακριβότερο παιχνίδι, αλλά γιατί «γεννά» τα περισσότερα λεφτά σε σχέση με το πόσο αυτό κοστίζει.
Η Nintendo σίγουρα κέρδισε τις καρδιές των φίλων της, αλλά και όσων δεν εντάσσουν εαυτούς στο στενό οπαδικό πυρήνα των 15-20 εκατομμυρίων παγκοσμίως, όμως συνεχίζουν να βλέπουν με σεβασμό πρωτίστως -και με συμπάθεια κατά δεύτερον- τη συνεπή αν μη τι άλλο πορεία του Ιαπωνικού κολοσσού. Συνεπή ως προς τι θα μας ρωτήσετε; Μα στο να βγάζει πάντα ιδιαίτερης φύσης και φιλοσοφίας παιχνίδια όταν όλοι οι άλλοι φαίνεται να έχουν εγκλωβιστεί μεταξύ online αρένων και monetization, αλλά και συνεπή ως προς το να βάζει που και πού τρικλοποδιές στον ίδιο της τον εαυτό.
Ας προσπαθήσουμε να σχηματίσουμε μία σφαιρική εικόνα: Wii U. Ξεκίνησε με τις χειρότερες προοπτικές κυρίως γιατί κανείς δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο. Ένα χρόνο μετά, αφού ξεχώρισαν και οι ίδιοι της Nintendo ποιο είναι το controller και ποια η κονσόλα, επανήλθε σχεδόν θριαμβευτικά, δίνοντας υποσχέσεις και εγγυήσεις όχι μόνο για τους δικούς της μοναδικούς τίτλους, αλλά και για ένα σωρό multiplatform κυκλοφορίες, για τις οποίες οι developers μόνο με το αίμα τους δεν υπέγραφαν. Τόσος ενθουσιασμός πια. Και; Ένα μήνα πριν, η Ubisoft δε δίστασε να παραδεχτεί ότι κρατάει στα ντουλάπια της έτοιμους Wii U τίτλους, μέχρι να πάρει μπρος το μηχάνημα. Και πότε κύριοι θεωρείτε ότι θα πάρει μπρος; Μπορεί και ποτέ έτσι όπως εσείς το εννοείτε, διότι Wii μην περιμένετε ξανά.
Παράλληλα το Wii U το ακολουθεί η μόνιμη γκρίνια ότι δεν έχει παιχνίδια και ότι γίνεται η ανακύκλωση των ίδιων franchises. Δεκτόν. Ας δούμε τι έχει μέχρι τώρα το υπερεπιτυχημένο PS4 (και το Xbox One αλλά αναφέρουμε το PS4 πρώτο γιατί έχει διπλάσιες πωλήσεις), του οποίου η πορεία μέχρι τώρα θεωρείται τρομερά επιτυχημένη: Ένα Assassin’s Creed με ένα Assassin’s Creed να αναμένεται, τρεις αποκλειστικούς τίτλους σχεδόν spin off βασικών franchise της Sony, και ένα Watch_Dogs, που και μόνο η θήκη να κυκλοφορούσε χωρίς το διασκάκι, πάλι εκατομμύρια θα έδινε, καθότι τέτοια ήταν η ανομβρία σε παιχνίδια. Α, και έχει και κάτι ακόμα. Την άγραφη (ή και έγγραφη, ποιος τους ξέρει αυτούς;) δέσμευση ότι όποιο παιχνίδι και να βγάλει μία εταιρεία, οποιαδήποτε εταιρεία, θα βγει πρωτίστως στο PS4 (και στο Xbox One μέχρι να πάρει κι αυτό λίγο μπροστά. Αλλά γι’ αυτό η Ubisoft δεν εξέφρασε δισταγμούς…).
Η προηγούμενη παράγραφος περιέχει δύο σε ένα τα συμπεράσματα για το τι τρέχει με αυτή τη γενιά. Από τη μία ξέρουμε πολύ καλά να γκρινιάζουμε για το ότι το Wii U «δεν έχει παιχνίδια» (ορθώς γκρινιάζουμε), την ώρα που κατά εκατομμύρια σπεύδουμε να αγοράσουμε μία ακριβότερη κονσόλα, που επίσης δεν έχει τα παιχνίδια που θα έπρεπε να έχει (αριθμητικά και ποιοτικά). Αντίφαση; Πέφτουμε από τα σύννεφα. Από την άλλη, καλώς ή κακώς κυρία Nintendo, όσα πρωτοποριακό Nintendo-ειδή παιχνίδια και να βγάλεις, δε φαίνεται να εξασφαλίζεις στον gamer ότι, πέρα από το εμπνευσμένο Captain Toad Treasure Tracker, θα μπορέσει να παίξει και δέκα multiplatform, που εκείνο τον καιρό θα έχουν κάνει κατάληψη στα tabloids της gaming βιομηχανίας και στα banner των gaming sites όλου του ντουνιά.
Αλλά για να συνεχίσουμε την Ξανθοπουλειάδα του gaming, ναι, είμαστε άδικοι. Η κοινωνία είναι άδικη και η gaming βιομηχανία και το κοινό που εκπαιδεύει είναι επίσης άδικη. Διότι την ώρα που ο κόσμος στριμωχνόταν για να παίξει το Battlefield της Visceral (ξέρετε, 16 vs 16 και πυροβολούμε ο ένας τον άλλο), ή δοκίμαζε τα free to play της Bethesda (ξέρετε, 4 vs 4 και κοπανάμε ο ένας τον άλλο) ή προσπαθούσε να ξαναπαίξει το Titanfall, αυτό που ήδη κυκλοφορεί (ξέρετε, 8 vs 8 και κοπανάμε ο ένας τον άλλο, και όλους μαζί μας κοπανάει ένα γιγαντιαίο mech) ή κοιτούσε ψιλοαδίαφορα το Fable Legends (ξέρετε, αυτό που θα ήθελε να είναι 4 vs 1 και να κοπανάνε ο ένας τον άλλο αλλά συνήθως δε συμπληρώνονταν τα stands), η Nintendo παρουσίαζε στο περίπτερό της περίπου 30 νέους τίτλους συνυπολογιζομένων και των τίτλων για 3DS.
Η βιομηχανία, έχει ακόμα μία φορητή κονσόλα, αλλά αυτήν την έχουμε ξεχάσει γι αυτό και σπρώχνουμε στο υποσυνείδητο το γεγονός ότι ένα μεγάλο παιχνίδι, είναι μεγάλο ακόμα κι όταν προορίζεται για φορητό μηχάνημα. Όχι, δεν ανακαλύψαμε τώρα τις παιδικές μας έξεις ούτε ξαφνικά γίναμε ρομαντικοί και θα στραφούμε εξ ολοκλήρου στους χρωματιστούς και χαριτωμένους κόσμους της Ninty. Αλλά ρε παιδί μου, όταν τριγύρω σου το 90% είναι online free to play μπαμ μπουμ με λαμπρές εξαιρέσεις, γιατί στο καλό το Yoshi’s Wooly World να μην είναι άξιο προώθησης και διθυράμβων; Είναι λίγο αργά να επανασχηματοποιηθούν τα γούστα μας, αλλά γιατί να στοιβαζόμαστε για τις αρένες του Evolve και να μη πλακωνόμαστε για το ποιος θα πρωτοπιάσει το χειριστήριο για το Bayonetta 2;
Αυτά και άλλα φιλοσοφικά ερωτήματα στριφογυρίζουν στο μυαλό μας, αλλά ο χρόνος και ο χώρος είναι μικρός και πρέπει να στριμώξουμε και κάποιες εντυπώσεις. Αν από τα παραπάνω δεν καταλήξετε σε συμπεράσματα, μην ανησυχείτε, δεν ήταν ο σκοπός μας. Τροφή για σκέψη δίνουμε και για κουβεντούλα. Και που και που να παίζουμε και κανένα παιχνιδάκι της προκοπής. Όπως το Bayonetta 2 το οποίο δεν ξέρουμε αν είναι παιχνιδάκι, σχηματοποιείται όμως και δείχνει δύο φορές πιο τρελό, πιο πυρετώδες και οργιαστικό από το πρώτο. Το οποίο επίσης δοκιμάσαμε στο Wii U καθώς θα συνοδεύει τη retail έκδοση του 2.
Τι να πει κανείς πρωτίστως για το νέο κούρεμα της Bayonetta; Τα σέβη μας στον εμπνευστή. Δε θα προχωρήσουμε σε πιο εξειδικευμένη ορολογία για το νέο στυλ διότι θα παρεξηγηθούμε αλλά ό,τι και να πούμε είναι λίγο. Η λογική είναι η ίδια με το πρώτο παιχνίδι ως προς τις κινήσεις, τις επιθέσεις της Bayonetta αλλά και ως προς το περίφημο Dodge που παγώνει σχεδόν το χρόνο και μας δίνει την ευκαιρία να περιποιηθούμε δεόντως τους αντιπάλους. Όπως γράψαμε, ο οπτικός τομέας έχει εμπλουτιστεί ακόμα περισσότερο και στην οθόνη γίνεται κυριολεκτικά το σώσε. Υπάρχουν στιγμές που ο παίκτης δυσκολεύεται να διακρίνει την ηρωίδα, ιδίως κατά τα γνωστά μεγαλεπήβολα Boss fights, όπου η φαντασία των σχεδιαστών οργιάζει. Ταχύτητα, ακρίβεια και εντυπωσιασμός τα στοιχεία που κατά τη γνώμη μας εγγυώνται ότι το Bayonetta 2 θα είναι άξιος διάδοχος του καταπληκτικού πρώτου μέρους. Το Wii U tablet συνεχίζει να μας δυσκολεύει και θεωρούμε ότι το Pro controller θα αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση, αλλά αυτό μάλλον είναι θέμα προτιμήσεων και συνήθειας.
Από τον παλαβό κόσμο της Bayonetta περάσαμε σε κάτι εντελώς Nintendo με το Yoshi’s Wooly World. Δε γνωρίζουμε τι τους δίνουν εκεί στα studios της Nintendo, αλλά η χαριτωμενιά είναι σχεδόν αποκλειστικό προνόμιο των σχεδιαστών τους. Το παιχνίδι λειτουργεί άψογα σε co-op περιβάλλον, όπως και το δοκιμάσαμε με ένα φίλο, και ακολουθεί πιστά τις αρχές των Ιαπώνων στο πώς να δημιουργήσεις ένα διασκεδαστικό και εμπνευσμένο platformer χωρίς βία αλλά και χωρίς να απευθύνεται σώνει και καλά σε μικρές ηλικίες.
Ο μάλλινος κόσμος του Yoshi είναι γεμάτος puzzles και γρίφους βασισμένους σε δύο αρχές: πρώτον στο ότι οι ήρωες είναι «πλεγμένοι» από μαλλί και μπορούν να περνούν μέσα από αυτά που φαινομενικά είναι εμπόδια και δεύτερον ότι μπορούν να δημιουργήσουν τα «πυρομαχικά» τους από οτιδήποτε μάλλινο τριγύρω τους. Σε co-op μέχρι και ο ένας να καταπιεί τον άλλο και να τον μετατρέψει σε μάλλινη μπάλα-πυρομαχικό είναι δυνατό. Αισθητικά θεωρούμε ότι στη Nintendo θέτουν κάθε φορά την οροφή με πράγματα τα οποία πολύ απλά οι υπόλοιπες εταιρείες ίσως δεν τολμούν, ίσως δεν ενδιαφέρονται, ίσως δε μπορούν να κάνουν.
Τα Mario vs Donkey Kong και Kirby and the Rainbow Curse βασίζονται αποκλειστικά στη χρήση της ταμπλέτας. Και τα δύο απεικονίζονται άψογα στο controller του Wii U για το οποίο και είναι optimized καθώς στην υψηλής ανάλυσης οθόνη η απεικόνιση χάνει. Αλλά σημασία έχει το ότι φαίνονται όμορφα εκεί που μας ενδιαφέρει. Το Mario vs Donkey Kong είναι ένα puzzle παιχνίδι που αν και μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, υποθέτουμε ότι προορίζεται για low budget κυκλοφορία αν υφίσταται τέτοιος όρος στη Nintendo (που νομίζουμε πως δεν υφίσταται).
Μας δόθηκε η εντύπωση πως περισσότερο είναι μία κεντρική ιδέα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να κάνει τις δικές του πίστες εν όψει και του Mario Maker. Εμείς σίγουρα είδαμε μόνο ένα μικρό δείγμα του τίτλου και δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με το κομμάτι του Workshop, εκεί δηλαδή που μπορούμε να δημιουργήσουμε τις δικές μας πίστες. Η λογική είναι να οδηγήσουμε τα κουρδιστά μπαρμπαδάκια μέσα σε πίστες, λύνοντας γρίφους και δημιουργώντας μονοπάτια, πάντα με τη χρήση της ταμπλέτας.
Στην περίπτωση του Rainbow Curse, και πάλι ο χειρισμός γίνεται με την ταμπλέτα και το stylus. Ο Kirby κινείται μονίμως και εμείς καλούμαστε να χαράξουμε μονοπάτια από πλαστελίνη στα χρώματα του ουράνιου τόξου για να τον κατευθύνουμε καταλλήλως. Ο χειρισμός είναι φιλικότατος προς τον παίκτη και η συνολική αίσθηση του παιχνιδιού παραπέμπει σε κάτι που όταν κυκλοφορήσει θα είναι πολύ διασκεδαστικό. Την περίπτωση του Captain Toad Treasure Tracker την αφήσαμε τελευταία διότι μας έκανε πολύ καλή εντύπωση και μας φάνηκε κάτι το ξεχωριστό.
Το παιχνίδι παίζεται επίσης με την ταμπλέτα, αλλά αυτή τη φορά στην οθόνη της τηλεόρασης δεν εμφανίζεται αυτό που βλέπουμε εμείς στη μικρή οθόνη με upscale, αλλά μία κινηματογραφική ματιά αυτών που εμείς κάνουμε με την ταμπλέτα. Για παράδειγμα, μέσα σε ένα βαγονάκι που κινείται σε ράγες, εμείς στοχεύουμε στο περιβάλλον (ως Captain Toad) για collectibles και διάφορους στόχους όντας σε πρώτο πρόσωπο. Στην τηλεόραση, φαίνεται από εξωτερική κάμερα ο Captain Toad στο βαγονάκι του να εκτελεί τις αντίστοιχες κινήσεις. Ίσως η ιδανική περίπτωση που ένα παιχνίδι αναζητά «θεατές» εντός του σαλονιού!
Στο CTTT μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η αίσθηση του χώρου σε τρεις διαστάσεις καθώς για να λυθούν οι γρίφοι του και να κινηθεί ο μικρούλης κυνηγός θυσαυρών αποτελεσματικά, πρέπει να υπάρχει καλή αντίληψη του περιβάλλοντος. Στα συν του παιχνιδιού ότι οι τρεις πίστες που είδαμε ήταν τελείως διαφορετικές μεταξύ τους με τελείως διαφορετικό gameplay. H μία χρησιμοποιούσε το γυροσκόπιο του Wii U, η άλλη βασιζόταν σε 3D puzzles που καθόριζαν την κίνηση του Ct Toad και που παιζόταν κοιτώντας απευθείας στην τηλεόραση, και η τρίτη θύμιζε έντονα IloMilo. Αν δεν ξέρετε τι είναι το IloMilo, κάντε ένα κόπο και ρίξτε μια ματιά σε κανένα βιντεάκι γιατί θα χρειαστούμε άλλη μία παράγραφο να το περιγράψουμε!
Συμπέρασμα; Ας ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο σε απαντήσεις ερωτημάτων τύπου «ποιος κέρδισε την Ε3;», «γιατί δε βγαίνει καινούργιο Dead Space», «τι να κάνει σήμερα ο Don Mattrick στη Zynga;» και ας χαρίσουμε στους εαυτούς μας την ανέξοδη πολυτέλεια να δοκιμάζουμε καινούργια και διαφορετικά πράγματα (για το gaming μιλάμε…).
