Max: The Curse of Brotherhood

Κακός-ασχημόφατσα, γιαγιούλα να μας βοηθάει, χαμένος αδερφός, καλά είμαστε.

---

Το Max The Curse of Brotherhood, έρχεται ως πνευματική συνέχεια του Max and the Magic Marker της Press Play, που μεταξύ άλλων είχε κυκλοφορήσει και στο Wii εκμεταλλευόμενο το Wii Remote. Στο The Curse of Brotherhood το concept αλλάζει ελαφρώς, αφού η κεντρική ιδέα δεν είναι να «ζωγραφίζει» κανείς με το μαρκαδόρο ό,τι θέλει, αλλά να τον χρησιμοποιεί σε προαποφασισμένα από το παιχνίδι σημεία, προκειμένου να λύσει puzzles και γρίφους φυσικής κατά κύριο λόγο. Στο νέο παιχνίδι της Press Play ο Max «εξορίζει» κατά λάθος το μικρό του αδερφάκι σε έναν παράλληλο κόσμο, όπου γίνεται βορά ενός σατανικού…  κακού, του Mustacho, που θέλει να τον χρησιμοποιήσει για να ξαναβρεί τη νεότητά του. Σε αυτόν τον κόσμο, ο Max έχει τη βοήθεια μία περίεργης γριούλας, που του χαρίζει ένα μαρκαδόρο που θα τον συντροφέψει στο ταξίδι του μέσα από τη μυστηριώδη αυτή χώρα μέχρι το κάστρο του Mustacho.

To Max είναι κατά βάση παιχνίδι γρίφων και puzzle φυσικής και σε αυτόν τον τομέα τα πάει σχεδόν περίφημα. Σε ένα μικρότερο ποσοστό είναι platforming, όπου και ίσα ίσα που περνάει την τάξη. Και υπάρχει και ένα ακόμη μικρότερο ποσοστό όπου οι φίλοι της Press Play θέλησαν να αναμείξουν τη δράση με τους γρίφους φυσικής, οπότε κι εκεί μένει μετεξεταστέο.

Το παιχνίδι χωρίζεται σε έξι κεφάλαια, που όσο προχωρούν γίνονται και πιο περίπλοκα για τον απλό λόγω του ότι ο μαγικός μαρκαδόρος του Max αποκτά όλο και περισσότερες δυνάμεις. Αυτό που μπορεί και κάνει το μαγικό εργαλείο, είναι να ελέγχει σε προκαθορισμένα σημεία της πίστας ορισμένες δυνάμεις της φύσης. Έτσι, μπορεί να σηκώνει τμήματα της γης, μπορεί να δαμάζει το νερό δημιουργώντας κανάλια ροής, μπορεί να κάνει τα κλαδιά να φυτρώνουν και να μεγαλώνουν και τις κληματσίδες επίσης. Ο συνδυασμός των τεσσάρων αυτών ικανοτήτων οδηγεί σε ορισμένους πολύ ενδιαφέροντες γρίφους, που στηρίζονται στην πολύ καλή λειτουργία των κανόνων φυσικής στο παιχνίδι.

Τα πάντα μέσα στο Max έχουν βάρος και υπακούουν στους νόμους της Φυσικής. Ροπή, Αδράνεια, Ορμή, Βαρύτητα, όλα λειτουργούν ώστε ο Max να μπορεί να ανασηκώνει κομμάτια γης δημιουργώντας εφαλτήρια, να κρέμεται από κληματσίδες που με τη σειρά τους κρέμονται σε κλαδιά, που και πάλι ο μαρκαδόρος του Max έχει δημιουργήσει, και να ταξιδεύει σε ρεύματα νερού με τη φορά που ο ίδιος έχει καθορίσει εκτοξευόμενος σε όποιο ύψος θέλει.

Η συνολική εικόνα των γρίφων φυσικής είναι πολύ ικανοποιητική, αν και ορισμένες φορές η ακρίβεια που απαιτείται μπορεί να οδηγήσει σε αλλεπάλληλες αποτυχημένες προσπάθειες. Σε αυτό το σημείο το μόνο που μπορεί να κριθεί ένοχο είναι ο χειρισμός των δυνάμεων του μαρκαδόρου, που έχει την ατυχία να ενσαρκώνεται με τη βοήθεια του αναλογικού μοχλού. Ο εν λόγω μηχανισμός θα ήταν ιδανικός για tablet, αφού ο Max ζωγραφίζει σε πραγματικό χρόνο τη ροή του νερού ή το σχηματισμό του κλαδιού πάνω στο οποίο θέλει να σκαρφαλώσει ή να πιάσει την κληματσίδα του. Ο χειρισμός συνηθίζεται, αλλά ποτέ δε γίνεται αρκετά βολικός ώστε να σταματήσει να αποτελεί πονοκέφαλο.

Ακριβώς γι αυτό το λόγο, η μίξη δράσης και γρίφων φυσικής σπιλώνει τη συνολική εικόνα του τίτλου. Η δράση αυτή καθ’ αυτή δεν είναι κακή. Η τυπική θα λέγαμε πως είναι για ένα αξιοπρεπές platformer, με ορισμένες trial and error περιπτώσεις που κερδίζουν την κατανόησή μας. Δεν είναι απαραίτητες αλλά δε θα σταυρώσουμε και τους εμπνευστές τους. Όταν όμως καλούμαστε να ενεργήσουμε γρήγορα και ερχόμαστε αντίπαλοι με την άβολη εκτέλεση των δυνάμεων του μαρκαδόρου, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.

Το παιχνίδι προσπαθεί να μας βοηθήσει παγώνοντας για λίγα δευτερόλεπτα τη δράση. Φανταστείτε τον Max να τρέχει πάνω σε μία γέφυρα που γκρεμίζεται, καταδιωκόμενος από ένα Τέρας. Με το άλμα που κάνει στην άκρη της γέφυρας, βρίσκεται να ίπταται πάνω από το κενό και για το μικρό χρονικό παράθυρο που ανοίγει πρέπει να προλάβουμε να ζωγραφίσουμε απέναντι ένα κλαδί ή μία κληματσίδα, από την οποία να καταφέρει να πιαστεί.  Μία ή δύο φορές, συγχωρούνται. Στα τελευταία κεφάλαια, όμως, η πρακτική αυτή επαναλαμβάνεται επικίνδυνα συχνά, ίσως για να τονιστεί η κατακόρυφη αύξηση της έντασης. Αυτό που σίγουρα όμως αυξάνεται είναι ο εκνευρισμός, διότι ο παίκτης παλεύει με το χειριστήριο και περιμένει απλά τη φορά που θα καταφέρει να δαμάσει τη σκανδάλη και τον αναλογικό μοχλό με επιτυχία. Με ποντίκι και πληκτρολόγιο δεν το δοκιμάσαμε, αλλά υποθέτουμε ότι χειρότερα αποκλείεται να είναι.

Μία καλή περίσταση προκύπτει προς το τέλος του παιχνιδιού, όταν ο Max ελέγχει και τις τέσσερις δυνάμεις του μαρκαδόρου της γιαγιούλας, και παράλληλα μετακινεί και το σφαιρικό κλουβί στο οποίο κρατείται σιδηροδέσμιος ο αδερφός του. Εκεί η ομάδα της Press Play έχει ορισμένες πολύ εμπνευσμένες ιδέες, που αποτυπώνονται όμορφα και έξυπνα στο gaming γραπτό. Πρόκειται για τις καλύτερες στιγμές του παιχνιδιού μαζί με το τελικό (και μοναδικό δυστυχώς σε όλο το παιχνίδι) Boss fight, που αν και σύντομο είναι ευχάριστο.

Στο παιχνίδι προσφέρεται η ευκαιρία να ξαναπαιχτούν κάποια κεφάλαια για τη συλλογή των collectibles, ενώ υπάρχουν και κάποια ενδιαφέροντα achievements, που μας ανάγκασαν να ξαναεπισκεφτούμε περιοχές του παιχνιδιού για να δοκιμάσουμε την τύχη μας. Τίποτε περίπλοκο, αλλά προσθέτουν μία ωρίτσα επιπλέον δράσης στο παιχνίδι των τριών-τεσσάρων ωρών. Αισθητικά το Max δε λέει και πολλά πράγματα. Τηρούνται ορισμένες πολύ τυπικές νόρμες στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, του Max, του κακού Mustacho και των minions του, χωρίς καμία ευχάριστη έκπληξη.

Στα όρια του τυπικού με κοντινό γείτονα το ανέμπνευστο κινείται ο σχεδιασμός περιβαλλόντων και πιστών. Υπάρχει μία σχετική ποικιλία (που μπορεί να είναι και ικανοποιητική αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος του παιχνιδιού), αλλά ποτέ ο σχεδιασμός δεν ξεκολλάει από τα ρηχά νερά. Τα γραφικά, από την άλλη, δεν είναι άσχημα και πρέπει κανείς να λάβει υπόψη ότι το βασικό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει σχετικά με την τεχνολογία του τίτλου, δηλαδή η Φυσική του, δουλεύει σχεδόν άψογα. Αδιάφορος κρίνεται και ο ηχητικός τομέας.

Καθώς έχουμε καταμπερδευτεί με τις τιμολογιακές πολιτικές της προσφιλούς gaming βιομηχανίας και δεν ξέρουμε τι πρέπει να προτείνουμε, πότε και σε ποια τιμή, θέλουμε απλά να επισημάνουμε ότι κανείς δε θα χάσει αν παίξει το ευχάριστο πόνημα της Press Play. Οι γρίφοι του παιχνιδιού δεν είναι και για μαθηματικές ολυμπιάδες, απέχουν όμως από το να χαρακτηριστούν μέτριοι ή εύκολοι. Σε όποια τιμή κρίνετε εσείς ότι μπορείτε να κάνετε ένα δωράκι στον εαυτό σας, χαρίζοντάς σας 4-5 ώρες ευχάριστου gameplay, προσπαθήστε να το αποκτήσετε.

To review βασίστηκε στην Xbox 360 έκδοση του παιχνιδιού.