Οι Τρεις Πυλώνες του Xbox One

Ή, πώς γκρεμίζεται μία στρατηγική σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο.

---

Μας άρεσε το πόσο επιθετική ήταν η Microsoft με το Xbox. Μπήκε στο χορό να χορέψει και ήξερε πως θα βγει χαμένη. Τον καιρό της μονοκαθεδρίας του PS2, η αμερικανική εταιρεία κυκλοφόρησε μία ογκώδη συσκευή με ένα ακόμη πιο ογκώδες χειριστήριο και φώναξε «ήρθα για να μείνω και ας φάω και καμιά φάπα». Φάπες έφαγε πολλές, αλλά στο τέλος όντως έμεινε. Έμεινε σε μία βιομηχανία που ακόμα και η παραδοσιακή Nintendo έμοιαζε να χάνει τα πατήματά της. Μας άρεσε το πόσο επιθετική ήταν η Microsoft με το Xbox 360. Είχαμε χάσει το μέτρημα σχετικά με το πόσα exclusives έπαιρνε κυριολεκτικά μέσα από το χέρια της Sony. Και αυτό που φάνταζε πόλεμος εντυπώσεων, με τον Peter Moore να κάνει tattoo το logo του GTA IV, σύντομα μετατράπηκε σε ουσία, αφού η κονσόλα της MS έγινε ο βασικός παίκτης της γενιάς σε ό,τι αφορά το hardcore gaming. Κέρδισε έναν ζωτικό χώρο που λίγα χρόνια πριν κανείς δε θα διανοούνταν να τον θεωρήσει διακύβευμα άλλων δυνάμεων πέραν της Sony. Ας είμαστε σοβαροί: Ακόμα και τα καλύτερα JRPG στο Xbox 360 κυκλοφόρησαν.

Δε μας άρεσε όμως καθόλου η σιγή ασυρμάτου που έπεσε σαν μαύρο πέπλο σιωπής τα τελευταία δύο-δυόμιση χρόνια της προηγούμενης γενιάς στο στρατόπεδο του Xbox. Η κονσόλα είχε μπει στον αυτόματο πιλότο, και την ίδια ώρα που ο ανταγωνισμός κυκλοφορούσε το ένα μεγάλο exclusive μετά το άλλο, οι αποκλειστικότητες της MS ήταν κάποιο Halo (Anniversary, 4 κ.ο.κ.) και κάποιο Forza. Σπουδαία παιχνίδια, καμία αντίρρηση, αλλά λίγα και προβλέψιμα. «Θα ετοιμάζει το χτύπημα για την επόμενη γενιά» ήταν η ενδόμυχη σκέψη πολλών από μας, που περισσότερο φάνταζε ως ενδοσκοπικό ευχολόγιο. Και το χτύπημα αν μη τι άλλο ήρθε.

Να ορίσουμε (μεταθανάτια) τους τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίχτηκε η στρατηγική της MS για το Xbox One:
Πυλώνας Νο 1: Always Online.
Προσωπικά, δεν έχω νιώσει περισσότερο σοκαρισμένος σε ό,τι αφορά την gaming γυάλα με τα χρυσόψαρα μέσα στην οποία κόβω βόλτες γύρω από ένα πλαστικό κοράλλι, από ό,τι το πρωινό που διάβασα τις «οδηγίες χρήσης» των παιχνιδιών στο Xbox One. Ήταν λίγο καιρό μετά την πρώτη του παρουσίαση και λίγο πριν της περσινή Ε3. Ας μη τα θυμόμαστε και τρέχουμε μέσα στο κατακαλόκαιρο για διουρητικά. Πενήντα χρόνια μετά, η συγκεκριμένη κίνηση, η δημοσιοποίηση μέσα στο Xbox.com των Δέκα Εντολών του Καλού, Νομοταγούς, Μη Πεπλανημένου και Απολύτως Προβατοποιημένου Καταναλωτή, θα αναφέρεται ως μέγιστο PR επίτευγμα και θα διδάσκεται στα μελλοντικά πανεπιστήμια ως το απόλυτο FAIL. Δε μπορώ να φανταστώ άνθρωπο που να είχε προπαραγγείλει την κονσόλα και να μην ένιωσε απολύτως ανόητος εκείνο το πρωί.

Μόνο που η χειραγώγηση έχει κι ένα όριο. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, η MS έτρεχε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, με τη Sony να χλευάζει μέσα από τα PR σποτάκια που είχαν απέναντί τους το ευκολότερο θύμα που θα μπορούσαν ποτέ τα στελέχη της να ονειρευτούν. Την ιστορία αυτή θα την ξαναβρούμε μπροστά μας στο μέλλον. Η βιομηχανία του θεάματος έκανε ένα πείραμα και με βάση τα αποτελέσματά του θα καθορίσει τη μελλοντική στρατηγική της. Η εν λόγω ασύλληπτη ανοησία δεν ήταν έμπνευση της MS. Η επερχόμενη διατλαντική συμφωνία για το εμπόριο και των έλεγχο των πνευματικών προϊόντων δεν είναι υπόθεση της MS ή της Sony. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, που είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει έναν και μόνο σκοπό: μεγιστοποίηση των κερδών. Αλλά αυτό είναι κουβέντα για άλλη ώρα. Στα δικά μας, πείραμα ή μη, η MS και το Xbox One θα μείνουν στη συνείδηση του gamer καταναλωτή ως τα οχήματα της βιομηχανίας που επιχείρησαν τον πρώτο απροκάλυπτο διεμβολισμό  στα όποια εναπομείναντα δικαιώματα του ψηφιακού πελάτη.

Το έλασσον σε όλη την ιστορία είναι το ξεδιάντροπο ψέμα ότι η κονσόλα δε μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά διότι η αρχιτεκτονική της είναι βασισμένη στο concept του Always Online. Και είναι έλασσον γιατί τουλάχιστο το Always Online δεν κόστιζε (άμεσα).

Πυλώνας Νο2: Kinect 2.0
Το δεύτερο ψέμα που εκτόξευσε κατάμουτρα η MS στο αγοραστικό κοινό κόστιζε κατιτίς παραπάνω από το Always Online. Εξυπηρετώντας την ξεροκέφαλη στρατηγική να μετατραπούν ολωνών τα σπίτια στο κλασικό διαφημιζόμενο αμερικάνικο καθιστικό, με τις μεγάλες και φωτεινές γυάλινες επιφάνειες, τα απαστράπτοντα χαμόγελα, τη φυλετική νόρμα και την πίστη στην ευγονική αναλογία του «ένας μπαμπάς, μία μαμά, ένα αγόρι, ένα κορίτσι», η MS επιχείρησε να ΕΠΙΒΑΛΕΙ το Kinect. Ένα περιφερειακό που πούλησε στην προηγούμενη γενιά δίχως να έχει πετύχει. Και δεν πέτυχε, διότι πέρα από τα οκτάχρονα που χοροπηδούσαν για ένα μισάωρο το πολύ (ακολουθούσε λαχάνιασμα) στο Kinect Adventures ενθουσιασμένα, δεν υπήρχε σώφρον άνθρωπος (πόσο μάλλον gamer) που να ισχυρίζεται ότι αυτό το πράγμα δουλεύει. Γιατί λοιπόν να δούλευε το Kinect 2.0; Δεν είχε αποτύχει πλήρως η ενσωμάτωση σε hardcore τίτλους; Το κοινό δεν είχε υποδεχτεί με λίβελους και μύδρους τις όποιες προσπάθειες το Kinect να λειτουργήσει και σε «σοβαρά» παιχνίδια;

Η MS έμεινε σα μουλάρι καρφωμένη σε ένα σημείο και όσο κι αν τραβούσε ο κόσμος από τα καπίστρια, το πιο πιθανό θα ήταν να κόβονταν τα τελευταία παρά να ξεκολλούσε η εταιρεία. Δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι έγινε. Μπορεί η εμμονή να επιβάλλει το δικό της WiiMote να υπερκέρασε τις φωνές λογικής. Μπορεί να μην είχε γίνει η απόσβεση της τεχνολογίας με το πρώτο Kinect. Το γεγονός είναι ότι στο πακέτο του Xbox One η MS πλάσαρε ένα υπερπολυτελές χειριστήριο για λίγους ως αναγκαίο εξάρτημα, που πέραν όλων των άλλων αφαιρούσε ισχύ και από την υπόλοιπη κονσόλα. Μα, πραγματικά, ποιος τα σκέφτηκε αυτά τα πράγματα; Don, Don; Πού είσαι βρε ψυχή;

Το ψέμα ότι το Xbox One δε δούλευε χωρίς το Kinect ήταν και αυτό καταφανέστατο και ξεδιάντροπο όπως και του περί Always Online. Μόνο που αυτό κόστιζε άλλα εκατό δολάρια και όταν κατέπεσε, κατέπεσε με Bang και όχι με Ψίθυρο. Και μη παραμυθιάζεστε. Το Kinect είναι ήδη νεκρό.

Πυλώνας Νο3: Η εισβολή της MS στο χώρο της διασκέδασης.
Τα θυμάστε τα Xbox Entertainment Studios; Έχει μόλις ενάμιση χρόνο που ανακοινώθηκε η ίδρυσή τους και μόλις προχθές μάθαμε για τον ξαφνικό τους θάνατο. Τρίτος επιβάτης στο Όχημα-Πολιορκητικό Κριό του Σαλονιού μας, έτσι όπως τελικά απεδείχθη το Xbox One, ήταν η καθιέρωση της MS στο χώρο της διασκέδασης συνολικά. Το Xbox One ως κονσόλα είναι ιδανικό hub για όλες τις ασχολίες του καταναλωτή σχετικά με τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία του. Και επόμενο ήταν η αμερικανική εταιρεία να σκεφτεί «γιατί να μη πάρουμε κομμάτι και από αυτήν την πίτα;». Την παροιμία «Δυο καρπούζια σε μια μασχάλη» την ξέρετε; Που να φανταζόταν ο θυμόσοφος λαός, ότι στον 21ο αιώνα το «Δύο καρπούζια» θα φάνταζε μινιμάλ για τα γεράκια της βιομηχανίας του θεάματος.

Και ξαφνικά μάθαμε ότι τόσα χρόνια δεν απολαμβάναμε το Halo όπως θα έπρεπε. Θα έπρεπε η εμπειρία να ολοκληρωθεί και με μία τηλεοπτική σειρά για να έχουμε την πλήρη εικόνα. Και γιατί όχι τότε και με ένα βιβλίο (ή εκατό) από τα Xbox Entertainment Studios και με ένα κόμικ και με μία κινηματογραφική ταινία και με έναν πίνακα ζωγραφικής και με ένα exclusive γλυπτό και με δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Μάθαμε ότι το επόμενο βήμα στην ολοκληρωμένη ψυχαγωγική ιεροτελεστία είναι το παιχνίδι σου να αλληλεπιδρά με τη σειρά που βλέπεις. Γιατί όχι με τη μουσική που ακούς ή με τους χορούς που σου αρέσει να χορεύεις το Σαββατόβραδο;

Γιατί για ακόμη μία φορά ο άμοιρος gamer να βλέπει αναμενόμενους τίτλους να μετατρέπονται σε καΐκια λαθρεμπόρων, που σπρώχνουν το παράνομο εμπόρευμα στα μουλωχτά εντός της gaming επικράτειας; Και γιατί αφού αυτή είναι η πρόθεση να μη του το λένε ίσα και σταράτα; «Ξέρεις κύριε, εμείς θέλουμε να παίζεις στην κονσόλα μας, αλλά και να βλέπεις στην κονσόλα μας και να χορεύεις και να μαγειρεύεις αλλά εφόσον το θέλεις». Γιατί και στις τρεις περιπτώσεις η MS ξέχασε τη μεταβλητή της ΕΠΙΛΟΓΗΣ και επιχείρησε λαθραία να μετατρέψει σε ένα σώμα το μέσο που αγαπάμε και τις όποιες προθέσεις της; Απέτυχε και στο τρίτο. Το κλείσιμο των XEStudios μόνο αυτό δηλώνει.

Τρεις πυλώνες που γκρεμίστηκαν με πάταγο, σαν να τις τράβηξαν δέκα Σαμψών με δύναμη. Το περίεργο ξέρετε ποιο είναι; Ότι σε αυτήν την περίπτωση πίσω δε μένουν ερείπια όπως θα περίμενε κανείς. Από αβλεψία του αρχιτέκτονα, οι κολώνες αυτές δε στήριζαν κανένα κτήριο, ούτε καν υποστύλωναν τη βεράντα του κυρίως κτηρίου. Κάπου ξέμπαρκα τους είχαν σηκώσει, στην πίσω αυλή, και τώρα που γκρεμίστηκαν μόνο μπάζα έχουν αφήσει (και δυστυχώς και αρκετές εκατοντάδες απολυμένους) και το κυρίως κτήριο έμεινε σχεδόν ανέπαφο.

Η φετινή Ε3 για την MS το απέδειξε αυτό. Το κακό ήταν ότι αυτές οι κολώνες μπλόκαραν τη θέα του κτηρίου και της εισόδου. Στο χέρι της MS είναι να απομακρύνει τα μπάζα μπροστά από το κατώφλι της και να βάλει επιγραφή πάνω από το αέτωμα της εισόδου «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε».  Αν θέλουν. Αν δε θέλουν πάλι… Don; Είπες τίποτα;