Fable Legends

Οι Θρύλοι μιλούν για ένα βελανίδι…

---

Δε γνωρίζουμε πόσοι περίμεναν αυτές τις εξελίξεις γύρω από την Lionhead και τη σειρά Fable. Η προηγούμενη γενιά, με την εισβολή του Xbox 360, είχε όλες τις προϋποθέσεις για μία μεγαλειώδη πορεία των παιχνιδιών Fable. Και γνωρίζετε καλά ότι η γνώμη του γράφοντος, είναι πέρα για πέρα θετική για τα ΙΙ και ΙΙΙ, παρόλες τις ενστάσεις και τις διαφωνίες. Και τότε, τι; Η Lionhead, αντί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος για τη Microsoft, έγινε ένας διεκπεραιωτής πειραμάτων και «οραμάτων», τα οποία αποδείχτηκαν πολύ εφήμερα και φρούδα για να τα παίρνουμε εν έτει 2014 στα σοβαρά. Fable Heroes, Fable The Journey (με τις ιλαρότητες του Molyneux στην Ε3 του 2012), Project Milo με επιπλέον ιλαρότητες και φαιδρότητες που οι περισσότεροι ξέραμε πολύ καλά ποια θα είναι η τύχη τους.

Αλλά η βιομηχανία ακόμα μπουσουλάει σε αυτά τα ζητήματα. Δεν παίζει ρόλο το ότι ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος βλέπει τις μόδες να παρασύρουν ολόκληρα στούντιο και τους publishers να λαχανιάζουν ακολουθώντας την κότα με τα χρυσά αυγά. Όχι. Είναι το νέο όραμα σου λένε. «Καλά» λες εσύ, και καμώνεσαι το χαζό.

Όλοι στη Lionhead, και αρκετοί στη Microsoft, έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι το Legends είναι το επόμενο μεγάλο βήμα στη σειρά, και όχι μία spin off πειραματική προσπάθεια που προσπαθεί να καρπωθεί τη διαγραφόμενη επιτυχία των παιχνιδιών 4 vs 1. Θα το δεχτούμε, γιατί μέσα σε 30 λεπτά παρουσιάσεων δε μπορούμε να πείσουμε ούτε τους managers, ούτε τα στελέχη του studio ότι αυτό δε μπορεί να συμβαίνει. Καλώς ή κακώς, τα παραπάνω δεν παραπέμπουν αυτόματα στο συμπέρασμα ότι το Legends είναι κακό. Γράφονται μόνο σαν κυματοθραύστης και ανάχωμα στις PR ψαλμωδίες ότι το Legends είναι το “The Next Big Thing” στη σειρά. Δεν είναι, κι αν τους αρέσει. Πάμε στο παιχνίδι.

Είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε και σαν Hero (με δύο διαφορετικούς χαρακτήρες) και σαν Villain, στη behind closed doors παρουσίαση του παιχνιδιού από την Lionhead και μέλη της δημιουργικής ομάδας. Το Fable Legends τοποθετείται 400 χρόνια πριν το πρώτο Fable, οπότε στην Albion, πολλοί κάτοικοι αντιλαμβάνονται ότι έχουν τη στόφα του Ήρωα (κάτι που θα οδηγήσει και στην ίδρυση του Heroes Guild αργότερα) και αναζητούν ένα θρυλικό artifact, το “The Moon on the Stick”. Στο παιχνίδι, από όλους τους πιθανούς ήρωες που έχει έτοιμους η Lionhead, συνδυάζονται και συνευρίσκονται οι τέσσερις, οι οποίοι κάθε φορά προσπαθούν να σημειώσουν πρόοδο στην αναζήτησή τους, αντιμετωπίζοντας τον «κακό» του παιχνιδιού που επιθυμεί να τους αποτρέψει από μία τόσο σημαντική ανακάλυψη.

Όπως και στα υπόλοιπα 4vs1 παιχνίδια που έχουν προκύψει το τελευταίο διάστημα, η συνθήκη για τη συνεργασία τεσσάρων ηρώων δε σημαίνει ότι οι προσφερόμενοι από το παιχνίδι είναι τέσσερις μόνο. Το Fable Legends προσφέρει μία πληθώρα playable χαρακτήρων, από τους οποίους ο παίκτης πρέπει να επιλέξει τον έναν που ταιριάζει στο στυλ του. Απ’ ό,τι καταλαβαίνετε αυτό δεν περιορίζει επ’ ουδενί κάποιον σε μία και μόνο επιλογή. Άλλωστε, το παιχνίδι έχει τη δομή dungeon crawler, οπότε, παίζοντας με έναν άλλο Ήρωα, δεν επαναλαμβάνει κανείς χρονοβόρες καταστάσεις, ούτε περίπλοκους διαλόγους, ούτε ευφάνταστα quest. Όπως σε κάθε παιχνίδι με multiplayer πυρήνα, και όσο κι αν οι δημιουργοί θέλουν να το παρουσιάζουν διαφορετικά, ο παίκτης κάνει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα κάθε φορά, αλλά με ελαφρώς διαφορετικό τρόπο.

Οι άνθρωποι της Lionhead επιμένουν ότι πρόκειται για ένα κανονικό Fable παιχνίδι που έχει ιστορία, αλληλεπίδραση με τον κόσμο της Αρχαίας Albion, ιστορίες που τρέχουν παράλληλα, και δυνατότητες που δίνονται στον παίκτη και που εμβαθύνουν τη σχέση του με τον περίγυρό του. Για παράδειγμα, ο Ήρωας θα μπορεί να αγοράσει και να αποκτήσει περιουσία, να αναβαθμίσει τον εξοπλισμό του, ίσως και να αναλάβει quests από NPCs. Σε αυτόν όμως τον τομέα δε μπορέσαμε να λάβουμε επιπλέον πληροφορίες.

Στην παρουσίαση του Legends, είχαμε την ευκαιρία να εξετάσουμε διεξοδικά τη μάχη, δηλαδή το 95% του τίτλου έτσι όπως το έχουμε εκλάβει εμείς μέχρι τώρα. Επιλέξαμε τον Ήρωα Shroud, ο οποίος είναι ο Assassin του Legends. Στηρίζεται στην εκ του μακρών επίθεση με τόξο, στην ικανότητά του να γίνεται αόρατος για λίγα δευτερόλεπτα και στην επίθεση σε πολλαπλούς στόχους με τη γνωστή από τα Fable ικανότητα “Multiple Arrows”. Κάπως έτσι είναι δομημένη η κατασκευή κάθε Ήρωα, με ένα βασικό όπλο και επίθεση, και συγκεκριμένες ικανότητες που χωρούν στα A,B,X,Y πλήκτρα του Xbox One χειριστηρίου.

Παρέα με τους άλλους τρεις ήρωες, ο χάρτης της Αρένας, η οποία βρίσκεται μέσα σε ένα δάσος κάπου στην Albion, αρχίζει και ξεκλειδώνει σιγά σιγά, και ο Villain αρχίζει να στέλνει τις δυνάμεις του εναντίον της τετράδας. Από την πλευρά του Villain η εικόνα είναι αυτή ενός παιχνιδιού στρατηγικής, με από πάνω όψη του χάρτη, και γνώση όλων των σημείων στα οποία μπορούν να στηθούν παγίδες, να τοποθετηθούν μονάδες, να γίνει μεγαλύτερη ζημιά στους ήρωες κλπ.

Ο Villain, από πολύ νωρίς, μπορεί να ξεκινήσει να στέλνει τις δυνάμεις του εναντίον παικτών, δυνάμεις όμως που είναι πεπερασμένες στον αριθμό και δεν είναι ανεξάντλητες. Αυτό που εμείς καταλάβαμε είναι ότι δίχως φειδωλή και στρατηγική χρήση των δυνάμεων αυτών, ο Villain πολύ γρήγορα μένει από «πολεμοφόδια» και αφήνει το Dungeon βορά στις ορέξεις των ηρώων. Η ισχύς των εφεδρειών του Dungeon Master του Legends αυξάνεται όσο οι Ήρωες προχωρούν μέσα στο χάρτη, οπότε και ξεκλειδώνονται πιο ισχυρές μονάδες, με ειδικές δυνάμεις που μπορούν να δώσουν καίρια χτυπήματα. Και οι Ήρωες δεν είναι πανίσχυροι.

Οι «ζωές» είναι πεπερασμένες, και εφόσον ένας τεθεί εκτός μάχης, μένει μόνιμα εκτός, μέχρι να τελειώσει το Dungeon. Εμείς κάναμε συνεχείς επιθέσεις με την προσοχή στραμμένη στον Leech, ο οποίος ουσιαστικά είναι ο Healer της ομάδας. Στο τελικό στάδιο του χάρτη, με το ισχυρότερο όπλο ακόμα να μένει αχρησιμοποίητο (ένα πολύ απειλητικό Ogre), η ομάδα των Ηρώων είχε μείνει χωρίς θεραπευτή, και η ήττα τους ήρθε τελείως φυσιολογικά. Αυτό συνέβη και όταν παίζοντας σαν ήρωας, ο Dungeon Master που ήταν μέλος της ομάδας ανάπτυξης, φρόντισε να εξαντλήσουν οι περισσότεροι τα Health Potions, οπότε στην τελική ευθεία ή έτρεχε η ομάδα να σηκώσει από το πεδίο της μάχης έναν ήρωα που έπεσε ή τον έχανε για πάντα.

Στο παιχνίδι ως Dungeon Master, τα εργαλεία που δίνονται αυξάνονται και ισχυροποιούνται προοδευτικά. Εμείς είχαμε στα χέρια μας κάποια goblins και λίγες παγίδες, αλλά στο πλήρες παιχνίδι θα δούμε όλους τους διάσημους εχθρούς των Fable παιχνιδιών να παρελαύνουν. Bandits, Hobs, Banshees, Hollow Men, Balverines κτλ. Δε διστάζουμε να πούμε ότι ο ρόλος του DM στο Legends είναι διασκεδαστικός και απαιτεί στρατηγική σκέψη και πονηριά. Είναι δε ιδιαιτέρως ενδιαφέρον το ότι απέναντι στέκονται άνθρωποι που κάθε φορά μπορούν να σκεφτούν με διαφορετικό τρόπο και άλλη στρατηγική. Ακριβώς το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τους Ήρωες. Απέναντί τους υπάρχει ένας άνθρωπος που τους κάνει τη ζωή δύσκολη. Οι παγίδες, το στήσιμο των εχθρών, η στιγμή που θα εξαπολυθούν οι πιο ισχυρές μονάδες, διαφέρουν από παιχνίδι σε παιχνίδι και αυτό αν μη τι άλλο προσθέτει επιπλέον ενδιαφέρον σε κάθε match.

Από άποψη controls και συνολικής αίσθησης της μάχης δε μπορούμε να πούμε ότι μείναμε ιδιαίτερα ευχαριστημένοι ή δυσαρεστημένοι. Με τον Shroud (Ranged Attack) αντιμετωπίσαμε την γνωστή χοντροκομμένη κίνηση που χαρακτηρίζει όλους τους Fable τίτλους σε μικρότερο ευτυχώς βαθμό. Παρόλα αυτά, η μάχη ήταν ικανοποιητική, υπήρχε απόκριση στις εντολές και το dodge έσωσε πολλές φορές τη ζωή μας. Στην περίπτωση της Glory με τις Fire και Poison επιθέσεις, δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα. Το όλο στήσιμο είναι σαφώς πιο action oriented από οτιδήποτε έχουμε ποτέ δει σε Fable παιχνίδι.

Κατά την εξέλιξη ενός Dungeon οι Ήρωες μπορούν να βρουν μπαούλα με loot και εξοπλισμό, ενώ στην αρχή κάθε χάρτη υπάρχει και ένας έμπορος με βασικά εφόδια. Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι απέναντι σε πιο εξασκημένους DMs απαιτείται συνεργασία και συνεννόηση. Υπ’ αυτήν την έννοια, το παιχνίδι (και κάθε τίτλος του είδους) είναι ευχάριστα απαιτητικό. Η τακτική Run ‘n’ Gun, δεν έχει καμία τύχη σε τέτοιου είδους σχεδιασμούς. Πόσο μάλλον όταν απέναντι δε βρίσκεται μία A.I. που όσο τέλεια και να είναι πάντα θα έχει τρύπες, αλλά ένας άνθρωπος που δε θα αφήσει καμία ευκαιρία χαμένη.

Οπτικά το παιχνίδι είναι ένας καθαρός και αγνός Fable τίτλος, χωρίς κάτι συνταρακτικό αλλά και χωρίς κάτι δυσάρεστο στο μάτι. Τα αισθητικά μοτίβα Ηρώων και αντιπάλων είναι πολύ οικεία για όποιον έχει ασχοληθεί με τα Fable. Θεωρούμε ότι το παιχνίδι ακόμα σηκώνει δουλειά στον τεχνικό τομέα, διότι οι βουτιές στο frame rate ήταν συχνό φαινόμενο. Δε μπορούμε να πούμε ότι καταλάβαμε ότι επρόκειτο για την Unreal Engine 4, αλλά όπως και στα υπόλοιπα Fable το βάρος πέφτει στον αισθητικό τομέα και την καλλιτεχνική απεικόνιση, αρκεί το υπόλοιπο παιχνίδι να είναι λειτουργικό. Όπως και να ’χει, οι άνθρωποι της Lionhead δε φημίζονται για το ότι παραδίδουν στο κοινό τεχνολογικά θηρία, αλλά σίγουρα είναι αγαπητοί για τις αισθητικές επιλογές τους που σμιλεύουν και τον τελικό χαρακτήρα των παιχνιδιών.

Κλείνοντας, θα χρειαστεί πολύ μεγάλη προσπάθεια που πολύ πιθανώς να είναι και μάταιη για να αποδεχθεί ο υπογράφων το κείμενο ότι το Legends πλησιάζει έστω στο να είναι το Fable 4. Η πιο δυσάρεστη δε διαπίστωση είναι ότι το πλάνο του Legends είναι και το τελικό πλάνο της Lionhead για την πορεία της σπουδαίας σειράς τα επόμενα χρόνια. Αυτό αυτομάτως αποκλείει κυκλοφορία ενός παραδοσιακού Fable στο άμεσο μέλλον, κάτι που μας λυπεί πολύ. Από την άλλη, δεν παύουμε να αναρωτιόμαστε ποια είναι η ευθύνη και του κοινού σε αυτές τις περιπτώσεις.

Συγχωρέστε μας αν ακουγόμαστε γκρινιάρηδες για πολλοστή φορά, αλλά η συνεχής υποτίμηση μιας πολύ σπουδαίας σειράς, δε μπορεί να έχει καλή κατάληξη. Όχι όταν οι δημιουργοί της βρίσκονται μέσα στη θερμή αγκάλη της Miscrosoft. Όταν το Fable 3 διασυρόταν επειδή δεν είχε λειτουργήσει ο μηχανισμός των φόρων και του θησαυροφυλακίου και επειδή δεν είχε ικανοποιητικό τελικό boss fight, τη στιγμή που προσέφερε τόνους υπέροχων ιδεών και μοναδικών στιγμών, το Fable Legends (μετά το Heroes και το The Journey που πέρασαν, δεν ακούμπησαν και χάθηκαν μέσα στην αβυσσαλέα gaming Λήθη), μόνο μοιραία εξέλιξη φαντάζει.

Βέβαια, το ερώτημα είναι με πιο ακριβώς σκεπτικό μπαίνει ένα παλιομοδίτικο και νοσταλγικής φύσεως franchise μέσα στην αρένα όπου Evolve, Shadow Realms και άλλα παρόμοιας φύσεως παιχνίδια ετοιμάζονται για αγώνα χωρίς κανόνες. Σε αυτές τις περιπτώσεις αγαπητή Microsoft, δεν υπάρχουν Health Potions και δε φτάνει μία Gold συνδρομή και μία επανεκκίνηση του παιχνιδιού. Σε αυτές τις περιπτώσεις όποιος έπεσε, έπεσε. Εμείς, πεισματικά καθηλωμένοι σε πιο παραδοσιακές λογικές, εξετάζουμε το παιχνίδι με βάση αυτό που από μόνο του έχει να προφέρει, αγνοώντας το λυσσαλέο αγώνα που κάνουν οι εταιρείες να μετατρέψουν τα γούστα μας και τις αγάπες μας σε συνδρομητικές υπηρεσίες.

Οπότε, χωρίς να μας ενδιαφέρει «τι καλύτερο κάνει το άλφα ή το βήτα αντίστοιχο παιχνίδι» (διότι κι εκείνα θα τα παίξουμε εφόσον μας αρέσουν), θεωρούμε ότι το Legends, σαν ταπεινός σπόρος που έπεσε από ένα μεγάλο γηραλέο και αρχοντικό δέντρο, είναι σε θέση να δώσει φυντάνια και κλαράκια. Το gameplay είναι διασκεδαστικό και για όσους λατρεύουν τη Fable χαμηλών τόνων Fantasy αισθητική ίσως να είναι και ο μονόδρομος απέναντι στο ανελέητο σφυροκόπημα με όπλα όλων των ειδών που άλλοι τίτλοι προσφέρουν. Απλά ελπίζουμε ότι, αντίθετα με αυτό που συνέβη στα δεντράκια του sir Peter, το φυντάνι αυτό να μεγαλώσει και να ξαναδώσει ένα μεγάλο και θαυμαστό δέντρο σαν αυτό που αγαπούσαμε και που έμεινε πίσω να ξεραίνεται και να αργοπεθαίνει.