CounterSpy

Πράκτωρ 000…

---

Μέσα στην “ανομβρία” του καλοκαιριού το CounterSpy είχε όλες τις απαραίτητες συστάσεις για να μας ωθήσει στην ορεξάτη ενασχόλησή μας μαζί του. Μέσα στον καύσωνα άλλωστε (ακόμα και εδώ στα βόρεια ψηνόμαστε για τα καλά) δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα ανάλαφρο indie παιχνίδι για να περάσουμε μερικές χαλαρές βραδινές ώρες μαζί του. Ίσως βέβαια ο χαρακτηρισμός indie να πέφτει λίγο βαρύς, όταν η ομάδα ανάπτυξης αποτελείται από πεπειραμένα άτομα, που έχουν εργαστεί στο παρελθόν σε δημιουργίες των Rockstar, LucasArts αλλά και Pixar, βιογραφικό που αναμφίβολα προμήνυε για κάτι –το λιγότερο- αξιόλογο.

Η αλήθεια είναι ότι οι πρώτες εντυπώσεις που αποκομίζει κανείς βλέποντας τόσο το αισθητικό όσο και το gameplay κομμάτι στο tutorial του CounterSpy προδιαθέτει για έναν ενδιαφέροντα και διασκεδαστικό τίτλο. Η απλότητα και η αμεσότητα του gameplay, σε συνδυασμό με τα ζωηρά και χιουμοριστικά περιβάλλοντα, αναμφίβολα δημιουργούν μία πρώτη επαφή που ανοίγει την όρεξη για τη συνέχεια. Δυστυχώς, δεν χρειάζονται παρά μερικές αποστολές για να αντιληφθεί κανείς πως θα μείνει με την όρεξη, καθώς γρήγορα έρχεται η διαπίστωση πως τα υπόλοιπα επίπεδα είναι απλά μία επανάληψη (με λιγοστές παραλλαγές) του tutorial. Το CounterSpy αποτελεί έναν κλασσικό platform τίτλο, όπου κινούμαστε στις δύο διαστάσεις σε βάσεις βγαλμένες από την ψυχροπολεμική περίοδο. Η όλη αισθητική του τίτλου παραπέμπει σε κατασκοπικές ταινίες, όπου οι δύο υπερδυνάμεις τρέχουν στον αγώνα της πυρηνικής υπεροχής. Εδώ έχουμε το ρόλο ενός κατασκόπου μίας ουδέτερης οργάνωσης, ονόματι C.O.U.N.T.E.R., η οποία έχει ως στόχο να εμποδίσει τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και σοσιαλιστών (όπως ονομάζει την Αμερική και Σοβιετική Ένωση η Dynamighty) που θέλουν να εκτοξεύσουν πυρηνικές κεφαλές στο φεγγάρι, κάτι που θα σημάνει το τέλος της Γης.

Το χιουμοριστικό σενάριο, φυσικά, βρίσκεται εδώ απλά ως δικαιολογία για την επίσκεψή μας στις διάφορες βάσεις εκατέρωθεν. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο του CounterSpy είναι πως, μετά το πέρας κάθε αποστολής, μπορούμε να επιλέξουμε κατά βούληση την επίσκεψή μας είτε στη Σοβιετική Ένωση είτε στην Αμερική, προκειμένου να βρούμε τα πολύτιμα Launch Plans ώστε να κάνουμε μερικά βήματα ακόμα πιο κοντά προς την τελευταία αποστολή. Όπως τονίζεται ήδη από την εισαγωγή του τίτλου, κάθε επίπεδο είναι random generated, κάτι που σημαίνει –θεωρητικά- ότι ποτέ δεν θα βρεθείτε στην ίδια πίστα. Στην πράξη αυτή η υπόσχεση δουλεύει εν μέρει όπως θα έπρεπε. Το κομμάτι που λειτουργεί σωστά σε αυτά τα τυχαίως δομημένα επίπεδα αφορά στη διαρρύθμιση των επιπέδων, η οποία ήταν πάντα διαφορετική καθ’ όλη τη διάρκεια της ενασχόλησής μας. Κάθε επίπεδο είναι χωρισμένο σε περίπου επτά με δέκα δωμάτια, σε μία δομή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως  “metroidvania σε σφηνάκι”.

Τα δωμάτια αυτά έχουν μία σχετική ποικιλία, ενώ το εικαστικό μέρος τους προσφέρει πολλές χιουμοριστικές πινελιές ανάλογα με την παράταξη στην οποία βρισκόμαστε. Δυστυχώς, όμως, η τυχαία φύση των επιπέδων εντοπίζεται αποκλειστικά και μόνο στη διάταξη των δωματίων και όχι στα ίδια τα δωμάτια, κάτι που σημαίνει ότι η επανάληψη αυτών δεν αργεί και πολύ να εμφανιστεί. Επιπροσθέτως, η δομή των δωματίων στερείται φαντασίας, με τους συνήθεις αεραγωγούς που απαντώνται σε τίτλους του είδους να αποτελούν –ουσιαστικά- τη μοναδική επιλογή για την αναγκαία ελευθερία κινήσεων που χρειάζεται ένας stealth τίτλος. Ως εκ τούτου, οι κινήσεις μας είναι τελικά περιορισμένες, με την κατάσταση να μη βοηθείται από την πλήρη έλλειψη των gadgets, που κυριολεκτικά λάμπουν διά της απουσίας τους.

Ο μοναδικός εξοπλισμός που μπορούμε να φέρουμε είναι πυροβόλα όπλα και υπνωτικά βελάκια προκειμένου να εξουδετερώνουμε φρουρούς και κάμερες (οι μοναδικοί κίνδυνοι των επιπέδων). Όπως είναι λογικό, η φύση του εξοπλισμού προδιαθέτει τον παίκτη για συγκρούσεις κατά μέτωπο, κάτι που γενικά είναι αναπόφευκτό. Η Dynamighty άλλωστε δεν κρύβει πως ο τίτλος της αποτελεί ένα κράμα από stealth και action προσεγγίσεις, που εναλλάσσονται συνεχώς. Σχεδόν σε κάθε δωμάτιο υπάρχουν σημεία όπου μπορούμε να καλυφθούμε με το πάτημα ενός κουμπιού, οπότε η προοπτική αλλάζει σε τρίτο πρόσωπο προκειμένου να σημαδέψουμε σαν να είμαστε σε ένα cover-based shooter. Σε ορισμένα σημεία, μάλιστα, οι εχθροί βρίσκονται στο background του δωματίου, κάτι που σημαίνει ότι δε γίνεται να τους εξουδετερώσουμε από κοντά αλλά μόνο με τη χρήση όπλου. Ευτυχώς, αυτή η εναλλαγή μεταξύ του platform κομματιού και της κάλυψης γίνεται άμεσα και απροβλημάτιστα, προσφέροντας τελικά ένα λειτουργικό και ευχάριστο σύστημα χρήσης του οπλισμού.

Μέσω της κάλυψης δύναται να εκτελέσουμε εχθρούς με τη χρήση σιγαστήρα χωρίς να μας καταλάβουν, αν και η πολυπληθής κινητικότητα ορισμένων δωματίων καθιστά αυτήν την τακτική σχεδόν αδύνατη, με την ανταλλαγή πυροβολισμών να αποτελεί τελικά αναγκαιότητα και όχι επιλογή. Κάπου εδώ μπαίνει το ενδιαφέρον σύστημα του DEFCON. Σε κάθε επίπεδο απεικονίζονται τα πέντε στάδια της επιφυλακής των ιμπεριαλιστών ή σοσιαλιστών (ανάλογα με το στρατόπεδο που βρισκόμαστε). Ξεκινώντας από το τρίτο στάδιο στην αρχή του παιχνιδιού, οι βαθμίδες φτάνουν σταδιακά την επικίνδυνη πρώτη όσο είμαστε στην εμβέλεια μίας κάμερας, όταν ορισμένοι στρατιώτες προσπαθήσουν να καλέσουν ενισχύσεις μέσω ασυρμάτου ή όταν χαθεί πλήρως η ενέργειά μας.

Σε περίπτωση που φτάσει το πρώτο στάδιο του DEFCON, τότε έχουμε το χρονικό περιθώριο ενός λεπτού προκειμένου να φτάσουμε το τέλος του επιπέδου (όπου βρίσκεται πάντοτε ο τελικός στόχος μας) ώστε να αποφύγουμε την εικόνα του “Game Over|. Ο εν λόγω μηχανισμός λειτουργεί πολύ καλά ως μία εναλλακτική μέθοδος ποινής για απρόσεκτο παίξιμο, καταφέρνοντας να προσφέρει εύστοχα την αύξηση της έντασης όταν το DEFCON πέφτει σε κατώτερα στάδια. Σε γενικές γραμμές, η Dynamighty φαίνεται πως είχε στο μυαλό της τη δημιουργία ενός απλού και arcade φιλοσοφίας platform τίτλου, με γρήγορη και ευχάριστη δράση, κάτι που το καταφέρνει για ολιγόλεπτες ενασχολήσεις προτού φτάσει σε σημείο να κουράσει. Αρκεί να πούμε πως για το πρώτο playthrough χρειάστηκε να ολοκληρώσουμε 11 αποστολές (ο αριθμός αυτός μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τις επιλογές του καθενός), κάθε μία εκ των οποίων δεν απαιτούσε παραπάνω από πέντε λεπτά για να ολοκληρωθεί και ενώ, όπως μπορείτε να καταλάβετε, το campaign είναι εξαιρετικά μικρό, ήδη η κόπωση της επανάληψης έκανε από νωρίς την εμφάνισή της.

Αναμφίβολα οι δημιουργοί πόνταραν στην random φύση των επιπέδων καθώς και στις υψηλότερες δυσκολίες (που όμως δεν προσφέρουν και πολύ μεγαλύτερο βαθμό πρόκλησης σε ένα ήδη εύκολο παιχνίδι) για να επιτευχθεί το απαραίτητο replayability, όμως η επανάληψη των δωματίων, ο ελλιπής εξοπλισμός και οι λιγοστές τακτικές που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, δύσκολα θα σας πείσουν για παραπάνω του ενός playthrough. Θα πρέπει να αναφέρουμε επίσης ότι η εμπειρία θα ήταν αρκετά πιο ευχάριστη, τουλάχιστον στην έκδοση του PS3 όπου έγινε η δοκιμή, εάν δεν υπήρχε η συχνή πτώση του frame rate, ελάττωμα που δείχνει να είναι απόρροια κακού optimization, καθώς το CounterSpy κάθε άλλο παρά βαρύ παιχνίδι δείχνει να είναι.

Δεύτερο και κυριότερο πρόβλημα που εμφανιζόταν πολύ συχνά αφορά το κόλλημα του παιχνιδιού για ορισμένα κλάσματα του δευτερολέπτου πριν από κάθε πυροβολισμό, κάτι που μπορεί να μην ακούγεται ως τραγικό, αλλά πιστέψτε μας πως όταν έπρεπε να σημαδεύουμε με γρήγορες κινήσεις μεταξύ των κεφαλιών διαφόρων φρουρών, αυτό το μικρό “μάγκωμα” αποδεικνυόταν καταλυτικό για την πτώση των στατιστικών ευστοχίας μας.

Εν κατακλείδι, το CounterSpy φαίνεται εξ αρχής ότι στόχευε στην απλή και γρήγορη δράση, αλλά τελικά η έλλειψη βάθους, η επανάληψη των επιπέδων και τα λίγα -αλλά καίρια- τεχνικά προβλήματα υπερτερούν δυστυχώς του φιλόδοξα απλού gameplay αλλά και της όμορφης-χιουμοριστικής ψυχροπολεμικής απεικόνισης. Σε κάποια πτώση τιμής το CounterSpy ίσως να αξίζει την προσοχή σας, αλλά τα 13 ευρώ δεν αποτελούν αντίτιμο που μπορεί να δικαιολογηθεί από το υλικό που προσφέρει.

To review βασίστηκε στην PS3 έκδοση του παιχνιδιού, όμως το CounterSpy είναι CrossPlatform και CrossSave.