Destiny

Θα ξεκινήσω με μία εύλογη απορία που εξέφρασε Γιάννης Τσιτσέλης στο webcast που μεταδόθηκε τη περασμένη Δευτέρα. “Τι είναι το Destiny;”. Μία απορία που πιθανότατα δε θα βρει εύκολα απάντηση ακόμα και από την ίδια τη δημιουργό εταιρία. Η Bungie αποφάσισε να κρατήσει από τη σειρά Halo το πολύ στιβαρό gameplay, την επική μουσική, τα υπέροχα γραφικά, και από εκεί και πέρα να τα πετάξει σε μία μεγάλη κατσαρόλα μαζί με στοιχεία τόσο διαφορετικών παιχνιδιών, σε σημείο που να μπερδεύει τους πάντες χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τι ακριβώς είναι αυτό που παίζει. Είναι ένα MMO; Είναι FPS; Eίναι RPG; Τι είναι τελικά αυτό το αποτέλεσμα που βγήκε ύστερα από τόσα χρόνια προσπαθειών και τεράστιας προβολής και προώθησης;

Από όπου και αν το “πιάσει” κανείς σίγουρα θα βρει πολλά σφάλματα και ατασθαλίες που υπέπεσε η Bungie. Να ξεκινήσουμε από την ιστορία η οποία είναι τόσο απογοητευτική και προχειροφτιαγμένη που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν την έγραψαν οι δημιουργοί ενός εκ των σπουδαιότερων διαστημικών συμπάντων (HALO) ή τα παιδιά αυτών. Από τις ονομασίες των περιοχών και των εχθρών, μέχρι και την κεντρική ιστορία, δεν απορροφηθήκαμε ποτέ από τον κόσμο του παιχνιδιού και δε δείξαμε το παραμικρό ενδιαφέρον για αυτόν και την ιστορία του. Μια ιστορία που ανέλαβε να μας διηγηθεί ο Peter Dinklage (γνωστός και από την επιτυχή του εμφάνιση ως Tyrion Lannister στη σειρά Game of Thrones), ο οποίος καταφέρνει να είναι ανέκφραστος και άχρωμος σαν να έπραττε την μεγαλύτερη αγγαρεία της καριέρας του.

Οι αποστολές επίσης και ο τρόπος που εκτυλίσσονται είναι πανομοιότυπες και πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων θα απαιτήσουν από εμάς τα ίδια και τα ίδια. Να πάμε από το Α σημείο του χάρτη στο Β, να τοποθετήσουμε το Ghost το οποίο θα σκανάρει κάποιο αντικείμενο ή περιοχή και εμείς θα πρέπει να το προστατέψουμε από μία λαίλαπα εχθρών. Οι επιπλέον αποστολές, όπως τα Strikes ή τα Patrols, είναι τοποθετημένες και δημιουργημένες με τέτοιο τρόπο ώστε να “παροτρύνουν” το farming και το grinding για όσους θέλουν να ανέβουν σε μεγαλύτερα επίπεδα, μιας και χωρίς την εκμετάλλευση αυτών των αποστολών με δυσκολία θα ξεπεράσουν το 18ο επίπεδο. Το Destiny, όπως είναι λογικό με την online αύρα που απορρέει, αν μη τι άλλο δεν απευθύνεται για κανένα λόγο σε όποιον επιθυμεί να παίξει μόνος του ένα παιχνίδι.

Από τη φύση του, είναι δημιουργημένο για να εκμεταλλευτεί τις online υπηρεσίες είτε αυτές αφορούν το συνεργατικό παιχνίδι με φίλους, είτε το competitive multiplayer με άλλους παίκτες. Όσοι αρέσκονται σε τέτοιου είδους παιχνίδια, σίγουρα θα βρουν θετικά στοιχεία και στο Destiny, αν και το multiplayer είναι εμφανές ότι “πάσχει” από προφανή προβλήματα με το κυριότερο αυτό της ανισορροπίας των ομάδων. Χρήστες οι οποίοι έχουν ξεπεράσει το 20ο επίπεδο πολλές φορές θα συμμετέχουν σε παιχνίδι μαζί με “αρχάριους” όπου θα έχουν και τον πρώτο λόγο ελέω των αντικειμένων που έχουν στη διάθεσή τους. Επίσης, οι λιγοστές πίστες, σίγουρα είναι κάτι που έπρεπε να προσέξει παραπάνω η Bungie και όχι να μας παραδώσει ένα παιχνίδι που μετά βίας διαθέτει πέντε αρένες.

Τελικά το Destiny δεν είναι ένα κακό παιχνίδι, τουναντίον με έχει κάνει να “κολλήσω” για τα καλά και ας έχει πολλά προβλήματα σχεδόν σε όλους τους τομείς. Το βασικό θέμα με το παιχνίδι είναι ότι δείχνει “κενό”. Μετά από ορισμένες ώρες, επαναλαμβάνεται σε τέτοιο βαθμό που αφήνει την εντύπωση ότι είναι ανολοκλήρωτο και πως η Bungie βιάστηκε να κυκλοφορήσει κάτι που σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τις προσδοκίες μας. Όχι τις προσδοκίες που (εσφαλμένα) δημιουργήθηκαν από το hype και την υπερπροβολή του τίτλου. Προσδοκίες από μία εταιρία που “γέννησε” το Halo και υποσχέθηκε το βήμα παραπάνω όταν έφευγε από την Microsoft για κάτι νέο και πρωτοπόρο σε συνεργασία με την Activision πριν μερικά χρόνια.

Γιάννης Σκουλουδάκης

---

Από το Destiny μάλλον περιμέναμε πολλά. Ίσως πιο σωστή προσέγγιση να είναι ότι δεν ξέραμε τί ακριβώς έπρεπε να περιμένουμε. Σε αυτό φταίμε αρκετοί από εμάς, που δεν διατηρούμε την ψυχραιμία μας όταν ανακοινώνεται ένα project και ενθουσιαζόμαστε εύκολα, αλλά φταίνε και οι εταιρείες, που διαφημίζουν κάποιο project ως το “next big thing”, δημιουργώντας hype και καλλιεργώντας υψηλές προσδοκίες σε ένα πεδίο που δεν είναι αρκετά εύφορο για να πιάσουν τελικά οι σπόροι. Το Destiny είναι ένα παράξενο πείραμα για το console gaming. Ειπώθηκε ότι ως παιχνίδι είναι συνηθισμένο για την αγορά των υπολογιστών, αλλά για τους… “παίκτες του καναπέ” λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος για την εισαγωγή τους προς μια κατηγορία και ένα μοντέλο gaming εντελώς διαφορετικό από ό,τι είχαν συνηθίσει ως σήμερα. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Τουναντίον, νέα πεδία gaming πρέπει πάντα να τα καλοδεχόμαστε, να τα δοκιμάζουμε και στη συνέχεια να κρίνουμε αν μας κάνουν ή όχι. Το πρόβλημα δεν είναι η κατηγορία στην οποία τοποθετείται το Destiny στο gaming γίγνεσθαι. Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθεί να κάνει πολλά πράγματα μαζί, χωρίς να καταφέρνει να φέρει εις πέρας ολοκληρωμένα και με επιτυχία -σχεδόν- κανένα από αυτά.

Ναι, το Destiny είναι MMO, όσο και αν οι δημιουργοί διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι είναι κάτι άλλο. Ο μοιρασμένος κόσμος του, το online συνεργατικό gameplay, τα Strikes, τα Raids, τα Patrols με το Fireteam μας, το Tower (βλ. MMO lobby) είναι ξεκάθαρα MMO στοιχεία, που υπάρχουν εδώ και χρόνια στο PC gaming και απλά βαπτίστηκαν αλλιώς για να μην τρομάξουν τους “κονσολάδες”. Και σε αυτό το επίπεδο το Destiny δεν μπορεί να κατηγορηθεί, αφού είναι ένα άκρως απολαυστικό παιχνίδι αν το παίζετε με παρέα. Όλα σε αυτόν τον “μοιρασμένο κόσμο” λειτουργούν άψογα, με ένα netcode που θα έκανε και διάσημα MMO να κοκκινίζουν από ντροπή, με μια υποδομή από πίσω που μόνο μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. θα μπορούσαν να ξεπεράσουν σε υπολογιστική ισχύ και δικτυακό infrastructure. Το gunplay, η αίσθηση των όπλων δηλαδή, είναι μοναδικό, φτάνοντας σε σημείο να αγγίξει και να ξεπεράσει ακόμα το αντίστοιχο που έχουμε απολαύσει σε κορυφαία (σε αυτό το τμήμα) shooters όπως τα Call of Duty, Halo και Killzone.

H τεχνολογία του Destiny είναι απαράμιλλη, με όμορφα γραφικά, ανάλυση 1080p, “καρφωμένο” frame rate στα 30 καρέ το δευτερόλεπτο, όμορφο art direction, δυναμική τεχνητή νοημοσύνη, καθόλου lag στο online play και άμεση εύρεση παικτών για κάθε είδους match. Υπάρχει οικοσύστημα με εφαρμογές για κινητά τηλέφωνα και το site της Bungie που μπορείς να σπαταλήσεις ώρες απλά κοιτώντας stats και ειδήσεις. Υπάρχουν χιλιάδες παίκτες, που φτιάχνουν clans και λιώνουν ώρες στο (μάλλον unbalanced) PvP, υπάρχει ένας νέος, λαμπρός κόσμος εκεί έξω, που όμως…τελειώνει γρήγορα.

Δυστυχώς, ενώ τα θεμέλια είναι γερά και ρίχτηκαν από την άκρως ταλαντούχα Bungie με μεράκι και πολλή γνώση, δεν μπορείς παρά να εντοπίσεις σχετικά γρήγορα την πενία που χαρακτηρίζει το αρχικό παιχνίδι (και λέμε αρχικό, διότι το Destiny θα μας απασχολήσει αρκετά στο μέλλον, δεν “τελειώνει” εδώ). Οι διαθέσιμοι χάρτες στους πλανήτες είναι ελάχιστοι για την ώρα, οι αποστολές είναι μονότονες επαναλαμβανόμενες και θέτουν τους παίκτες ξανά και ξανά στα ίδια ανακυκλωμένα σημεία του χάρτη. Τα “νέα” strikes στις playlists είναι τα ίδια, με λίγο υψηλότερη δυσκολία, το σενάριο απλά δεν υπάρχει και μια τεράστια ευκαιρία για τη δημιουργία ενός λαμπρού σύμπαντος, με ενδιαφέρον lore, που θα άρπαζε τον παίκτη από τα μαλλιά και θα τον βουτούσε μέσα του, χάθηκε (για την ώρα). Το ό,τι είσαι MMO δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι ιστορία, “immersion”, ταξίδι, παρασκήνιο και χαρακτήρες με ενδιαφέρον, κινηματογραφικές σκηνές και ευφάνταστες γραμμές διαλόγου, αφήγηση και γραφή που θα σε κάνουν να ενδιαφερθείς για τον κόσμο στον οποίο μπήκες.

Εδώ εντοπίζει ο υπογράφων αυτού του τμήματος του review το “προπατορικό αμάρτημα” της Bungie. Όλα μπορούν να δικαιολογηθούν, αλλά η δομή φτάσε εκεί-πάτα το τάδε κουμπί στο controller-σκότωσε-respawn εχθρών-και κάνε τα όλα αυτά ξανά και ξανά χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε ένα παιχνίδι του μεγέθους που είναι το Destiny.

To μεγάλο project της Bungie και της Activision δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως “κακό”. Οι υπερβολές που υπάρχουν στο internet (είτε είναι θετικές προς το παιχνίδι είτε αρνητικές) αδικούν και το παιχνίδι και τη βιομηχανία, η οποία ώρες ώρες δείχνει να βασίζεται και να λειτουργεί με ένστικτα και αντανακλαστικά προεφηβικής ηλικίας. Το Destiny είναι ένα παιχνίδι που έριξε γερά θεμέλια για κάτι καλό, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι “έτοιμο” δεν είναι ούτε αυτό που περιμέναμε, ούτε αυτό που ενδεχομένως θα έπρεπε να είναι. Όμως, ο “ζωντανός οργανισμός” έκανε τα πρώτα του δύσκολα βήματα και εδώ θα είμαστε να δούμε αν θα καταφέρει να ξεπεράσει τις συμπληγάδες των πρώτων δύσκολων μηνών (όπως έκανε το World of Warcraft μια δεκαετία πριν) ή όχι.

Γιώργος Καλλίφας

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού, ενώ για το PvP δοκιμάστηκε και η Xbox 360 έκδοση.