Schrodinger’s Cat and the Raiders of the Lost Quark

Σε αντίθεση με το πείραμα εδώ είμαστε σίγουροι ότι η γάτα είναι νεκρή…

---

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για το εν λόγω νοητικό πείραμα του Schrodinger. Αυτή τη χιλιοειπωμένη ιστορία, με τη γάτα που είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή μέσα σε ένα κουτί, παρέα με υδροκυάνιο (όσοι θέλουν περισσότερες πληροφορίες μπορούν να ανατρέξουν εδώ). Στην πρώτη της δημιουργία η Italic Pig, σε συνεργασία με την Team17, μας προτρέπει να πάρουμε τον έλεγχο της πασίγνωστης ανώνυμης γάτας, γνωστής απλά ως “η γάτα του Σρέντιγκερ”(ελληνιστί) ώστε να επιλύσουμε μία σειρά από περιβαλλοντικούς γρίφους. Το λεγόμενο ως “Schrodinger’s Cat and the Raiders of the Lost Quark” έρχεται να προσφέρει –θεωρητικά- μία κωμική περιπέτεια που απευθύνεται στους λάτρεις της κβαντομηχανικής. Φυσικά, δεν χρειάζεται κάποιος να έχει ιδιαίτερες γνώσεις για να ασχοληθεί με το Schrodinger’s Cat, καθώς σε γενικές γραμμές δε θα δείτε εμπνευσμένα λογοπαίγνια ή οποιασδήποτε μορφής έξυπνες αναφορές σε θεωρίες κ.λπ. παρά μόνο ορισμένους όρους δανεισμένους από αυτόν τον κλάδο της Φυσικής.

Το σενάριο του Schrodinger’s Cat μας μεταφέρει σε έναν ατομικό κόσμο (αν μπορούμε να το πούμε αυτό…) όπου κατοικούν διάφορα περίεργα πλάσματα, όταν κάποια στιγμή ένα συμβάν έρχεται να απειλήσει την ύπαρξή τους. Ο μόνος πιθανός σωτήρας είναι φυσικά η γάτα του Schrodinger. Το ποια είναι αυτή η απειλή και από πού κρατάει η σκούφια της γάτας δεν μας γίνεται ποτέ γνωστό. Όχι ότι θα περιμέναμε κάποιο βαθύ σενάριο, αλλά τουλάχιστον ελπίζαμε σε χιουμοριστικές εξηγήσεις και καταστάσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα κωμικό υπόβαθρο για την όλη υπόθεση. Αντί αυτού, εξ αρχής δεν έχουμε ιδέα ποιος ακριβώς είναι ο στόχος μας και τι προσπαθούμε να πετύχουμε, με το παιχνίδι να φαίνεται ότι -πολύ απλά- θα μπορούσε να μην έχει καν οποιοδήποτε σενάριο.

Ορισμένες φορές συναντούμε διάφορους χαρακτήρες εντός των επιπέδων, οι οποίοι έχουν αρκετές γραμμές διαλόγων, αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι σε θέση να ξεστομίσουν κάτι ενδιαφέρον, ενώ οι χλιαρές προσπάθειες για χιούμορ μάλλον πέφτουν στο κενό ακόμα και με δεδομένο ότι απευθύνονται σε μικρότερες ηλικίες. Μόνο θετικό στοιχείο αποτελεί η συμμετοχή του A.J. Locascio, ηθοποιού γνωστού για τη δουλειά του στο Back to the Future: The Game ως Marty McFly, ο οποίος εδώ δανείζει τη φωνή στη γάτα, προσδίδοντας τουλάχιστον μία υποτυπώδη προσωπικότητα.

Σαν gameplay η προσπάθεια της νεοσύστατης ομάδας ανάπτυξης δεν τα πάει καλύτερα. Η βασική ιδέα του gameplay βασίζεται στα quarks (ή στοιχειωδών σωματιδίων της ύλης, αν προτιμάτε), τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στα επίπεδα, χωρισμένα σε τέσσερις κατηγορίες ανάλογα με το χρώμα που έχουν. Τα quarks αποκτούν τη χρησιμότητά τους όταν τα επιλέγουμε σε τριάδες, ενώ ανάλογα με το συνδυασμό τους (από τους 12 συνολικά) προσφέρουν και μία ξεχωριστή βοήθεια. Για παράδειγμα, αν συνδυάσουμε τρία μπλε, τότε δημιουργούμε ένα τρυπάνι, αν συνδυάσουμε ένα κίτρινο και δύο μπλε, δημιουργούμε μία ρουκέτα που μπορούμε να εκτοξεύσουμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, τρία κίτρινα δημιουργούν ένα ελικοπτεράκι, που μας βοηθάει να φτάσουμε σε ψηλότερες πλατφόρμες, και ούτω καθ’ εξής.

Οι –συνολικά- δώδεκα συνδυασμοί των quarks προσφέρουν μία εύλογη ποικιλία για να πειραματιστούμε. Η επιλογή των συνδυασμών γίνεται άμεσα και γρήγορα με τα βελάκια του πληκτρολογίου, όπου κάθε ένα από αυτά αντιστοιχεί και σε έναν ξεχωριστό τύπο quark (η κίνηση του χαρακτήρα γίνεται παραδοσιακά με τα WASD). Σαν κεντρική ιδέα για ένα παιχνίδι περιβαλλοντικών γρίφων είναι καλή, εντούτοις η υλοποίησή της αρκετά προβληματική. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο σε έναν platform τίτλο από την ελαττωματική φύση του άλματος, ενός νευραλγικού συστατικού που αποτελεί το άλφα και το ωμέγα των τίτλων του είδους. Δυστυχώς, η Italic Pig αποτυγχάνει παταγωδώς σε αυτόν τον τομέα. Στο Schrodinger’s Cat, κάθε φορά που θέλουμε να γυρίσουμε αντίθετα τη γάτα, η εικόνα κουνιέται απότομα προς τη μεριά που στρίβουμε, μπερδεύοντας συνεχώς, ενώ και η αλλαγή της φοράς της γάτας είναι τέτοια που ποτέ δε μας επιτρέπει να πραγματοποιήσουμε άλματα ακριβείας, όπως πολύ συχνά απαιτεί το παιχνίδι.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο απελπιστική όταν ερχόμαστε σε σημεία όπου το χάσιμο ενός καίριου άλματος σημαίνει ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε στο προηγούμενο checkpoint, που αν και δεν είναι ποτέ πολύ μακριά, πολύ συχνά σημαίνει ότι θα χρειαστεί να επαναλάβουμε αρκετές κινήσεις που απαιτούν συγκεκριμένους συνδυασμούς των quarks. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι, όποτε χρησιμοποιήσουμε μία τριάδα από quarks, τότε αυτά χάνονται από το σύνολο των quarks που έχουμε, με αποτέλεσμα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, να έχουμε μόνο μία ευκαιρία για την επιτυχή χρήση τους.

Ο δύστροπος χειρισμός αποτελεί τον χειρότερο εχθρό μας, προκαλώντας συχνά τον εκνευρισμό. Επιτρέψτε μας δε, να πούμε πως όταν ένα παιχνίδι είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο, όπου η παραμικρή απροσεξία καθιστά ένα επίπεδο αδύνατο να ολοκληρωθεί, οδηγώντας μας στην αναγκαστική επιλογή της επιστροφής σε προηγούμενο checkpoint, οδηγεί στο συμπέρασμα της προχειροδουλειάς από πλευράς των δημιουργών. Ο τεχνικός τομέας με τη σειρά του κινείται σε μέτρια επίπεδα, οδηγώντας μας σε πανομοιότυπα περιβάλλοντα δίχως ίχνος προσωπικότητας.

Σε γενικές γραμμές, το Schrodinger’s Cat and the Raiders of the Lost Quark αποτελεί έναν αρκετά αδύναμο indie τίτλο, που αν και είχε μία ενδιαφέρουσα ιδέα με τη χρήση των quarks, τελικά δεν καταφέρνει να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα δύστροπο χειρισμό, που καθιστά ακόμα και τους ποιο εύκολους γρίφους ως ασκήσεις για anger management.