Σκέψεις
Έχεις την Απόλυτη Ελευθερία να το παίξεις όπως ΕΓΩ θέλω.
Έχεις την Απόλυτη Ελευθερία να το παίξεις όπως ΕΓΩ θέλω.
Από το πρωί βρέχει ασταμάτητα στάχτη. Οι βόμβες έπεσαν το ξημέρωμα και ταρακούνησαν συθέμελα τη γη. Και όταν η Σκοτεινιά αποτραβήχτηκε, ήρθε η στάχτη που σκέπασε τον ήλιο και τη Γη. Από το πρωί έχουν μαυρίσει τα πάντα. Και το Κοσμοδρόμιο είναι πλέον ένας νεκρός τόπος…
Εκατοντάδες χρόνια μετά, ένας Φύλακας κάθεται δίπλα στο Σπουργίτι του. Έχει εξολοθρεύσει ό,τι κινείται σε απόσταση βολής, και αξιολογεί το πεδίο της μάχης, προτού ένα νέο κύμα εχθρών κατακλύσει το οπτικό του πεδίο. Έτσι δουλεύει το πράγμα ξέρετε. Ως μία τεράστια μηχανή ανακύκλωσης περιοχών και εχθρών που σε τακτά ή λιγότερο τακτά διαστήματα δίνουν τροφή στις καταστροφικές και δολοφονικές διαθέσεις των Φυλάκων και στις βουλιμικές ορέξεις των Θρυλικών ή Εξωτικών τους όπλων.
Κάπου Νοτιοδυτικά, το μάτι του πιάνει μία αλλοπρόσαλλη παρέα κοντά σε έναν πεσμένο βράχο. ‘Ενας Τιτάνας, ένας Πολεμιστής με κανελί πρόσωπο, ένα απειλητικό Εχο και δύο τρεις ακόμα, πυροβολούν ασταμάτητα προς ένα άνοιγμα των βράχων που δεν αφήνει τις ακτίνες του ήλιου να φωτίσουν το εσωτερικό του.
Θρύλοι λέγανε ότι αυτά τα ανοίγματα υπήρχαν σε κάθε γωνιά της κατεστραμμένη παλιάς Γης, και ότι ήταν γεμάτα με αμύθητους θησαυρούς. Έτσι όμως είναι οι Θρύλοι. Οι περισσότεροι είναι παραμύθια για μικρά παιδιά πασπαλισμένα με την αστρόσκονη των χιλιετιών. Τουλάχιστο έτσι το καταλάβαινε ο Φύλακας μετά από δέκα τέτοιες σπηλιές που εξερεύνησε και που δεν είχαν απολύτως τίποτα.
Αφού εξολόθρευσε ακόμα ένα κύμα εχθρών, ο Φύλακας καβάλησε το Σπουργίτι και κίνησε να συναντήσει την πολύχρωμη ομήγυρη. Φτάνοντας, κανείς δεν του έδωσε σημασία. Όλοι τους συνέχισαν να πυροβολούν με θρησκευτική αφοσίωση προς τη μαύρη τρύπα και οι σφαίρες που πέφταν (και μερικές ρουκέτες) ίσα που άφηναν να φανεί ότι από μέσα έβγαιναν συνεχώς κύματα εχθρών.
Του Φύλακα δεν του έκανε και πολύ εντύπωση το σκηνικό, αλλά μιας και δεν είχε και κάτι καλύτερο να κάνει, έστρεψε κι αυτός το Pulse Rifle του προς τη σπηλιά κι άρχισε να ρίχνει. Δέκα λεπτά μετά, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν και τα μέλη της ετερόκλητης ομάδας κίνησαν προς το άνοιγμα. Και άξαφνα, μπροστά στα μάτια του Φύλακα, οι θρύλοι ζωντάνεψαν και η σκληρή του τυχοδιωκτική ζωή απέκτησε και πάλι νόημα: μπρος του, πεσμένα στο έδαφος, υπήρχαν ένα σωρό μωβ και πράσινα και μπλε Engrams έτοιμα προς αποκρυπτογράφηση. Και όλα προερχόμενα από τους ταπεινούς εχθρούς που είχαν πέσει από τις μυριάδες σφαίρες των Πολεμιστών.
Ο Φύλακας γέμισε ένα τσουβάλι Engrams και κίνησε χαρούμενος για τον Πύργο, ελπίζοντας ότι κάποιο από αυτά θα του έδινε επιτέλους λίγο περισσότερο Φως ώστε να μπορέσει να πάρει μέρος στην εκδρομή στην οποία συμμετείχαν και οι κολλητοί του κάπου στις στεγνές θάλασσες της Αφροδίτης.
Αντιγράφουμε από τη στήλη Destiny Dev Notes από την επίσημη ιστοσελίδα της Bungie σχετικά με την περιβόητη Σπηλιά:
Destiny: The Cave
The social experience of a cave farming run is amazing: the herding to get a team of Guardians all behind the line and firing in the right direction, the rush to grab the loot, the scramble when the panic wave starts, the beckoning glow from inside the cave. The speed at which the community organized around this activity was inspiring and humbling to us.
But shooting at a black hole for hours on end isn’t our dream for how Destiny is played. Our hope is that social engagement in public spaces is only one part of the Destiny experience. Expect changes soon which decrease the efficiency of cave farming and correspondingly increase engram drops from completing activities.
Για να το μεταφράσουμε σε απλά νέα ελληνικά:
Κατ΄ αρχήν αυτός που συνέταξε το κείμενο, ειρωνεύεται προκλητικά όσους αποφάσισαν να αποκοπούν από τη δημιουργική ενασχόληση της 98ης επανάληψης μίας συγκεκριμένης «δραστηριότητας» και αποφάσισαν να φαρμάρουν στη συγκεκριμένη σπηλιά στο Κοσμοδρόμιο. Κάποιος βέβαια θα πρέπει να ενημερώσει τον κύριο/α αυτόν/ην ότι η ουσία των υπόλοιπων «δραστηριοτήτων» στο Destiny δε διαφέρει και πολύ από αυτό που συνέβη στο φαρμάρισμα της Loot Cave. Η φιλοσοφία είναι ακριβώς η ίδια. Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας.
Το πρόβλημά μας δεν είναι καν το νερφάρισμα του συγκεκριμένου σημείου. Αυτό είναι θεμιτό διότι κάποιος που δεν το έχει πάρει είδηση, βρίσκεται σε μειονεκτική θέση απέναντι σε αυτούς που το εκμεταλλεύονται μερόνυχτα. Ο κάποιος βέβαια που έκανε τον κόπο να απαντήσει στην ειρωνεία στην παραπάνω παράγραφο, θα πρέπει επίσης να ενημερώσει τη Bungie ότι στο Destiny υπάρχουν επίσης ένα εκατομμύριο πράγματα που διασαλεύουν τη «δικαιοσύνη» στο παιχνίδι. Ακόμα κι έτσι όμως, σε ένα παιχνίδι που συνεχώς ξεσκεπάζει αμφιλεγόμενα σημεία λόγω της ανοικτής του φύσης, καλό είναι να φροντίζονται τέτοιες υποθέσεις.
Το πρόβλημά μας είναι η φράση “But shooting at a black hole for hours on end isn’t our dream for how Destiny is played”. Είναι ακριβώς η φράση που αποκαλύπτει κάτι που εν μέρει είχε φανεί από την κυκλοφορία του τίτλου: Ότι εκτός του ότι η Bungie δίνει οδηγίες για το πώς πρέπει να αντιμετωπισθεί «δημοσιογραφικά» το παιχνίδι, δίνει και οδηγίες για το πώς πρέπει να παιχτεί. Η φράση πάνω απ’ όλα αποκαλύπτει πως παρά τους ανοικτούς κόσμους και τη φαινομενική ελευθερία επιλογών, ο «σωστός τρόπος παιξίματος» σύμφωνα με τη Bungie είναι πολύ συγκεκριμένος και εξυπηρετεί το μοντέλο που αυτοί θέλουν.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, κάποιος που μπορεί να διασκεδάζει κάνοντας βόλτες με το Sparrow στους ίδιους κύκλους στον Άρη, μπορεί μεθαύριο να βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιο απαγορευτικό της τροχαίας που να του λέει «απαγορεύονται οι ανούσιοι κύκλοι, τράβα παίξε κανένα Strike». Ή κάποιος που γουστάρει να ανεβαίνει όσο ψηλότερα μπορεί και να χοροπηδάει από κτήριο σε κτήριο να βρεθεί αντιμέτωπος με κανένα «αόρατο ταβάνι» (κατά το Invisible Wall) που δε θα του το επιτρέπει πια.
Εν ολίγοις, μπορεί μεν η Bungie να παρέδωσε μία τεράστια παιδική χαρά, αλλά σε αυτήν την παιδική χαρά, δε μπορεί κανείς να κάνει ό,τι θέλει. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, δε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εφόσον αυτό δεν εξυπηρετεί το πλάνο «λίγο Destiny κάθε μέρα, αλλά για πολύ καιρό». Αυτό που πάνω κάτω έδωσε το Loot Cave ή κάθε άλλου είδους exploit είναι το «πολύ farming για λίγες μέρες και level Cap οσονούπω». Και εκτός του Crucible, τι είναι το Destiny με εξαντλημένο το level cap; Σίγουρα όχι ένα παιχνίδι που μπορεί να παίζεται για μήνες. Και δεν είναι να παίζουμε με αυτά τα πράγματα τώρα που ήδη ξέρουμε τα επόμενα τρία DLCs.
Και φτάνουμε τελικά στην αγαπημένη μας εμμονή, η οποία όμως (δε βγαίνει από το μυαλό με τίποτα) είναι ο υπέρτατος κίνδυνος για τα videogames όπως πολλοί από μας τα αγάπησαν και τα αγαπούν ακόμα: η μετατροπή τους σε Υπηρεσίες. Σε έξεις. Σε συνήθειες. Σε τζουρίτσες. Σε κομμάτι της καθημερινότητας, αλλά σε αυτό το κομμάτι που θυμίζει το βούρτσισμα των δοντιών πριν τον ύπνο και το πλύσιμο των πιάτων μετά το μεσημεριανό.
