Shadow Puppeteer

Θέατρο σκιών για γερά νεύρα… (με την κακή έννοια…).

---

Το Shadow Puppeteer έρχεται να προσφέρει άλλο ένα μάθημα σχετικά με τη διάσταση που μπορεί να υπάρχει μεταξύ μίας ενδιαφέρουσας ιδέας και της σωστής υλοποίησής της. Το πόνημα της Sarepta Studios θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία μίξη του μέτριου Contrast (ένας από τους πρώτους indie τίτλους του PS4) και του εξαιρετικού Brothers: A Tale of Two Sons της Starbreeze. Οι ομοιότητες με τον μεν πρώτο τίτλο έχουν να κάνουν με τον έλεγχο ενός χαρακτήρα που βρίσκεται στον κόσμο των σκιών, ενώ το σύστημα χειρισμού παραπέμπει στο πόνημα της προαναφερθείσας σουηδικής εταιρίας.

Η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού, λοιπόν, έγκειται στον ταυτόχρονο έλεγχο τόσο ενός μικρού παιδιού στον τρισδιάστατο χώρο όσο και στον έλεγχο της σκιάς του στις δύο διαστάσεις. Σε όλη τη διάρκεια του τίτλου όχι μόνο δεν υπάρχει σημείο όπου χωρίζονται οι δύο χαρακτήρες, αλλά επιπλέον εάν απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον η μεταξύ τους σύνδεση “σπάει”, με αποτέλεσμα η σκιά να διαλύεται, οδηγώντας μας αυτομάτως σε ένα προηγούμενο checkpoint. Για το σενάριο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα, καθώς ούτε η ίδια η νορβηγική Sarepta φαίνεται να προσπάθησε και πολύ σε αυτόν τον τομέα. Στην εισαγωγή βλέπουμε απλά τον “villain” να καταφτάνει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, προκειμένου να συλλέξει σκιές μέσω της χρήσης ενός μουσικού κουτιού. Ουδεμία επεξήγηση υπάρχει για το λόγο που ο villain χρειάζεται τις σκιές, και γενικότερα δε μαθαίνουμε καμία πληροφορία για οποιοδήποτε κομμάτι της πλοκής, κάτι που μπορεί να είναι συνηθισμένο από πληθώρα platform παιχνιδιών αλλά όχι στο βαθμό που συμβαίνει εδώ.

Οι cutscenes με τη σειρά τους είναι αρκετά προχειροφτιαγμένες, δημιουργώντας την αίσθηση πως προέρχονται από πανεπιστημιακές εργασίες προπτυχιακών φοιτητών κάποιου τμήματος 3D animation, που κάνουν ακόμα εξάσκηση. Κλείνοντας με τα του οπτικού τομέα, θα αναφέρουμε απλά ότι η προσπάθεια δημιουργίας αισθητικής σκοτεινού παραμυθιού με επιρροές από Tim Burton, δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη, λόγω της έλλειψης προσωπικότητας και του κλισέ χαρακτήρα που τη διακατέχει.

Όπως προείπαμε, στο Shadow Puppeteer ελέγχουμε ταυτόχρονα και τους δύο χαρακτήρες, ως ένα άλλο Brothers: A Tale of Two Sons. Όμως, στο Brothers ο ταυτόχρονος έλεγχος των δύο αδερφών γινόταν με τέτοιο τρόπο όπου σε καίρια σημεία, όπου απαιτούνταν γρήγορα αντανακλαστικά ή συντονισμένες κινήσεις, τα δύο αδέρφια έδιναν την εντύπωση ότι αποτελούσαν μία ενιαία μονάδα αλληλοβοήθειας, ο χειρισμός της οποίας ερχόταν πλέον εντελώς φυσικά, δίχως να μπερδεύει. Στην προκειμένη περίπτωση το single player mode του Shadow Puppeteer ονομάζεται έτσι μάλλον καθ’ υπερβολή, καθώς -πρακτικά- αυτό που μας ζητάει το παιχνίδι είναι ο ταυτόχρονος έλεγχος δύο ξεχωριστών χαρακτήρων, όπως αυτοί θα μπορούσαν να υπάρχουν σε οποιοδήποτε co-op παιχνίδι όπου –όμως- δεν θα είχαμε κάποιον φίλο για να πάρει το δεύτερο gamepad, αναγκάζοντάς μας να τους χειριστούμε μόνοι μας. Φανταστείτε, λοιπόν, να υπήρχαν δύο Sackboys στο LittleBigPlanet, όπου θα έπρεπε να τα χειρίζεστε ταυτόχρονα μέσω των δύο αναλογικών μοχλών του gamepad.

Σε περίπτωση που χρησιμοποιήσετε πληκτρολόγιο, ο χειρισμός του αγοριού εκτελείται με τα βελάκια ενώ της σκιάς με τα “asdw”, έχοντας το κουμπί του άλματος στο shift και space bar αντιστοίχως. Ο χειρισμός με το πληκτρολόγιο είναι μάλλον απαγορευτικός, καθώς στα πιο απαιτητικά σημεία -όπου απαιτούνται ταυτόχρονες κινήσεις από τους δύο χαρακτήρες για την αποφυγή κινδύνων και εχθρών- η προσπάθεια συντονισμού θα δοκιμάσει τα νεύρα σας. Το gamepad διευκολύνει την όλη υπόθεση, αλλά και πάλι δεν παύει να υπάρχει η αίσθηση ότι πολύ απλά χειριζόμαστε ταυτόχρονα δύο χαρακτήρες που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μοιράζονται μεταξύ δύο παικτών.

Το co-op είναι τελικά μονόδρομος, εκτός αν έχετε γερά νεύρα (όπως ο γράφων, που δοκίμασε τα όριά του). Από την άλλη, το συνεργατικό παιχνίδι απουσιάζει από το online περιβάλλον, με το μοίρασμα του πληκτρολογίου ή gamepad να είναι μονόδρομος. Η εμπειρία του Shadow Puppeteer σαφώς και γίνεται καλύτερη μαζί με κάποιον φίλο, καθώς η πληθώρα των κάθε λογής bugs μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία γέλιων -σε αντίθεση με τον εκνευρισμό που σίγουρα θα επιφέρει η μοναχική εμπειρία. Για να μην είμαστε βέβαια άδικοι, το πόνημα της Sarepta έχει τις καλές του στιγμές, όπου η συνεργασία των δύο παικτών μπορεί να γίνει με ευφάνταστο τρόπο.

Στις –περίπου- τρεις ώρες διάρκειας του Shadow Puppeteer θα έρθετε αντιμέτωποι με διάφορους γρίφους, που σχετίζονται, συνήθως, με την εκμετάλλευση των σκιών. Οι τετριμμένοι και επαναλαμβανόμενοι γρίφοι δε λείπουν, αλλά υπάρχουν σημεία όπου θα βρεθείτε μπροστά σε σχετικά απλές λύσεις, αλλά αρκετά έξυπνες στη σύλληψή τους, που γίνονται πιο απολαυστικές όταν επιλύονται μέσω συνεργασίας. Οι καλύτεροι γρίφοι είναι αυτοί που απαιτούν τη μετακίνηση φωτεινών πηγών ώστε να μπορέσει να μετακινηθεί σε διάφορες πλατφόρμες ο σκιερός χαρακτήρας.  Δυστυχώς, όμως, οι φωτεινές στιγμές του τίτλου δεν είναι αρκετές για να υπερκεράσουν τα διάφορα προβλήματα τεχνικής και σχεδιαστικής φύσεως. Όσο και να θέλετε να ευχαριστηθείτε το συνεργατικό παιχνίδι, δε γίνεται παρά να αφαιρεθούν πόντοι από την εμπειρία λόγω του σπασμωδικού animation του σκιερού χαρακτήρα ή της κάκιστης αίσθησης του βάθους, όσον αφορά στον “υλικό” κόσμο, που μας οδήγησε πολλές φορές σε άλματα στο κενό λόγω της δυσκολίας που υπήρχε στον υπολογισμό του σημείου προσγείωσης του χαρακτήρα μας.

Το ελλιπές testing που έγινε πριν την κυκλοφορία του τίτλου δε θα γινόταν να είναι πιο εμφανές από το επίπεδο όπου πρέπει να αποφύγουμε μία τεράστια γάτα, χρησιμοποιώντας ένα βαγονάκι σε κατηφορικό έδαφος, απαιτώντας συγχρονισμένα άλματα, άνοιγμα πυλών και διάφορες άλλες ενέργειες. Αν και εδώ οι δημιουργοί φαίνεται ότι είχαν τη διάθεση να δημιουργήσουν μία εντυπωσιακή και αγχωτική καταδίωξη, τελικά περάσαμε όλο το επίπεδο απλά και μόνο αφήνοντας πίσω το βαγόνι και περπατώντας προς την έξοδο, με τη γάτα να μην κάνει ποτέ την εμφάνισή της. Σημειωτέων ότι αυτό έγινε άθελά μας, καθώς όταν χάσαμε και ξεκινήσαμε από το checkpoint, το βαγόνι δεν ήταν πουθενά τριγύρω και έτσι υποθέσαμε ότι απλά έπρεπε να τρέξουμε.

Τα bugs δεν σταματούν εδώ, καθώς υπήρξαν πολλές περιπτώσεις όπου χάσαμε για ανεξήγητο λόγο, όπου μεταφερθήκαμε σε επόμενο checkpoint αντί για προηγούμενο, περιπτώσεις όπου η cutscene προσπεράστηκε από μόνη της, boss που εξαφανίστηκε στη μέση της μάχης και διάφορα άλλα προβλήματα τεχνικής φύσεως, που πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε για να καταλάβετε πού θέλουμε να καταλήξουμε. Το θετικότερο σημείο του τίτλου αφορά στη μουσική επένδυση, που χωρίς να αποτελεί κάτι αξιομνημόνευτο, τουλάχιστον φαίνεται ότι δουλεύτηκε σε μεγαλύτερο βαθμό από τον τεχνικό τομέα, ώστε να προσθέσει κάποιους πόντους στην αίσθηση του σκοτεινού παραμυθιού που επιχείρησαν να περάσουν οι δημιουργοί.

Το Shadow Puppeteer θα μπορούσε να αποτελεί μία ενδιαφέρουσα co-op εμπειρία, αλλά τελικά η Sarepta δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος της κεντρικής της ιδέας, καταλήγοντας τελικά να παραδώσει έναν τίτλο γεμάτο με κάθε λογής προβλήματα. Για single player φυσικά δε θα πρέπει να γίνεται ούτε λόγος, καθώς είναι εμφανές ότι το παιχνίδι αναπτύχθηκε με γνώμονα το co-op.