Middle-Earth: Shadow of Mordor

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν η λέξη “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών” γινόταν ευρέως γνωστή σε όλη την υφήλιο (τουλάχιστον στις μη αγγλόφωνες χώρες, όπου έτσι και αλλιώς τα βιβλία του καθηγητή αποτελούν εδώ και δεκαετίες σταθερό ανάγνωσμα ακόμα και στα σχολεία) με τις καταπληκτικές μεταφορές των βιβλίων του Τόλκιν στη μεγάλη οθόνη. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει και πάρα πολλά παιχνίδια, τα οποία επιζητούσαν ένα κομματάκι από την πίτα της επιτυχίας και το βαρύ όνομα που είχε δημιουργήσει πια στο χώρο της ψυχαγωγίας ο κύριος Τζάκσον. Τα περισσότερα από αυτά ήταν μέτρια παιχνίδια, με τα δύο hack ‘n’ slash (Τhe Two Towers και Return of the King) και το Battle for Middle Earth, να αποτελούν ίσως τις φωτεινές εξαιρέσεις. H Warner Bros., από τη στιγμή που “εκμεταλλεύτηκε” το όνομα του παιχνιδιού, έχει να υπερηφανεύεται μόνο για το War in the North, το οποίο ήταν ένα αξιοπρεπές παιχνίδι ρόλων. Και μετά την ατυχή κυκλοφορία ενός MΟΒA τίτλου, ακολούθησε η ανακοίνωση του Middle Earth: Shadow of Mordor από τη Monolith.

Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, δεν περιμέναμε ποτέ ότι το Shadow of Mordor θα κατάφερνε να ξεπεράσει τις προσδοκίες μας, ακόμα και αυτές που είχαν δημιουργηθεί λίγες εβδομάδες πριν την επίσημη κυκλοφορία του από τη συνεχή διάθεση εντυπωσιακών trailers και βαρύγδουπων ανακοινώσεων. Και όμως, αφού παραλάβαμε το παιχνίδι και όσο περισσότερο ασχολούμασταν μαζί του, τόσο περισσότερο βυθιζόμασταν στον κόσμο του και μας “χαστούκιζε” ανελέητα με την ποιότητα του, τη διάρκειά του, το ενδιαφέρον για το αγαπημένο σύμπαν και τον σεβασμό με τον οποίο η Monolith αντιμετώπισε τον κόσμο που δημιούργησε ο Τόλκιν.

Στο Shadow of Mordor αναλαμβάνουμε το ρόλο ενός φύλακα της Μόρντορ, του Τάλιον. Μετά από μια σφοδρή επιδρομή των δυνάμεων του Σάουρον, οι Rangers κατατροπώθηκαν -ανάμεσα τους και ο Τάλιον με την οικογένειά του. Μία κατάρα, όμως, είχε αντίθετα αποτελέσματα και έτσι ο κεντρικός χαρακτήρας δεν πεθαίνει, αλλά αντίθετα “ενώνεται” με ένα πνεύμα. Μαζί με το φάντασμα αυτού του πανίσχυρου ξωτικού, θα πρέπει να επαναφέρει την τάξη στην απέραντη Μόρντορ και να στείλει πίσω, από εκεί που ήρθαν, τους “υποτακτικούς” του Σάουρον. Οι σκοποί των δύο χαρακτήρων είναι τελείως διαφορετικοί αλλά στην πορεία “δένονται” και δημιουργείται ένας δεσμός τόσο υπέροχος, όσο και το δέσιμο των ξεχωριστών κινήσεών τους στο παιχνίδι!

Η ιστορία στο Shadow of Mordor είναι μάλλον κοινότυπη, αλλά σίγουρα δεν θα απογοητεύσει όσους ασχοληθούν μαζί του και ειδικά αυτούς που αγαπούν το σύμπαν της Μέσης Γης. Πέρα από τη βασική ιστορία, η οποία διαδραματίζεται γύρω από μία ενδιαφέρουσα εποχή (και περιοχή) την οποία δεν είχαμε την τύχη να δούμε σε άλλο παιχνίδι (ή ταινίες), το παιχνίδι διαθέτει και ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Μέσης Γης, το όνομα του οποίου δε θα αποκαλύψουμε για προφανεις λόγους. Κάθε φίλος του έργου του Τόλκιν, όμως, αξίζει να ανακαλύψει και κάθε sidequest που προσφέρει το παιχνίδι, μέσα από τα οποία ξετυλίγονται άκρως ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη Μόρντορ εκείνης της εποχής και τους διάφορους χαρακτήρες και πλάσματα που τη διέσχισαν. Γιατί, υπάρχει καλύτερο διάλειμμα από το ανελέητο σφάξιμο, όταν διαβάζουμε για το lore του σύμπαντος;

Kαι μιας και αναφερθήκαμε σε “σφάξιμο”, να πούμε λίγα πράγματα και για το υπέροχο gameplay, το οποίο αν και διαθέτει μικροπροβλήματα, παραδίδει μαθήματα εθισμού. Διότι, όταν αρχίσει κάποιος να παίζει, δεν σταματά να επιζητά το ανελέητο σφάξιμο των Uruks και Orcs που βρίσκει σε κάθε σημείο του χάρτη. Η κίνηση του χαρακτήρα και γενικότερα η φιλοσοφία θυμίζει τη σειρά Assassin’s Creed, ενώ οι μάχες θυμίζουν τις αντίστοιχες της σειράς Batman. Ομολογούμε, πάντως, ότι η μίξη αυτού του αποτελέσματος είναι ό,τι καλύτερο έχουμε συναντήσει, καθώς μετά το πέρας του μισού (τουλάχιστον) παιχνιδιού, ο συνδυασμός κινήσεων και επιθέσεων μετατρέπουν τον Τάλιον σε έναν “καλλιτέχνη” του θανάτου, ο οποίος ζωγραφίζει πίνακες με το αίμα των εχθρών του!

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στον υπέροχο οπτικοακουστικό τομέα. Τα γραφικά του Shadow of Mordor εντυπωσιάζουν όποτε ο παίκτης κοιτάζει τις αχανείς εκτάσεις υπό το φως του ανατέλλοντος ηλίου ή τις νυκτερινές καταιγίδες όταν οι ουρανοί της Μόρντορ αποφασίσουν να “ανοίξουν”. Ίσως να χρειαζόταν περισσότερη λεπτομέρεια στο σχεδιασμό του περιβάλλοντος, αλλά πάντα θα υπάρχει η δικαιολογία που δύσκολα μπορεί να αντικρούσει κανείς: Μιλάμε για τη Μόρντορ, έναν τόπο που διαθέτει ελάχιστη ποικιλία και ομορφιά. Όσον αφορά τον τομέα του ήχου, η μουσική δεν είναι επική, αλλά εκτελεί ικανοποιητικά το έργο της, όμως, στον αντίποδα, οι φωνές των ηθοποιών που δίνουν ζωή στους χαρακτήρες, διαπρέπουν. Ο Τάλιον, το φάντασμα (κυρίως), αλλά και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, έχουν προσδώσει στο έπακρο την απαραίτητη “Αρχοντική” ατμόσφαιρα που απαιτείται!

Αυτό που φυσικά κλέβει την παράσταση στο παιχνίδι, και στο μέλλον θα μνημονεύεται ως ένα από τα πιο “ριζοσπαστικά” χαρακτηριστικά του χώρου, είναι το σύστημα “Nemesis”. Το πανίσχυρο πνεύμα που έχει καταλάβει το σώμα του Τάλιον, έχει τη δύναμη να διεισδύει στο μυαλό των εχθρών και να τα κυριεύει με φόβο, κάνοντάς τα να αποκαλύπτουν πληροφορίες, να τα στέλνουμε σε αποστολές, ακόμα και να τα σκοτώνουμε με ένα απλό άγγιγμα. Το μεγαλείο αυτού του συστήματος ξεδιπλώνεται εξ ολοκλήρου περίπου στα δύο τρίτα του τίτλου, όταν πλέον η στρατηγική τοποθέτηση των Uruks που έχουμε επηρεάσει έρχεται σε πρώτο “πλάνο” για την επιτυχή ολοκλήρωσή του παιχνιδιού.

“Αρνητικά δεν υπάρχουν;”. Εύλογη θα είναι μια τέτοια ερώτηση, και η απάντηση είναι “ναι”. Το Shadow of Mordor υποφέρει από κάποια προβλήματα στο gameplay, την κάμερα και στο σχεδιασμό, αλλά αυτά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να επηρεάσουν αρνητικά τόσο τη γενικότερη ποιότητα του τίτλου όσο και την τίμια (και με σεβασμό προς τον κόσμο) δουλειά της Monolith. Το μοναδικό “μελανό” σημείο κατά την άποψη του γράφοντος έρχεται στην ολοκλήρωση του παιχνιδιού και στον τρόπο με τον οποίο τη διαχειρίστηκαν οι δημιουργοί.

Εν κατακλείδι, το Shadow of Mordor ήρθε από το πουθενά, δίνει μαθήματα ποιότητας και γράφει με χρυσά γράμματα το όνομά του στη λίστα των κορυφαίων action adventure, αφού δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απολύτως από άλλα πολυδιαφημισμένα παιχνίδια που κυκλοφορούν. Όσοι αγαπάτε τον κόσμο που δημιούργησε ο Τόλκιν, μην το χάσετε για κανέναν απολύτως λόγο.

Γιάννης Σκουλουδάκης

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.