Bayonetta 2

Μοναδικής Ισχύος Λαχταριστό Φαινόμενο.

---

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ κυρίες και κύριοι. Γιατί ήταν στο πρώτο Bayonetta που τίποτα, μας τίποτα δεν προμήνυε ότι θα υπήρχε έστω κι ένα στοιχείο που θα με έλκυε, αλλά να που βρέθηκα να το παίζω και να το ξαναπαίζω, και να προσπαθώ να «πλατινάρω» τις μάχες και να «χιλιαρίσω» το παιχνίδι.  Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί ποτέ δε μου άρεσε η pop νέο-ιαπωνική αισθητική που περνούσε έντονα στο παιχνίδι της Platinum, και να σου η αφεντιά μου, να βρίσκει την όλη προσέγγιση απόλυτα ταιριαστή με το κλίμα του τίτλου. Και να’ μαι και τώρα, να ξαναθαυμάζω τις extravaganza οπτικές των δημιουργών, τις υπερβολικές πινελιές σε εχθρούς και boss που το καθένα συναγωνίζεται με το άλλο στο πόσα κεφάλια και πρόσωπα έχουν βαλμένα ανάποδα, το τελείως αφηρημένο του σχεδιασμού του κόσμου, που δε μπορεί να τοποθετηθεί από τον παίκτη πουθενά στη Γη που ξέρουμε (ίσως γιατί ο τόπος είναι το σταυροδρόμι μεταξύ Ουρανού και Κόλασης) και την μαξιμαλιστική διάθεση στον εμπλουτισμό οποιουδήποτε χαρακτήρα (ο Θεός να τους κάνει – όχι αυτός του Bayonetta).

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ διότι ποτέ δεν ένιωθα άνετα με το φιλτράρισμα θρησκευτικών αξιών και παραδόσεων μέσα στα παιχνίδια. Το μέσο ήταν και είναι ανώριμο για οποιαδήποτε προσέγγιση πάνω σε τέτοια θέματα. Αλλά στο Bayonetta 2, όπως και στο πρώτο, η διάθεση είναι τόσο εξωφρενικά αβλαβής, που και ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης διασκεδαστική θα την έβρισκε. Οι Άγγελοι είναι Εχθροί, αλλά και οι Δαίμονες της Κόλασης εχθροί είναι. Όλοι τους έχουν ονόματα Αρετών, Αξιών, Αμαρτημάτων, και τι να σημαίνει αυτό για τις Umbran Witches που σφάζουν ό,τι βρεθεί στο δρόμο τους;

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί πάντα υποστήριζα την ανάγκη ύπαρξης ενός δυνατού και συναισθηματικά δεσμευτικού story. Πώς είπατε; Αν υπάρχει στο Bayonetta 2; Μακάρι αυτός που θα το κατανοήσει, να μας το εξηγήσει κι εμάς. Σε όλους μας. Θα ακουστεί κοινότυπο, αλλά φευ, τι να κάνουμε. Ταιριάζει το ακατανόητο, το ακαταλαβίστικο, το τελείως μα τελείως ακατάληπτο που μας πλασάρουν οι κύριοι της Platinum.  Είναι αισθητικά προκλητικό και απαλλάσσει τον παίκτη από το άγχος, την έγνοια να ακολουθήσει μία ιστορία. Οι μάχες δίνονται η μία μετά την άλλη, σε ένα ακατανόητο περιβάλλον, που μπορεί να έχει, μπορεί και όχι κάποιους αδιόρατους συμβολισμούς. Και τι νοιάζει αυτό τον παίκτη εφόσον μετά από ένα λεπτό θα λάβει χώρα ακόμα μία απολαυστική μάχη;

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί ανέκαθεν αποτελούσαν πηγή άγχους τα περίπλοκα combos, οι σουρεαλιστικοί συνδυασμοί πλήκτρων και το πλήθος των κινήσεων, επιθέσεων κτλ. Αλλά όχι στο Bayonetta, και το ακούτε αυτό από άνθρωπο που δεν είχε σχέση ούτε με Devil May Cry ούτε με κάτι παρεμφερές. Αν εντοπίζεται ένα πρόβλημα αυτό είναι ότι δεν υπάρχει κάτι πολύ διαφορετικό στο 2 απ΄ ό,τι στο πρώτο παιχνίδι. Οι απλοί συνδυασμοί οδηγούν σε πιο πολύπλοκα μονοπάτια, μέχρι που φτάνουμε σε επιθέσεις που απαιτούν μαεστρία και εξάσκηση. Αλλά πάντα υπάρχει το μαξιλαράκι του Dodge της Cereza, που μειώνει το ρυθμό που κυλάει ο χρόνος. Αν μπορούμε να σπαμάρουμε το Dodge;  Σαφώς και ναι, αλλά χάνεται η ικανοποίηση της επικράτησης σε μία δίκαια δοσμένη μάχη.

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί υπό άλλες συνθήκες θα προσπερνούσα την προσπάθεια να γίνω μάστορας στο πλήθος των κινήσεων και των combos. Αλλά αφήνει η Bayonetta; Δεν αφήνει. Κι αν πιάσετε τον εαυτό σας να ψάχνει ποιο combo δεν έχετε χρησιμοποιήσει αρκετά, μη νιώσετε άσχημα. Υπάρχουν κι άλλες αδερφές ψυχές εκεί έξω που κάνουν το ίδιο. Πόσο μάλλον όταν έχουμε την προσθήκη των ξεχωριστών κινήσεων για κάθε ένα από τα όπλα (όχι πάρα πολλά, αλλά πολλαπλασιάστε 40 combos επί 7-8 διαφορετικά όπλα και βγάλτε το αποτέλεσμα) που βρίσκουμε στο παιχνίδι.

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί κάπου στη μέση ο τίτλος έδωσε την εντύπωση της ανακύκλωσης των ανεστραμμένης γεωμετρικής προοπτικής περιβαλλόντων. Και δεν είναι λάθος η εντύπωση. Έτσι συμβαίνει. Μέχρι το ταξίδι στην Κόλαση και την αντιμετώπιση της εκεί στρεβλής και χαοτικής γεωγραφίας και των αντίστοιχων εχθρών, από μικρά αβλαβή minions μέχρι bosses που πιάνουν όλη την οθόνη. Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί η ιδέα ότι η Bayonetta πετάει σε ορισμένες περιπτώσεις, δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Τελειώνοντας όμως ορισμένα boss fights που εκτυλίσσονται στον αέρα όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, αναγνώρισα τη σκοπιμότητα. Περισσότερο Χάος στο ήδη υπάρχον και επιπλεόν προσπάθεια από τον παίκτη να υπολογίσει πέρα από όλα τα υπόλοιπα και την κίνηση σε κάθετο και εις βάθος άξονα. Απλό δεν είναι;

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί δεν περίμενα ότι σε σχέση με το πρώτο θα υπήρχε και τόση μεγάλη διαφορά σε οπτικό επίπεδο. Κι όμως, να που στο παρεξηγημένο από άποψη αγνής ισχύος Wii U, υπάρχουν στιγμές, όπου από το πλήθος των εφέ, των διασκορπισμένων φτερών Αγγέλων, των διακτινισμένων μελών Δαιμόνων και της Bayonetta που όπως λένε και στα μέρη μας «is all over the place» δεν ξεχωρίζει κανείς, τίποτα. Και αυτό αντίθετα από αυτό που νομίζετε δεν είναι κακό. Είναι φαντασμαγορικό, εντυπωσιακό και μοναδικό ίσως αυτή τη στιγμή στη βιομηχανία.

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ διότι ήμουν σίγουρος ότι η Nintendo-ειδής σεμνοτυφία θα είχε μοιραία αποτελέσματα στην ηρωίδα του παιχνιδιού. Και να ‘μαστε εν έτει 2014 με τη Nintendo να έχει στο ρόστερ της ό,τι πιο σεξιστικό και προκλητικό κυκλοφορεί στην gaming πιάτσα, εκτός κι αν ξέρετε κι άλλες περιπτώσεις όπου η ηρωίδα προκειμένου να εκτελέσει fatality ή Climax Attack, μένει ημίγυμνη ποζάροντας λες και κάνει photoshoot session για την προώθηση softcore ταινίας για ενηλίκους. Για να τα ξεκαθαρίζουμε πάντως, το παιχνίδι δεν κινείται στα ίδια επίπεδα βίας και σεξισμού που κινούνταν το πρώτο. Εν ολίγοις, Joy δε θα βρείτε στο Bayonetta 2. Κι όσοι δε γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται, μία ματιά στο διαδίκτυο θα σας διαφωτίσει.

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ διότι αν κάτι είχα βρει αδιάφορο στο πρώτο παιχνίδι ήταν η αγγαρεία του να ψάχνει κανείς τα περιβάλλοντα πριν την επόμενη μάχη. Κι όμως, στο 2, ακόμα και αυτό το κατά τα άλλα ουδέτερο στοιχείο του παιχνιδιού, εμπλουτίζεται με αρκετά κρυμμένα μυστικά, με τις πύλες προς τη Muspelheim όπου οι διάφορες δοκιμασίες κρύβουν δωράκια για επιβράβευση κτλ. Υπάρχει η προσθήκη των «υποβρύχιων» επιπέδων όπου η Bayonetta εκτός από πάνθηρας στη στεριά μετατρέπεται σε ένα τεράστιο χέλι (γιατί άραγε) και πλοηγείται άνετα κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί δε μπορούσα να καταλάβω τι ρόλο μπορεί να παίζει ένα multiplayer mode σε ένα παιχνίδι σαν το Bayonetta. Αλλά το Tag είναι ενός είδους συνεργατικο-ανταγωνιστικό παιχνίδι οπου δύο παίκτες συνεργάζονται σε έξι boss fights αλλά στο τέλος συγκρίνουν τα score τους. Υποθέτω ότι όταν σταματήσω να βρίσκω μόνο Ιάπωνες στο δίκτυο, θα αρχίσω να διασκεδάζω και λίγο. Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ γιατί συνολικά περίμενα να παίξω ένα Bayonetta 1.5. Και η αλήθεια είναι ότι μπορεί και να το ισχυριστεί κανείς αυτό. Αλλά είναι τέτοια η ποιότητα της μάχης, τέτοιος ο πλούτος των combos και των κινήσεων και τόσο «απλωμένο» το παιχνίδι (χρονικά, τοπογραφικά) που είτε 1.5 το πεί κανείς, είτε 2.0, συνεχίζει να είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στην κατηγορία αυτή τη στιγμή, και βεβαίως, αποτελεί και ένα πολύ καλό ερέθισμα (είπα να αποφύγω αυτές τις λέξεις στο συγκεκριμένο κείμενο) για όσους δεν έχουν WiiU να ασχοληθούν με το πρώτο σε Xbox 360 και PS3 που παραμένει διαμάντι.

Τέλος, αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ και να εξηγηθώ επειδή δεν κατάφεραν να παρεισφρήσουν στο παιχνίδι εξυπνάδες και υπονοούμενα για τη Bayonetta αυτή καθαυτή. Για τη νέα της κόμμωση και το νέο της attitude. Αλλά καραδοκεί βλέπετε και όλος αυτός ο νέο-ηθικισμός  που ευκαιρίες ψάχνει να κατηγορήσει την αγνή, μαχόμενη και στρατευμένη δημοσιογραφία, του ιδρώτα και του μόχθου. Δεν το θέλουμε αυτό, το θέλουμε;

Παρόλα αυτά, εγώ θα το πώ, και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Ήταν στην πρώτη Γυμνασίου όταν  ο Γιαννάκης που καθόταν δίπλα μου, είχε δώσει το πρώτο του φιλί στη Μαρία. Και όλοι ήμαστε σίγουροι ότι και ο Γρηγόρης έλιωνε για την Ολυμπία στο A2. Εγώ κι ένας φίλος μου πάλι, περιμέναμε πώς και πώς την ώρα της Ιστορίας και των Κειμένων, γιατί η καθηγήτριά μας, μία ψηλή μελαχρινή γυναίκα με κοντό μαλλί και «καθηγητικά» γυαλιά με μαύρο σκελετό μας συμπαθούσε πολύ. Και αφήστε τον Jung να δικαιολογήσει τη βαθμολογία.