NATURAL DOCtRINE

Α link to chaos.

---

Τα ιαπωνικά RPGs μοιάζουν με ανοιξιάτικα όνειρα: ατέλειωτα, πράσινα λειβάδια, απότομοι βράχοι και γκρεμοί να πετάγονται εδώ κι εκεί, μυστηριώδη ερείπια στις ερημιές και φανταχτερές, φανταστικές πολιτείες που σφύζουν από ζωή. Αυτός ο καμβάς στολίζεται συνήθως από μια πλειάδα χαρακτήρων που δεν μπορεί να μην έχει στις τάξεις της τον σοβαρό, καλοσυνάτο νεαρό, την αμέριμνη, χαριτωμένη και -πολλές φορές αφελή- κορασίδα, τον βλοσυρό βετεράνο, τον μυστηριώδη μάγο και μια κάπως πιο ώριμη κοπέλα.

Ναι, όλα τα κλισέ είναι εδώ και χτυπούν τα καμπανάκια των αισθήσεών σας με την παρουσία τους, προαναγγέλοντας την άφιξη ενός ακόμα μέλους στην κατηγορία των tactical RPGs -και μάλιστα αποκλειστικού για τις πλατφόρμες της Sony- το Natural Doctrine. Θα περίμενε μάλιστα κανείς το πόνημα της Kadokawa Games να εκμεταλλεύεται σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες του PS4 και να αποδώσει έναν κόσμο ξεχωριστό, που θα μετέφερε αυτά τα όνειρα και στο δικό μας rem-ύπνο.

Μάταια όμως, μιας και δεν υπάρχε τίποτα πραγματικά ξεχωριστό στη σχεδίαση και την απόδοση των “πατενταρισμένων” κλισέ που περιγράφτηκαν παραπάνω. Παρ’ότι όμορφα, τα οπτικά κάλλη του παιχνιδιού είναι ικανά να σας μπερδέψουν ως το προς το ποια κονσόλα έχετε αναμμένη εκείνη τη στιγμή και παίζετε. Δυστυχώς, αυτή είναι το PS4, όχι το PS3. Ας είναι όμως! Τα καλύτερα των tactical παιχνιδιών ποτέ δε βασίστηκαν στον οπτικό τομέα για να διακριθούν κι αυτό που ψάχνει ο παίκτης-στρατηγιστής είναι ένα καλό σύστημα μάχης για να εφαρμόσει της ικανότητές του στην τακτική κι ένα ενδιαφέρον σενάριο που θα τα δέσει όλα σε μια όμορφη εμπειρία.

Το δεύτερο απουσιάζει με πάταγο. Καμία εισαγωγή, κανένα καλοσχεδιασμένο σκίτσο να συνοδεύεται με λόγια. Μονάχα ένα ζευγάρι μαθητευόμενων μαχητών, που τα βρίσκει ο παίκτης να εξερευνούν κάποια ερείπια, παρέα με έναν βετεράνο διδάσκαλο. Οι διάλογοι καταιγιστικοί, το context κανένα. Συμπερασματικά, πρέπει να επιθυμούν να ανελιχθούν στην τοπική κοινωνία, εξοντώνοντας τέρατα κι ανακαλύπτοντας τοποθεσίες, φέρνοντας νέα, πλούτο και… pluton στους… δημογέροντες του παιχνιδιού.

Pluton, είναι ένα συγκεκριμένο στοιχείο που μπορεί να βρει κανείς σε οτιδήποτε έχει αξία. Λειτουργεί ως μορφή νομίσματος κι έχει την πρωτότυπη ιδιότητα να ξοδεύεται στη μάχη έναντι των πιο δυνατών μαγικών και κινήσεων, προσθέτοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα παράμετρο στη μάχη και συνδέοντάς την άρρηκτα με την πρόοδο της ομάδας. Είναι το βασικότερο στοιχείο μέσα στο παιχνίδι, αλλά απέχει μακράν από το να είναι το σημαντικότερο feature του παιχνιδιού.

Η αδιάφορη αυτή ομάδα, περιπλανάται και μάχεται, ξετυλίγοντας αργά την πλοκή που δεν προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο, πάνω σ’ένα σενάριο χωρίς καθόλου χρώμα. Το συνδετικό κονίαμα που θα έδενε την εμπειρία σε κάτι στιβαρό κι αξιομνημόνευτο, μοιάζει “νερουλό” κι αδύναμο και συνεπώς γεννιούνται αμφιβολίες στο κατά πόσο υπάρχει τελικά κι αυτό το σύστημα μάχης που θα απελευθερώσει τις ικανότητες του παίκτη στον προαναφερθέντα κακοσχεδιασμένο καμβά.

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα. Όχι γιατί έχουμε να κάνουμε με ένα ευρηματικό κι εμπνευσμένο σύστημα μάχης που θα σας κάνει να ξεχάσετε όλα τ’ άλλα δεινά ή ακόμα-ακόμα να βάλετε στο ντουλάπι της λησμονιάς άλλα παρόμοια παιχνίδια. Όχι τόσο απλά. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης έχει να κάνει με το πόσο περίπλοκο μπορεί να είναι ένα σύστημα, πόσο καλοδουλεμένο, αλλά παράλληλα άδικο, κουραστικό, χαοτικό και…κάπως επικίνδυνο, για την ψυχική υγεία του παίκτη και την περιβάλλουσα περιουσία του.

Η ομάδα ταξιδεύει λοιπόν πάνω σε έναν όμορφο, ζωγραφιστό χάρτη. Πάνω σε αυτόν ξεχωρίζουν σημεία επισκέψιμα κι εξερευνίσημα, τα οποία αν λαμπυρίζουν κιόλας, περιλαμβάνουν και μάχη. Όταν δεν υπάρχει μάχη, υπάρχουν διάλογοι. Ατέλειωτοι, μονότονοι, κουραστικοί διάλογοι, τμήματα του σεναρίου, στο σύνηθες ύφος της κατηγορίας. Όταν όμως υπάρχει μάχη στο χάρτη, το παιχνίδι φορτώνει την περιοχή κι ο παίκτης βλέπει την ομάδα του με τη διάταξη που καθόρισε πορηγουμένως.

Η απεικόνιση της μάχης θυμίζει παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου, με περιορισμένη όμως κάμερα κι με την περιοχή να χωρίζεται σε πλαίσια όπου μπορεί να κινηθεί ο κάθε χαρακτήρας. Μπλε πλαίσιο, σημαίνει περιοχή ελεύθερης κίνησης. Κόκκινο, σημαίνει γειτνιάζουσα περιοχή με εχθρό μέσα της και πράσινη, είναι η περιοχή διαφυγής. Αφου κινηθεί κάθε χαρακτήρας οπουδήποτε μέσα στις μπλε περιοχές, ορίζετε κάποια δράση, όπως επίθεση, άμυνα κλπ και λήγετε τη σειρά του.

Η σειρά με την οποία παίζουν παίκτες, σύμμαχοι κι εχθροί φαίνεται στο πάνω μέρος της οθόνης κι ονομάζεται initiative. Δεξιά φαίνονται τα παράθυρα διαλόγων (που για κάποιον λόγο είναι customizable), ενώ αριστερά φαίνονται οι διαθέσιμες επιλογές για κάθε χαρακτήρα. Στο κάτω μέρος της οθόνης, τέλος, μια κυλιόμενη γραμμή περιγράφει εν τάχει τα controls, αντικαθιστώντας το οποιοδήποτε σοβαρό tutorial. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι με την πάροδο των σειρών, οι χαρακτήρες συγκρούονται σύμφωνα με το initiative, η περιοχή εξερευνάται κι η πρόοδος επιτυγχάνεται.

Ιδού η νάρκη του παιχνιδιού. Η ευχή του και κατάρα του. Αν νομίσατε ότι όσα διαβάσατε παραπάνω είναι αποκαρδιωτικά, περιμένετε μέχρι να δείτε το πραγματικά κακό σημείο. Το λεγόμενο -και φερόμενο ως ατού του παιχνιδιού- link system. Κάθε επίθεση που δηλώσατε με το end turn αντιπροσωπεύεται από μια γραμμή που συνδέει τον παίκτη με τον εχθρό. Αν ένας ακόμα δικός σας παίκτης είναι κοντά, ώστε να εξυπηρετεί τις link conditions, τότε η σειρά του προσπερνάει όλες τις άλλες στην μπάρα του initiative και παίζει αμέσως μετά τον παίκτη που δήλωσε την επίθεση.

Η δεύτερη επίθεση αφήνει κι αυτή μια γραμμή. Ανάλογα από την απόσταση, την τομή και τη γωνία με την οποία τέμνονται, διάφορα bonuses ενισχύουν την επίθεση. Μήπως αυτός ο δεύτερος παίκτης προκάλεσε link conditions και για έναν άλλο; Πολύ ωραία! Προσπερνάει κι αυτός όλους τους άλλους στο initiative κι αφήνει τη δική του γραμμή στην πίστα. Όλο αυτό συντελεί ένα link turn κι οι παίκτες σας – όλοι μαζί – εξαπολύουν μια φονικότατη επέλαση. Όλα ωραία και λαμπρά! Ξανασκεφτείτε το όμως…

Το ίδιο δυστυχώς μπορούν να κάνουν κι όλοι οι αντίπαλοι κι αυτοί μπορεί να είναι σε δεκάδες. Επίσης, ενώ χρειάζεται να εξοντωθούν όλοι τους για να “τελειώσετε” μια περιοχή, από εσάς αρκεί να σκοτωθεί έστω κι ένας για να δείτε “game over”. Θα πείτε, βέβαια, game over βλέπετε καθημερινά, είναι το αγαπημένο σας μέρος. Όχι τέτοιο gameover, αλλά το είδος που θα σας κάνει να ξεκινήσετε από την αρχή. Ποια αρχή; Είτε της περιοχής, είτε του μέρους που θεωρεί το παιχνίδι ως checkpoint και που είναι τόσο σπάνια όσο – ω του θαύματος – μια όαση στην έρημο.

Ένα λάθος, που δε μπορούσατε να ξέρετε και να προβλέψετε. Μια υποχρεωτική πόρτα που κρύβει 22 εχθρούς και που δουλεύουν άριστα το link system. Μια γωνία που δεν καλύψατε σωστά, γιατί κανείς δεν παίζει βάζοντας μοιρογνωμόνιο στην οθόνη. Όλα τους και πολλά άλλα, θα σας κάνουν να ξεκινάτε ξανά και ξανά. Να πετάτε μισάωρα σχεδιασμού και παράταξης, για να βλέπετε κάτι καινούριο κι αθέατο, που θα δώσει link conditions σε 22 αντιπάλους και αναπόφευκτο τέλος στο παιχνίδι σας. Με τελεία και παύλα.

Αυτό το απεχθές trial and error, ξανά και ξανά, ίσως να ήταν πιο υποφερτό, αν υπήρχε ένα αξιοπρεπές tutorial που να εξηγεί τα link conditions, τα bonus stats των συνδεόμενων γραμμών κι ίσως ένα σύστημα που να έδειχνε τυχούσες επισφαλείς θέσεις. Αντ’αυτού υπάρχει τυχαίος σχεδιασμός γραμμών στο χώρο (που θυμίζει χάρτη ηλεκτρολόγου για νεόκτιστη οικοδομή), δοκιμές, αποτυχία, απόγνωση, παράκρουση.

Ίσως και να υπάρχουν (ανά τον κόσμο) fans του είδους που θα κάτσουν με αυτοσυγκέντρωση, βαρύ καφέ κι αποκοπή από το περιβάλλον και θα δαμάσουν το κατά τ’άλλα ακριβές σύστημα μάχης. Μετά από ώρες δοκιμών κι αποτυχίας θα περάσουν την κάθε περιοχή και θα προχωρήσουν στο αδιάφορο σενάριο, ακούγοντας και διβάζοντας παράλληλα τους cheesy και κλισέ διαλόγους των πρωταγωνιστών. Θα ξοδέψουν ατέλειωτες ώρες gameplay για μερικά λεπτά πραγματικής προόδου.

Αν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία, αν πιστεύετε ότι τα υπαρξιακά προβλήματα μιας γιαπωνεζοειδούς κορασίδας ή τα ενδεχόμενα καλούδια που μπορούν να σας φέρουν 5 κιλά pluton αξίζουν όλην αυτήν την καταβλητική εμπειρία, τότε δοκιμάστε το Natural Doctrine. Ίσως βρείτε το δάσκαλό σας σ’αυτό το old school παιχνίδι που μας θυμίζει γιατί κάποτε τα παιχνίδι έρχονταν με manual. Αν όχι, επιλέξτε να επενδύσετε χρόνο και χρήμα σε κάποιο από τα δεκάδες άλλα games που κυκλοφορούν εκεί έξω. Σίγουρα δε θα βγείτε χαμένοι.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.