Call of Duty: Advanced Warfare

«Μια από τα ίδια;». Αν υπάρχει μια σκέψη που βασανίζει τους δυνητικούς αγοραστές των Call of Duty τίτλων εδώ και αρκετά χρόνια, αυτή είναι η παραπάνω. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε περισσότερο το φαινόμενο CoD που βιώνει η βιομηχανία μετά το ομολογουμένως εκπληκτικό Modern Warfare στην αρχή της γενιάς. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν τόσο μεγάλη η επιτυχία του, που από μόνο του «κουβάλησε» σε μεγάλο βαθμό κατά κάποιο τρόπο την σειρά στο μέλλον. Όχι φυσικά ότι οι επόμενοι τίτλοι δεν ήταν αξιόλογοι, αλλά ήταν τόσο σημαντικό το Modern Warfare, που αποτέλεσε αυτό που στο εξωτερικό λέγεται «game-changer», στην μετέπειτα εξέλιξη του franchise (ακόμη και της βιομηχανίας, με την βροχή από FPS τα επόμενα χρόνια). Υπο αυτή τη λογική, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νέα γενιά και το Advanced Warfare, είναι η προσπάθεια της Activision να δώσει νέα πνοή στη σειρά, με όσο κατά το δυνατόν παρόμοιο τρόπο όπως 7 χρόνια πριν.

Το δύσκολο αυτό έργο σηκώνει στην πλάτη της η Sledgehammer, στην παρθενική της εμφάνιση πίσω από Call of Duty τίτλο, μετά την βοήθεια στην Infinity Ward για το MW3. Ένα έργο, το οποίο δεδομένης της βαρύτητας της σειράς, διαχειρίζεται με ωριμότητα και ευθύνη, κρατώντας τον πυρήνα της σειράς, και προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις σε single και multi player μειονεκτήματα που βλέπαμε εδώ και καιρό. Κατά τη γνώμη του γράφοντος, οι απαντήσεις που δίνονται εντός του AW, είναι δυο. Η πρώτη απάντηση στους επικριτές του Single Player τμήματος, έρχεται με τη μορφή του Kevin Spacey ως Jonathan Irons, ο οποίος αποτελεί εφαλτήριο για ένα δυνατό σενάριο, και η δεύτερη απάντηση στους επιτυχημένους μεν, κορεσμένους δε μηχανισμούς του gameplay, έρχεται με τη μορφή του εξωσκελετού (Exo Suit). Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ξεκινώντας με το Single Player τμήμα, οφείλουμε να πούμε ότι η επιλογή του πασίγνωστου ηθοποιού Kevin Spacey είναι μια που αποδίδει στο 100%. Το σενάριο έχει από μόνο του ενδιαφέρον και εξέλιξη που κρατά τον παίκτη, και είναι κάτι που δεν έλειπε από τα προηγούμενα CoD, αλλά είναι η φυσιογνωμία του Jonathan Irons στον πυρήνα του, που δίνει αυτό το ειδικό βάρος και πρεστίζ που έλειπε μέχρι τώρα. Ακόμη και αν δεν τον βλέπουμε όσο θα θέλαμε στη διάρκεια του campaign, η προσφορά του είναι αξιοσημείωτη, καθώς μείναμε με την όρεξη για περισσότερο, ή ότι θέλαμε κάτι παραπάνω. Αυτό μπορεί να συμβαίνει ή διότι πράγματι θα μπορούσε να κάνει περισσότερα η Sledgehammer με τα υλικά αυτά, ή επειδή το campaign ανεβαίνει σε νέα επίπεδα πλέον, όπου ανεβαίνουν οι προσδοκίες και θα θέλαμε να δούμε περισσότερα. Δεν ξέρουμε ακόμα ποιο από τα δυο είναι, αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε την εξέλιξη του campaign στο μέλλον.

Στο Advanced Warfare πάντως έχουμε για μια ακόμη φορά το συνηθισμένο roller-coaster campaign, το οποίο όμως αυτή τη φορά προσπαθεί να κάνει περισσότερα πράγματα. Χωρίς λοιπόν να εξαλείφονται η γραμμικότητα και κάποιες χρόνιες ασθένειες που αποκόμισε η σειρά μέσα από τις συχνές κυκλοφορίες, αυτή τη φορά υπάρχουν και επίπεδα όπου θα εντυπωσιαστούμε με set-pieces που έχουμε δει δεκάδες φορές στη σειρά, αλλά και επίπεδα που εκπλήσσουν με την δομή τους. Για παράδειγμα, σε κάποιο επίπεδο, θα χρειαστεί να πλοηγηθούμε σε ένα καλά φρουρημένο κτήριο με stealth, και ελευθερία προσέγγισης στο πως θα φτάσουμε στο στόχο, ενώ στην πορεία θα πρέπει να κάνουμε tag εχθρούς και να επιλέξουμε όποιους θέλουμε να εξουδετερώσουμε και ποιους όχι.

Σε άλλα επίπεδα, θα μπορούμε να χρησιμοποιούμε το grapple hook για να συνεχίζουμε τη μάχη σε μπαλκόνια, οροφές και λοιπές επιφάνειες. Δεν αλλάζει ολοκληρωτικά ο τρόπος που παίζουμε, γραμμικότητα και αόρατοι τοίχοι σαφώς και υπάρχουν, αλλά δεν παύει να είναι ένα γενναίο βήμα μπροστά σε ένα κορεσμένο campaign που δημιουργούν προσδοκίες. Εξάλλου και το ίδιο το σενάριο πραγματεύεται θέματα και προβληματισμούς ρεαλιστικούς σε διεθνές επίπεδο. Από την ενδυνάμωση της τεχνολογίας και των μισθοφορικών εταιριών, την ανάγκη για γρήγορη αντίδραση σε διεθνείς κρίσεις χωρίς την εμπλοκή γραφειοκρατείας και πολιτικών επιδιώξεων, μέχρι τον αμερικανικό παρεμβατισμό. Ικανοποιημένοι είμαστε λοιπόν από το campaign, όχι διότι είναι άψογο και ολοκαίνουριο στα τωρινά δεδομένα –παρόλο που στέκεται σε υψηλά επίπεδα, αλλά γιατί προσπαθεί, πειραματίζεται και δημιουργεί προσδοκίες για το μέλλον.

Ένα μέλλον όμως, που προφανώς θα συνεχιστεί στη νέα γενιά, καθώς στα last-gen μηχανήματα, οι αλλαγές είναι λιγότερο εμφανείς, και λίγοτερο αισθητές. Οπτικά θα πρέπει να «χτενίσετε» την οθόνη για να βρείτε την αναβάθμιση (και αν), ενώ τα εντυπωσιακά επίπεδα και set-pieces θα σας αφήσουν με… τη γλώσσα έξω για το πώς θα απεικονίζονται στη νέα γενιά. Αυτό που μας ενόχλησε λίγο στην old-gen έκδοση, είναι το ότι σε κάποιες σκηνές είναι δυσδιάκριτα κάποια στοιχεία, και δυσκολεύει το gameplay. Είναι εξάλλου γνωστό πως η σειρά έχει χτυπήσει ταβάνι στα τωρινά συστήματα, και είναι επίπεδα σαν και αυτό στην Σαντορίνη που μας κάνουν να γλυκοκοιτάμε τη νέα γενιά.

Φτάνοντας στον εξωσκελετό και το multiplayer, μια ερώτηση που ακούγεται τελευταία είναι αν το νέο CoD αντιγράφει το Titanfall. Η απάντηση είναι ότι δεν το κάνει στον βαθμό που περιμέναμε. Η ουσιαστική αλλαγή στο gameplay είναι το διπλό άλμα, η δυνατότητα dodge και οι Exo-suit abilities. Κάπως έτσι το gameplay αναπόφευκτα αναζωογονείται και το multiplayer αποκτά πιο φρενήρεις ρυθμούς, αφού οι πίστες επιτρέπουν και προωθούν το “vertical gameplay”. Κάπως έτσι ξεχάστε τα μέχρι τώρα multiplayer ματσάκια που παίζατε. Μπαίνοντας στο online του AW, θα δείτε υπερστρατιώτες στον αέρα να ρίχνουν με laser σε ανυποψιάστους τύπους που ενεργοποιούν ειδικές abilities στις στολές τους.

Στην προσπάθεια να αποφύγει χαοτικές καταστάσεις και να κρατήσει το ρυθμό σε λογικά επίπεδα -παρά την προσθήκη αυτών των μηχανισμών- έχουμε την εντύπωση πως η Sledgehammer έριξε ένα «κλικ» την ταχύτητα του gunplay. Έτσι, το gameplay έχει μια ευχάριστη ισσοροπία, αν και θα χρειαστείτε λίγο χρόνο για να συνηθίσετε το νέο ρυθμό. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να απολαύσουμε το multiplayer, λόγω του lag που κάνει την εμφάνισή του στις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας, και είναι κάτι που οφείλουν να διορθώσουν οι δημιουργοί ακόμα και στις πρώτες αυτές μέρες, για έναν τίτλο τέτοιου μεγέθους. Το multiplayer είναι ανανεωμένο, και ευχάριστες είναι οι προσθήκες costumization και των drops, τα οποία δίνουν έξτρα κίνητρο για να παίζουμε. Είμαστε σίγουροι πως το ανανεωμένο multiplayer θα κρατήσει για αρκετό καιρό τους παίκτες.

Κλείνοντας, το Advanced Warfare είναι μια κυκλοφορία που οι φίλοι της σειράς θα απολαύσουν σε οποιοδήποτε σύστημα και αν παίξουν. Ομολογουμένως, ωστόσο, τα set-pieces και ορισμένες σκηνές των CoD είναι μερικές από τις καλύτερες πάσες για μια πιθανή αναβάθμιση στη νέα γενιά. Αν τα γραφικά δεν αποτελούν πρόβλημα, τότε το ίδιο καλά θα περάσετε και στην τωρινή γενιά. Όσον αφορά το Advanced Warfare αυτό καθ’ αυτό, κατά τη γνώμη του γράφοντος, αποτελεί ένα… μάλλον μικρό βήμα μπροστά για τα FPS γενικότερα, αλλά ένα μεγάλο βήμα μπροστά για το Call of Duty franchise. 

Χρήστος Λιάπης

Το review βασίστηκε στην Xbox One έκδοση του παιχνιδιού και η δεύτερη άποψη στην Xbox 360 έκδοση.