Pro Evolution Soccer 2015

The king is back!

Η στιγμή που κάθε gamer και ποδοσφαιρόφιλος, που σέβεται τον εαυτό του, περιμένει καρτερικά κάθε χρόνο, έφτασε. Η ψηφιακή μεταφορά του δημοφιλέστερου αθλήματος αριθμεί εκατομμύρια οπαδούς ανά τον κόσμο και αποτελεί ένα φαινόμενο για την gaming βιομηχανία,καθώς μαζί με μερικά ακόμα franchises αποτελούν περιπτώσεις προς διερεύνηση… Και τι εννοουμε με αυτό; Μιλάμε για παιχνίδια με τα οποία ασχολείται ανελλιπώς κάθε χρόνο ένα διόλου αμελητέο ποσοστό του κοινού, το οποίο δεν είναι καθαρά gaming κοινό. Και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα, και σίγουρα όλοι μας έχουμε κάποιο ζωντανό παράδειγμα κάποιου φίλου, ο οποίος δεν παίζει videogames αλλά καλύπτει αυτό το κομμάτι της ενασχόλησής του μόνο με αθλητικά παιχνίδια. Είτε κάποιο racing παιχνίδι, είτε κάποιο άθλημα με “μπάλα” με δημοφιλέστερο όλων το βασιλιά των σπορ, το ποδόσφαιρο.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, όπως λέει και το συμπαθές άσμα των Locomondo, “απ’το σπίτι δεν θα βγω…“, μιλάμε για ένα τεράστιο κοινό που ακολουθεί τη σειρά  Pro Evolution Soccer. Και στατιστικά, η χώρα μας είναι απ΄τις περιπτώσεις αυτές όπου το ποδοσφαιράκι της Konami ανθεί σε πωλήσεις και στηρίζεται απ’ το κοινό του, ακόμα και σε χρονιές που δεν ήταν και στα καλύτερα του. Οι περισσότεροι fans παραμένουν πιστοί στη σειρά από την εποχή που το PES ήταν “International Superstar Soccer”, χωρίς συλλόγους στη γκάμα των ομάδων του, χωρίς άδειες χρήσης των πραγματικών ονομάτων, με τον Romario σαν Lomalio, τον Gascoigne σαν Gascone και τον Guardiola ως Gualdila. Τα χρόνια πεέρασαν, το PES έχει περάσει από ουκ ολίγες γενιές κονσολών και PC, και η σειρά είχε την ανοδική πορεία της, τη στασιμότητα και ίσως μια πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια. Αυτό που είναι σίγουρο και αυτός είναι ο λόγος που αναφέραμε τα πρώτα του χρόνια σαν ISS, είναι πως η αιτία της πτώσης δεν είναι και δεν ήταν ποτέ οι ελλιπείς άδειες χρήσης ομάδων/ ποδοσφαιριστών ούτε η έλλειψη ποικιλίας πρωταθλημάτων και διοργανώσεων. Γιατί ο fan του PES πάντα το έπαιζε γιατί “γούσταρε” ένα πράγμα όσο τίποτα άλλο. Το gameplay.

H Konami, μετά από μια πτωτική πορεία μετά το Pro Evolution Soccer 6 -το κατά κοινή ομολογία ίσως καλύτερο παιχνίδι της σειράς- η οποία πτώση εντάθηκε μετά το 2009, έφτασε στο περσινό της δημιούργημα, όπου ήταν πλέον εμφανές ότι περνούσε μια κρίση ταυτότητας. Για να εξηγούμαστε, το PES λατρεύτηκε σαν arcade και αυτός ήταν πάντα ο χαρακτήρας του. Προσπαθώντας να του αλλάξει χαρακτήρα, η Κonami απογοητεύει το μεγάλο κοινό που το ακολουθεί πιστά τόσα χρόνια, γιατί το αγαπούσε για αυτό που ήταν: το απόλυτο arcade ποδοσφαιράκι. Επίσης, όσον αφορά την περσινή χρονιά, ένα ακόμα “φάουλ” ήταν η απουσία ενός τίτλου για τις κονσόλες νέας γενιάς, καθώς η Κonami θεώρησε οτι δεν ήταν έτοιμη να κάνει ακόμα αυτό το βήμα, αφήνοντας τον ανταγωνισμό να “παίζει μπάλα” ουσιαστικά μόνος του. Αυτό το γεγονός ανεβάζει τον δείκτη των απαιτήσεων και των προσδοκιών του φετινού τίτλου ακόμα περισσότερο. Για να δούμε λοιπόν κατά πόσο ανταποκρίνεται…

Gameplay. Το Α και το Ω κάθε τίτλου και φυσικά πώς θα μπορούσε να μην ισχύει αυτό ειδικά σε έναν αθλητικό τίτλο. Το εθιστικό gameplay είναι που θα σε κολλήσει στον καναπέ του σπιτιού, μόνο ή πολλές φορές και με παρέα, για ατέλειωτο “λιώσιμο” με τα χειριστήρια στα χέρια. Και στο PES 2015 το εθιστικό παιχνίδι που όλοι λατρέψαμε, επιστρέφει θριαμβευτικά. Έχοντας βελτιωθεί καθολικά, δίνει αυτή την υπέροχη ροή παιχνιδιού που αγαπήσαμε στα καλύτερα της σειράς και ίσως ακόμη περισσότερο. Αμεσότητα σε κάθε κίνηση, πανέμορφα, βελτιωμένα animations, έντονο παιχνίδι που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Οι κινήσεις των παικτών είναι ρεαλιστικές, πατώντας στη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει το arcade από το simulation, η ΑΙ είναι ανεβασμένη, και ειδικότερα στο κορυφαίο επίπεδο δυσκολίας, Super Star, μιλάμε για διαφορετικό παιχνίδι, ακόμα και για τους μυημένους στη σειρά. Ίσως μιλάμε για το καλύτερο passing system σε παιχνίδι της σειράς, το οποίο δεν φαίνεται να προδίδει όπως παλαιότερα. Αξίζουν συγχαρητήρια στην Konami σε αυτό το κομμάτι, καθώς φαίνεται να έκανε για πρώτη φορά -τα τελευταία χρόνια- πραγματικά καλή δουλειά.

Όπως και οι πάσες και οι μεταβιβάσεις, έτσι και τα σούτ είναι πολύ βελτιωμένα. Με λίγη εξοικείωση θα μπορέσετε να βάλετε γκολ με κάθε πιθανό τρόπο και αυτό αποτελεί επίσης κομμάτι της πολύ καλής ροής που προαναφέραμε. Στην άμυνα, χωρίς να υπάρχει κάποια ριζοσπαστική αλλαγή, μπορείς άνετα να ανταπεξέλθεις με τους κλασσικούς τρόπους που γνωρίζουμε για τη σειρά, με την επιπλέον βελτίωση του στησίματος της αμυντικής λειτουργίας πριν αρχίσει το παιχνίδι, το οποίο θα το δούμε και παρακάτω. Η ΑΙ των αντιπάλων, των συμπαικτών, αλλά κυρίως των τερματοφυλάκων, όπου “χώλαινε” η σειρά, δείχνει ουσιαστική και πραγματική βελτίωση, με τους πάντες να κινούνται όπως πρέπει στο χορτάρι. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει με τους διαιτητές, οι οποίοι είναι αυστηροί σε βαθμό που μπορούν να καταστρέψουν έναν αγώνα. Οι κάρτες μοιράζονται αψήφιστα, αν και πρέπει να πούμε οτι δεν φταίει 100% η ΑΙ τους, απλά, σε συνδυασμό με το collision system δημιουργούνται καταστάσεις κίτρινων και κόκκινων καρτών ακόμα και κατά λάθος. Τέλος, οι στημένες φάσεις δίνουν πληθώρα επιλογών στον παίκτη, που πραγματικά μπορεί να κάνει ό,τι θελήσει.

Σε όλα αυτά θα προσθέσουμε τη Fox Engine, η οποία στην έκδοσή της για new-gen δείχνει ότι πραγματικά έχει τεράστιες δυνατότητες. Μπορεί να μη… μας έπεσαν τα σαγόνια από “διαστημικά” γραφικά, αλλά οι λεπτομέρειες στο χορτάρι, οι φωτισμοί και φυσικά τα μοντέλα των παικτών είναι πανέμορφα και λεπτομερή. Η κίνηση των παικτών και η ροή του αγώνα δείχνει πιο ομαλή από τις old-gen εκδόσεις και δείχνει πολύ όμορφη ακόμα και στην παρουσίαση των ομάδων, η οποία βέβαια θέλει δουλειά ακόμη για να σε μεταφέρει πιο αληθοφανώς στη θέση του θεατή. Το φίλαθλο κοινό επίσης είναι βελτιωμένο, αλλά σίγουρα με πολλά περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης, λαμβάνοντας υπόψιν τις δυνατότητες της νέας γενιάς. Όλα αυτά συνθέτουν το παζλ του παιχνιδιού εντός των τεσσάρων γραμμών, που είναι και το σημαντικότερο ίσως κομμάτι, και φαίνεται ότι η δουλειά που έχει γίνει έχει αντίκτυπο, με αποτέλεσμα να έχουμε επιτέλους στα χέρια μας ένα εθιστικό ποδοσφαιράκι. Στα αρνητικά να αναφέρουμε, επιφυλασσόμενοι για μελλοντική διόρθωση με patch, ότι στην έκδοση PS4 που έχουμε στα χέρια μας παρατηρήσαμε αρκετά freezes του μισού δευτερολέπτου, τα οποία πρέπει να ομολογήσουμε ότι αν και όχι τόσο συχνά, είναι ενοχλητικά για κονσόλα νέας γενιάς.

Όλα όμορφα και ωραία έως τώρα, αλλά δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα φαντάσματα του παρελθόντος. Η έκδοση που έχουμε στα χέρια μας για τις ανάγκες του review είναι για το PlayStation 4, με την ελληνική γλώσσα να περιλαμβάνεται σαν δυνατότητα τόσο για το μενού όσο και για την περιγραφή, η οποία παραμένει στα γνωστά χαμηλά επίπεδα… Για να είμαστε δίκαιοι, το πρόβλημα δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η ελληνική περιγραφή των γνωστών πλέον Χρήστου Σωτηρακόπουλου και Γιώργου Θαναηλάκη, που καταντάει αστεία σε πολλά σημεία -αν όχι για κλάματα- αλλά η αίσθηση που δίνουν ακόμα και οι ξενόγλωσσες περιγραφές ότι δεν είναι κομμάτι του παιχνιδιού, αλλά απλές ηχογραφήσεις που παίζουν κατά τη διάρκειά του. Είναι κρίμα το επίπεδο σε αυτό το σημαντικό κομμάτι ενός τίτλου ποδοσφαίρου να παραμένει τόσο χαμηλά. Τουλάχιστον πρέπει να παραδεχτούμε πως όσον αφορά τον τομέα του ήχου γενικότερα, στο φετινό παιχνίδι έχουμε βελτιώσεις.

Πρώτον, οι φίλαθλοι δείχνουν επιτέλους να είναι πιο εναρμονισμένοι με την εξέλιξη του αγώνα, σίγουρα όχι στον απόλυτο βαθμό, αλλά πολύ καλύτερα από κάποια εμφανέστατα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που βλέπαμε σε προηγούμενους τίτλους. Κατά δεύτερον έχουμε επιτέλους ένα πολύ καλό soundtrack, ίσως για πρώτη φορά στη σειρά. Η επιλογή γνωστών τραγουδιών δημιουργεί ευχάριστη διάθεση στις στιγμές αναμονής μέχρι να μπούμε στον αγωνιστικό χώρο. Να τονίσουμε εδώ πως για την έκδοση PS4 η αίσθηση που παίρνει ο παίκτης  με ένα ανάλογο ηχοσύστημα, είναι οτι πραγματικά βρίσκεται στις εξέδρες. Επίσης σημαντικό στοιχείο, και αυτό που έκανε πάντα το συγκεκριμένο τίτλο να ξεχωρίζει, είναι το “στήσιμο” της ομάδας. Ίσως περισσότερο από ποτέ, η στρατηγική που θα επιλέξεις πριν το παιχνίδι -αλλά και κατά τη διάρκειά του- έχει τεράστιο αντίκτυπο σε αυτό που θα μπορέσεις να κάνεις στο χορτάρι. Πλήρως παραμετροποιήσιμη στρατηγική, διαφορετικά συστήματα για κάθε φάση του αγώνα -ανάλογα αν βρίσκεσαι αμυνόμενος ή επιτίθεσαι- δυνατότητα εντολών για σχεδόν οτιδήποτε θελήσει να μεταφέρει ένας προπονητής από τη σκέψη του μέσα στο γήπεδο. Όλα προσφέρονται.

Ο τρόπος που επιλέγεις να αμυνθεί ή να επιτεθεί η ομάδα σου φαίνεται άμεσα στον αγωνιστικό χώρο κι έτσι η έκβαση βασίζεται πλέον σε μεγάλο ποσοστό στο στήσιμο της ομάδας όπως και στον τρόπο που θα παίξεις, και όχι σε λάθη της ΑΙ του παιχνιδιού που παλαιότερα υπήρχαν στιγμές όπου κυριολεκτικά έκανε ό,τι ήθελε. Το μόνο μελανό σημείο είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ρύθμιση, πέραν του manual χειρισμού, ώστε να μην κάνει ο τερματοφύλακας τόσο εύκολα εξόδους κατά τη δική του και μόνο κρίση, κάτι το οποίο δεν σε βάζει σε μπελάδες με αντίπαλο τη CPU, αλλά αμφιβάλουμε ότι θα ισχύει το ίδιο σε περίπτωση που την άλλη ομάδα χειρίζεται ένα ανθρώπινο ον… Αναφορά πρέπει να γίνει και στο interface ενός τέτοιου τίτλου, καθώς εκεί είναι που πλοηγούμαστε για ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό του χρόνου που αφιερώνουμε. Η σειρά είχε παραμείνει κολλημένη στον ίδιο τύπο μενού χωρίς πολλές αλλαγές (εξαιρουμένης της περσινής έκδοσης ίσως) για πάνω από μια δεκαετία, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα ποτέ, λόγω της απλότητάς της.

Φέτος έχουμε αλλαγή και σε αυτόν τον τομέα, με τα tiles να κάνουν πλέον την εμφάνισή τους και στο PES, αφού είναι πλέον της μόδας τόσο σε επίπεδο λειτουργικών συστημάτων όσο και σε web design. Το αποτέλεσμα είναι άκρως λειτουργικό, το μενού χωρίζεται σε διάφορα tabs κατηγοριών, το καθένα απ’τα οποία περιλαμβάνει τα ανάλογα tiles του υπο-μενού που θέλουμε να ανοίξουμε. Υπάρχει επίσης μια αρχική σελίδα, η οποία στο background αλλάζει ανάλογα με την ομάδα που έχει επιλέξει ο χρήστης σαν αγαπημένη, με δυνατότητα προσωποποιημένης ρύθμισης με τα αγαπημένα, καθώς και δυνατότητα εμφάνισης με το πάτημα ενός μόνο πλήκτρου του ιστορικού των πρόσφατων ενεργειών μας στο παιχνίδι. Ακόμα και στην προετοιμασία της στρατηγικής πριν το παιχνίδι έχει απλουστευθεί το μενού, χωρίς να λείπουν οι υπερ-αρκετές επιλογές κι εδώ. Καλά όλα τα παραπάνω, αλλά αυτό που δίνει επιπλέον αξία σε ένα ετήσιο αθλητικό τίτλο είναι η αντοχή του στον χρόνο. Μπορεί να συνεχίζουν να λάμπουν για άλλη μια φορά δια της απουσίας τους επίσημα ονόματα ομάδων και μεγάλα πρωταθλήματα, κάτι το οποίο κρίνεται και πάλι ως άκρως αρνητικό και δίνει την λανθασμένη ίσως εντύπωση εμμονής από πλευράς Κonami -πέραν του λογικού θέματος του budget- αλλά αυτό δεν σημαίνει πως  δεν υπάρχει ποικιλία modes, τα οποία θα δώσουν στο PES 2015 την απαραίτητη αντοχή στον χρόνο.

Να αναφερθεί ότι από πλευράς  “ελληνικού” ενδιαφέροντος υπάρχουν οι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μόνο, καθώς και οι ΑΕΛ και ΑΠΟΕΛ από το Κυπριακό πρωτάθλημα. Και φέτος θα συναντήσουμε όλα τα γνωστά τουρνουά: Κύπελλα, πρωταθλήματα, Champions League και Europa League, καθώς και τις αντίστοιχες διοργανώσεις της Λατινικής Αμερικής (Copa Sudamericana 2013 και 2014, Copa Libertadores) και της Ασίας (AFC Champions League), μιας και η απήχηση του παιχνιδιού στις συγκεκριμένες περιοχές είναι μεγαλύτερη από αυτήν της Γηραιάς Ηπείρου. Επίσης, υπάρχει και η δυνατότητα των κλασσικών δοκιμασιών training μέσω challenges που καλό θα ήταν να ασχοληθεί ο υποψήφιος παίκτης, με σκοπό την εξοικείωση με το νέο μοντέλο χειρισμού του τίτλου. Δεν θα μπορούσε να λείπει και πάλι το σήμα κατατεθέν του τίτλου, το Master League, χωρίς όμως κάποιες αλλαγές, το Become a Legend για τους επίδοξους καριερίστες που ονειρεύονται το όνομά τους τυπωμένο στη φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας, καθώς και όλοι οι online αγώνες -από απλό φιλικό, φιλικό με το γνωστό σύστημα συγκομιδής πόντων,το team play όπου μπορούν να παίξουν ταυτόχρονα 22 παίκτες και online divisions με δυνατότητα ανόδου στα υψηλότερα επίπεδα.

Όσον αφορά την έως τώρα εμπειρία που αποκομίζουμε από το online κομμάτι του PES 2015, είναι ότι ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι να συνδεθεί ο χρήστης στους servers είναι μεγάλος και σε κάποιες περιπτώσεις -όπως στα online divisions- το παιχνίδι επέμενε να αναζητά αντίπαλο ακόμα και για 3-4 ολόκληρα λεπτά μέχρι να βγάλει μήνυμα μη διαθεσιμότητας αντιπάλου. Το lag στη διάρκεια του αγώνα είναι καθαρά θέμα ταχυτήτων της σύνδεσης, το οποίο στην Ελλάδα είναι ένα μεγάλο τεχνολογικό αγκάθι. Σαν κερασάκι στην τούρτα των διοργανώσεων, αφήσαμε το πρωτοεμφανιζόμενο mode ονόματι My Club. Η σύγκριση με το αντίστοιχο Ultimate Team mode του ανταγωνισμού είναι αναπόφευκτη. Προφανώς η Κonami, βλέποντας την ανταπόκριση του κοινού στο συγκεκριμένο mode του αντιπάλου της -και λογικά σκεπτόμενη- αποφάσισε να παρουσιάσει την αντίστοιχη δική της πρόταση.

Το My Club δίνει δυνατότητα να χτίσεις απ’ το μηδέν την ομάδα της επιλογής σου. Με δυνατότητα online αλλά και offline αγώνων, ξεκινάς με άγνωστους παίκτες και προοδεύοντας στο παιχνίδι, μπορείς να φτάσεις να δεις να υπογράφει για την ομάδα σου ο παίκτης των ονείρων σου. Όλα αυτά είναι αλληλένδετα με τη χημεία της ομάδας, η οποία καθορίζεται από διάφορους παράγοντες, ακόμα κι από την επιλογή προπονητή. Οι πόντοι που θα σε βοηθήσουν στην ολοκλήρωση του ονείρου σου κερδίζονται είτε με συγκεκριμένα achievements, με τα οποία σε ανταμείβει το παιχνίδι στη διάρκεια των αγώνων, αλλά και με πόντους, οι οποίοι δυστυχώς (σημεία των καιρών, βλέπετε) μπορούν να αποκτηθούν και με λιγότερο κόπο, δηλαδή με πραγματικές αγορές με χρήματα. Αναπόφευκτο μεν, αλλά δεν παύει να είναι άκρως αρνητικό και άδικο, αν αυτό αποτελεί θέμα για μεγαλύτερη συζήτηση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το My Club φαίνεται ικανό να προσθέσει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στον τίτλο, γεγονός απόλυτα ευπρόσδεκτο.

Εν κατακλείδι, ο υπογράφων ομολογεί πως ξαφνιάστηκε από τη δουλειά που έγινε από την Κonami φέτος, η οποία σεβόμενη το μεγάλο fanbase που την ακολουθεί, δημιούργησε μετά από χρόνια ένα Pro Evolution Soccer τόσο εθιστικό, όσο τα παλαιότερα που αγαπήσαμε όλοι. Με τα προβλήματά του βέβαια, γιατί ουδείς αλάνθαστος, αλλά συμπερασματικά, με βήματα πραγματικής προόδου, φέρνει στις κονσόλες και στους υπολογιστές μας τον ίσως καλύτερο τίτλο της έως τώρα, δίνοντάς της το δικαίωμα να φωνάζει περήφανα μετά από αρκετά χρόνια “The Pitch Is Ours!”

Γιάννης Αφεντουλίδης