Assassin’s Creed Unity

Προσπερνώντας με περιφρόνηση τη δυνατότητα του παίκτη να αγοράσει με πραγματικά χρήματα τον κλειδωμένο εξοπλισμό, και γενικά περιφρονώντας όλη τη λογική ψιλικατζίδικου στο παιχνίδι, καλωσορίζουμε και πάλι την ανάγκη αναβάθμισης του χαρακτήρα και του εξοπλισμού του Arno, κάτι που σχεδόν είχαμε ξεχάσει στα AC III και Black Flag, όπου το παιχνίδι έβγαινε και με τον αρχικό εξοπλισμό. Εδώ η παραμετροποίηση έχει τεράστια ποικιλία που αντανακλάται και αισθητικά, καθώς λόγω της νέας γενιάς ακόμα και η παραμικρή αλλαγή στον παίκτη φαίνεται στην οθόνη και δεν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αστειότητες όπως στο ACIII, όπου ο Connor στα cutscenes εμφανιζόταν με την default εμφάνισή του παρά το τι του είχαμε φορέσει. Η εικόνα χαλάει μόνο από την επιλογή “Hack” που μεταφράζεται σε «αγοράστε».

Γενικώς, δεν είναι μόνο η αλγεινή εντύπωση που αφήνει η παρείσφρηση των free to play λογικών. Tέτοια «μαγαζάκια» μέχρι τώρα βλέπαμε στα f2p παιχνίδια σε κινητά και ταμπλέτες. Λες και δεν είναι αρκετά τα 60-70 ευρώ που δίνει ο παίκτης ώστε να έχει πρόσβαση με τον ίδιο τρόπο που έχουν και οι άλλοι παίκτες σε όλο το περιεχόμενο του παιχνιδιού. Μπορεί βεβαίως κανείς να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση ως αντισταθμιστική κίνηση για την κατάργηση του γελοίου Uplay Passport. Αλλά και πάλι, το φαινόμενο δεν αντέχει σε κριτική και κουβέντα, γιατί αν την κάνουμε αυτήν την κριτική και την κουβέντα, θα γίνουμε πολύ πολύ κακοί. Αλλά όπως είπαμε, δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η συνολική εικόνα του παιχνιδιού, που θυμίζει ένα γιγαντιαίο ηλεκτρονικό portal για λογής-λογής δραστηριότητες, που είτε με κάποιον λογαριασμό θα συνδέουν τον παίκτη, είτε κάποιον browser θα ανοίγουν είτε σε κάποιο άλλο menu θα τον στέλνουν.

Άλλα τα απλά μπαούλα. Άλλα τα κόκκινα που θέλουν Lockpicking. Άλλα τα μπλε που έχουν να κάνουν με τις Nomad αποστολές του Companion App (και που πέρα από τον εξαιρετικό χάρτη δε λένε απολύτως τίποτα και δεν είναι παρά το Brotherhood κομμάτι του… AC Brotherhood ή το Naval Campaign του Black Flag και του Rogue, σε έκδοση ταμπλέτας). Άλλα τα κίτρινα που συνδέονται με τους Initiates που θα προστεθούν αργότερα και θα κάνουν tracking την εμπειρία του παίκτη σε AC τίτλους. Άλλα τα Φράγκα. Άλλα τα Nomad Points. Άλλα τα Assassins Points. Και άλλα τα Helix Points που είναι τα ευρώ μας. Νισάφι πια βρε Ubi. Εμείς κάνουμε μία απότομη κίνηση με το χέρι και διώχνουμε τις ενοχλητικές μυγούλες από το πρόσωπό μας (ποιες μυγούλες δηλαδή, όλο αυτό το πράγμα με νέφος κουνουπιών μετά τις 6 το απόγευμα στον Έβρο θυμίζει) και εστιάζουμε στα δύο τρία ακόμα πράγματα που μπορεί κανείς να κάνει με ευχαρίστηση στο Unity.

Τουτέστιν η εξιχνίαση των εγκλημάτων στην οποία αναφερθήκαμε και είναι μία πολύ ευχάριστη προσθήκη, και η επίλυση των γρίφων του Νοστράδαμου, που για κάποιον που δε θα επιλέξει τον εύκολο δρόμο του Youtube, αποτελούν σκληρές σπαζοκεφαλιές, που εκτός των άλλων θέλουν και καλή γνώση του αναπαριστώμενου Παρισιού. Και οι δύο αυτές παράπλευρες δράσεις, ενταγμένες ομαλά στο κλίμα της περιόδου, λειτουργούν σχεδόν άψογα και προσφέρουν ευχάριστα διαλλείματα από την κυρίως δράση. Και υπάρχουν και τα Rifts, τα οποία κατά την άποψή μας είναι αποκλειστικά επίδειξη ισχύος της Ubisoft σε σχέση με το τι μπορεί να κάνει με τα AC και το εργατικό δυναμικό που διαθέτει. Τα Rifts αποτελούν παντελώς άσχετα με την ιστορία κομμάτια, και είναι παράλληλες προσομοιώσεις του Παρισιού σε άλλες εποχές, στις οποίες καταφεύγει τρεις φορές ο Arno την ώρα που οι Templars επιχειρούν σκανάρισμα του Παρισιού της Επανάστασης, που αποτελεί δικό τους δημιούργημα στο κάτω-κάτω, και στο οποίο οι Assassins έχουν μπει στα κρυφά. Για όσους διαβάζουν το κείμενο και δεν έχουν παίξει το Unity (κι έχουν σκοπό να το παίξουν) δε θα πούμε τι εποχές είναι αυτές οι τρεις. Μόνο να αναφέρουμε ότι πρόκειται για ευθύγραμμα platform κομμάτια χωρίς πρόκληση σε ό,τι αφορά τη διεκπεραίωσή τους, τα οποία όμως από άποψη όγκου και δουλειάς αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.  Ίσως να είναι οι ομορφότερες και εντυπωσιακότερες παντελώς άχρηστες προσθήκες σε παιχνίδι. Η λογική τους είναι «έχουμε ένα στούντιο κάπου στην Πολωνία που κάθεται, τι να τους βάλουμε να κάνουν για το Unity;». Έτσι απλά.

Το σύντομο της φύσης των Rifts δε βγάζει τον παίκτη από το κλίμα του τίτλου σε καμία περίπτωση. Και για να είμαστε ειλικρινείς, παρά τα ατοπήματα του Unity, δεν είναι και πολύ εύκολο ο παίκτης να βγει από το κλίμα. Κι αυτό διότι η δουλειά που έχει γίνει από τους δημιουργούς σε ό,τι αφορά την απόδοση του Παρισιού (και μέρους των Βερσαλλιών αλλά αυτές θα τις ξεχάσετε στο άψε σβήσε) της Γαλλικής Επανάστασης, είναι επίδειξη ισχύος. Επίδειξη ισχύος που τρώει τρικλοποδιά από την ίδια την Ubisoft με τις τεχνικές αστοχίες και ανακολουθίες, αλλά επίδειξη ισχύος πάραυτα. Δεν είναι μόνο το μέγεθος του χάρτη και ο όγκος του περιεχομένου. Είναι η απόδοση με τρόπο που αφήνει με στόμα ανοικτό, μία σειράς ιστορικών κτηρίων της Γαλλικής πρωτεύουσας (μπορεί να μιλάμε και για 30-40 τέτοια) και κυρίως (σαν να μην είναι από μόνη της εντυπωσιακή η απόδοση της Notre Dame και του Invalides) της ατμόσφαιρας της περιόδου. Σε κεντρική ιστορία και ιδέες τα πράγματα μπορεί να είναι φτωχά, η αποτύπωση όμως της εποχής είναι αξιοθαύμαστη.

Το Παρίσι, με τον τεράστιο προσφερόμενο χάρτη του να είναι παντού διαθέσιμος για σκαρφάλωμα και εξερεύνηση, είναι η πιο ζωντανή πόλη που έχουμε δει σε παιχνίδι. Χιλιάδες, κυριολεκτικά χιλιάδες χαρακτήρες, επανδρώνουν κάθε γωνιά της πόλης, από τις κεντρικές πλατείες και τις λεωφόρους των πλούσιων γειτονιών μέχρι τις φτωχογειτονιές όπου όλοι κυλιούνται στη λάσπη και στις ακαθαρσίες. Από τις περιοχές των εκτελέσεων όπου συνεργικά αναλαμβάνει το πλήθος το ρόλο του συμμετέχοντα στην επανάσταση, μέχρι το εσωτερικό των κτηρίων όπου ο καθένας ζει την καθημερινότητά του. Δεν έχει νόημα η απαρίθμηση αυτών που συναντά ο παίκτης στο Unity, γιατί πολύ απλά, συναντά σχεδόν τα πάντα. Και μπορεί να παρακολουθήσει αυτά τα πάντα σαν επισκέπτης ή σαν εισβολέας στο εσωτερικό των κτηρίων, των σπιτιών και των μαγαζιών. Ή, τέλος, σαν κλασικός Assassin που ταξιδεύει πάνω στις στέγες παραγκών, αποθηκών, σπιτιών, επαύλεων, εκκλησιών, ναών και παλατιών. Τα προβλήματα στο frame rate και τα glitch, πρωτίστως αδικούν την ίδια την Ubi (δηλαδή η Ubi αδικεί τον εαυτό της εν ολίγοις, κανείς άλλος δεν τους φταίει) και τη δουλειά που έχει γίνει από την ομάδα που ήταν υπεύθυνη για το πέρασμα του Παρισιού στο δισκάκι. Και κάτω από το Παρίσι, οι κατακόμβες που αποτελούν έναν παράλληλο σχεδόν κόσμο με τη δική του ιστορία στο πέρασμα των χρόνων, και που καλό θα ήταν να είχαν κι ένα χάρτη διότι μας ζάλισαν ελαφρώς.

Άραγε πόσοι θυμούνται το πρώτο σοκ από την είσοδο του Altair στη Δαμασκό στο πρώτο AC; Τουλάχιστο για τον γράφοντα, η πρώτη εκείνη εμπειρία είναι αξέχαστη, καθώς η Δαμασκός ήταν κάτι που σαν περιεχόμενο δεν είχε υπάρξει σε παιχνίδι. Οπτικά και παικτικά. Και αν το Unity ως σύνολο δεν πετυχαίνει σε καμία περίπτωση την συναισθηματική κινητοποίηση του πρώτου AC (αναλογικά πάντα μιλάμε), οπτικά μπορεί και να το πράττει. Τόσο γεμάτο, τόσο ζωντανό και τόσο όμορφο είναι το Παρίσι. Και τόσο ωραία η περιήγηση στην πόλη από τον Arno με μία επιπλέον δυνατότητα της αυτόματης κατάβασης, που είναι δώρο Θεού και απαλλάσσει τους παίκτες από ατέλειωτους πονοκεφάλους. Με μία κίνηση ο Arno, ακόμα και από το ψηλότερο καμπαναριό, βρίσκει εύκολα το δρόμο του για το έδαφος και αυτό είναι ευχής έργον.

Μοναδικό μελανό σημείο ότι τα θέματα Context ευαισθησίας που πάντα ταλάνιζαν τα AC, δεν έχουν βρει τη λύση τους ούτε στο Unity. Ο ήρωας, μπορεί να έχει σκαρφαλώσει στη Notre Dame, να έχει κατέβει σε χρόνο dt, να τρέχει μέσα στο εξαγριωμένο ή ενθουσιασμένο πλήθος και ξάφνου να αναρριχηθεί σε μία… καρέκλα ή σε ένα πάγκο πλανόδιου πωλητή. Τόσο γοητευτικά είναι τα πράγματα. Από την άλλη, ο αίλουρος Arno, μπορεί να ανεβαίνει σα γατόπαρδος στους τοίχους και να πηδάει από στέγη σε στέγη, αλλά εκείνα τα καταραμένα παράθυρα είναι μεγάλος μπελάς. Δεξιά μπορεί να φύγει, αριστερά ίσως, πολύ πιθανόν και πάνω από το παράθυρο, αλλά το παράθυρο για να το πετύχει θέλει έκτη αίσθηση. Είναι όλα αυτά προβλήματα της ίδιας κατηγορίας, και είναι τα ίδια από τότε που ο Altair αλλού ήθελε να πιαστεί και από αλλού πιανόταν. Δεν είναι μόνο το κοινό DNA που συνδέει τους Assassins… Και είναι κρίμα, μετά τις επωδούς και τις ελεγείες στον οπτικό (οπτικό, όχι τεχνικό) τομέα να μη γίνει και μία μνεία για την ενσωμάτωση του ιστορικού αποτυπώματος στο παιχνίδι. Και η αλήθεια είναι ότι (όπως ίσως και στο III και στο Black Flag), το Codex κομμάτι του Unity είναι πάμπλουτο και το ζωντανό περιβάλλον σπρώχνει τον παίκτη στο να διαβάσει και να μάθει για τα κτήρια, τα πρόσωπα, τους πρωταγωνιστές, την εποχή, τις συνθήκες, τα γεγονότα, και όλα όσα συνδέουν πρόσωπα, καταστάσεις και συμβάντα σε εκείνην την εξαιρετικά περίπλοκη αλλά και σημαντικότατη ιστορική περίοδο.

Δεν είναι ψέμα να πούμε ότι το ιστορικό αποτύπωμα του Unity μπορεί να σπρώξει τον παίκτη να ψάξει περισσότερο την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, με τις τόσες αντιθέσεις, αντιφάσεις της αλλά και τα τόσο σπουδαία αποστάγματα. Πίσω από κάθε αποστολή και κάθε τοποθεσία στο Παρίσι του Unity, υπάρχει και μία ρανίδα (ή ρυάκι ή ποτάμι) γνώσης, και καλό θα είναι για τον παίκτη να παρακολουθήσει την προσφερόμενη γνώση για να γίνει ευκολότερα κοινωνός του κλίματος και να απόλαυση περισσότερο τα προσφερόμενα από τον τίτλο. Στον καθαρό τεχνικό τομέα δε θα αναφερθούμε για έναν πολύ απλό λόγο. Στα review, δεν τα βάζουμε με τις εταιρείες. Είναι σεβαστή η επιλογή ενός reviewer να το κάνει. Εμείς δεν το επιλέγουμε. “Χτυπάμε το σαμάρι για να ακούσει το γουμάρι» είναι η παροιμία. Δε σημαίνει απολύτως τίποτα μία κριτική σε έναν τίτλο, ένας επικριτικός και στηλιτευτικός τόνος, όταν έχουμε να κάνουμε με την παθογένεια μίας ολόκληρης βιομηχανίας.

Στο Unity υπάρχουν τμήματα παιχνιδιού που από άποψη όγκου και δουλειάς, θα μπορούσαν να είναι από μόνα τους αυτόνομα παιχνίδια σε περιπτώσεις μικροτέρων εταιρειών. Και την ίδια στιγμή δε μπορεί να επιτευχθεί ούτε για πλάκα το ποθητό 30FPS, και εμφανίζονται προβλήματα που εμφανίζονταν στο πρώτο Assassins Creed. Τι να συμπεράνει κανείς από αυτό; Ο αγώνας δρόμου που έχουν στήσει οι εταιρείες, είναι αγώνας δρόμου όπου η κορδέλα τερματισμού είναι στην επόμενη στροφή, αλλά αυτή η στροφή δε φαίνεται πουθενά. Το τραγικότερο είναι ότι θα είναι αργά όταν όλοι καταλάβουν ότι οι αντίπαλοι στον αγώνα αυτόν είναι μόνο οι σκιές τους. Το έχουμε ξαναπεί. Δεν υπάρχει διέξοδο, δεν υπάρχει κανένα ευτυχές τέλος, όταν το gaming αντιμετωπίζεται πρωτίστως από τους δημιουργούς ως υπηρεσία που πρέπει να είναι εκεί στην ώρα της για τη συνδρομή και όχι ως αυτόνομη και αυθύπαρκτη δημιουργία. Το ραντεβού για το Unity έλεγε “Νοέμβρης 2014”. Αλλιώς τι; Θα έληγε; Θα χαλούσε; Θα το πετούσαμε στα σκουπίδια; Θα ξέφτιζε η μπογιά του;

Για αυτό το Unity έχει προβλήματα στον τεχνικό τομέα. Γι’ αυτό έχει μία βεβιασμένη ιστορία παρά την τιτάνια προσπάθεια που έχει γίνει στην προσφορά περιεχομένου. Γι’ αυτό το coop του περισσότερο φωνάζει «πρέπει να έχω κι εγώ coop για να έχω μία δικαιολογία για εβδομαδιαία updates περιεχομένου». Δεν είδατε πουθενά αναφορά στο coop γιατί δε χρειάζεται. Όσοι έχετε ιδέα για το πώς λειτουργούσε το coop στα Splinter Cell, και αφού αυτήν την ιδέα την αφήσετε λίγο παραπάνω στη φωτιά να παραβράσει και να γίνει νιανια, θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Αποστολές single player με περισσότερους εχθρούς για να είναι δύσκολες για έναν παίκτη, έτσι ώστε να πρέπει να παίξει και δεύτερος ή τρίτος. Και ληστείες που παραείναι δύσκολες για έναν, αλλά από την άλλη δίνουν πολυπόθητους Assassins Points.

Και είναι κακό μωρέ αυτό; Όχι βέβαια. Αλλά συμπληρώνει το κάδρο. Το περσινό παιχνίδι να έρχεται ανανεωμένο, με καινούργιο e-store, με καινούργια clubs, με καινούργια challenges κάθε βδομάδα, με καινούργιες coop αποστολές που θα έρθουν πριν έρθει το patch που θα διορθώνει τα context sensitive προβλήματα κτλ. Όχι, δεν είναι κακό όλο αυτό, αλλά είναι κομμάτι του προβλήματος. Και μέχρι τα Χριστούγεννα, θα έχουμε δέκα – είκοσι clubs ο καθένας. Θα έχουμε την Clan στο Destiny, θα έχουμε την Brotherhood στο Assassin, θα έχουμε το Club στο DriveClub όταν δουλέψει, θα ξαναξεσκονίσουμε τους 90lvl χαρακτήρες μας στο WoW, θα πρέπει να κάνουμε νέα clan-συμμορία πώς θα το πούνε τέλος πάντων, στο Hardline, κι έχουμε να ξαναθυμηθούμε και τα βασικά από τον Master Chief γιατί οσονούπω μπορεί να δουλέψει και το Collection. Kι αν πει κανείς ότι δεν του φτάνει ο χρόνος για όλα αυτά, η βιομηχανία θα του πει «διάλεξε».

Γι αυτό υπάρχουν τα τεχνικά προβλήματα του Unity που μεθαύριο μπορεί και να μην υπάρχουν, οπότε και δεν τα καταλογίζουμε στα αρνητικά. Γιατί πρέπει να είναι στην ώρα του, ολοκληρώθηκε δεν ολοκληρώθηκε, ώστε να προλάβει ο παίκτης-πελάτης να διαλέξει τι θα κάνει αυτές τις γιορτές. Γιατί δεν είμαστε σε θέση πλέον να σκεφτούμε ότι βγαίνει ένα παιχνίδι με αρχή και τέλος, πλήρες, δοκιμασμένο, τελειωμένο, καλό ή κακό, το παίζουμε, το αγαπάμε, το μισούμε, και πάμε γι άλλα. Δε συμφέρει, δε βολεύει. Γι’ αυτό το Unity έχει περιεχόμενο για πέντε παιχνίδια (κάτι που απαιτεί εργατικό δυναμικό, ωμή ισχύ και κόσμο) αλλά από ψυχή δεν τα πάει και πολύ καλά. Γι’ αυτό κλωτσάει στο frame rate όταν είναι η ναυαρχίδα της σειράς για τη νέα γενιά. Γιατί βρέξει χιονίσει έπρεπε να βγει τώρα. Ε, βγήκε.

To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.