Deathtrap

Είναι φανερό τι σκέφτεστε: “αν βάλουμε πολύ λεμόνι στα μακαρόνια, τότε θα είναι ξινά και δε θα τρώγονται. Αν, πάλι δεν υπάρχει αρκετό, τότε θα κυριαρχήσει η γεύση του άμυλου και στην ουσία δε θα έχετε δοκιμάσει κάτι νέο”. Ακριβώς! Το κλειδί είναι η ισορροπία -και παρ’όλο που πιθανόν το έχουν χάσει οι devs μεγάλων και τρανών franchises, τούτοι εδώ φαίνεται να το είχαν κρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι τους, γιατί η ισορροπία, εδώ, πλησιάζει το τέλειο. Τα κύματα, η ποικιλία των εχθρών, το είδος των παγιδών σε κάθε πίστα και η υποτιθέμενη πρόοδος σας μέχρι αυτή, είναι έτσι υπολογισμένες, ώστε να χρειαστείτε γενναίες δόσεις στην επιστράτευση των ικανοτήτων σας σε καθένα από τα δύο είδη προκειμένου να επιτύχετε.

Εχθροί υπό μορφή ορδής, tanks, ιπτάμενοι, άλλοι που χτυπούν από μακριά, champions και bosses, σε άρτια μίξη θα σας στείλουν στον τάφο αν είστε απρόσεκτοι και θα σας κοστίσουν έναν από τους είκοσι πόντους που χρειάζεται να χάσει μια πύλη για να δείτε “gameover”. Το μέγεθος και κατηγορία του εχθρού μπορεί να του δώσει αξία περισσότερων πόντων. Έτσι, αν ένα boss περάσει την πύλη, μπορεί και να ζημιωθείτε με πέντε πόντους μονομιάς! Αν λάβουμε υπ’ όψη μας κι ότι οι εχθροί διαθέτουν ΑΙ που τους κάνει να βγουν για λίγο εκτός τροχιάς προκειμένου να σας κυνηγήσουν, τότε βλέπουμε ότι τα πράγματα περιπλέκονται ευχάριστα.

Όλα τα παραπάνω θα απαιτήσουν πολλή περισσότερη τακτική από ένα απλό TD game μιας κι ο συνδυασμός τόσων χαρακτηριστικών εκτινάσσει τη στρατηγική στα ύψη και κάνει τις τακτικές επιλογές οργάνωσης πάμπολλες, ενδιαφέρουσες κι ικανές να προσφέρουν υψηλή πρόκληση. Κάθε πίστα, κάθε μάχη, είναι μοναδική. Όχι μόνο από οπτικής πλευράς, όπου η ποικιλία κι ο steampunk σχεδιασμός αποδίδουν εξαίσια, αλλά και στον τρόπο αντιμετώπισης της καθεμιάς. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, ωσάν άρτια σύζευξη του μακαρονιού με το λεμόνι, επιφέρει ικανοποίηση, εθισμό και δίψα για περισσότερο (ίσως και για λίγο νερό).

Τα 13 επίπεδα (άντε πάλι…) τελειώνουν γρήγορα, αλλά υπάρχει πληθώρα end game υλικού, με την κάθε πίστα να μπορεί να παιχτεί σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας, σε survival εκδοχή, αλλά και με μια νότα… τζόγου. Μπορείτε δηλαδή, άπαξ και την τελειώσετε κανονικά, να δοκιμάσετε να αυξήσετε την ταχύτητα των εχθρών, την αντοχή τους ή να μειώσετε τη δύναμη του εξοπλισμού σας – προς αυξημένο όφελος σε χρήμα και XP φυσικά. Όσο κι αν φαίνονται “συμπληρώματα”, έχουν βάθος που τους προσδίδει αξία και λειτουργούν ως εξαιρετικό “επιδόρπιο” για το παιχνίδι.

Το πραγματικό, όμως, κερασάκι στην τούρτα -αν και λόγω μεγέθους και βαρύτητας θα του ταίριαζε καλύτερα η λέξη “καρπούζι” (ωραία τούρτα, μάστορι)- είναι το online κομμάτι. Χωρίζεται σε δύο τμήματα, το co-op και το versus, με το πρώτο να αποτελεί και μορφή συνεργατικής προόδου του single campaign. Εκεί, η καταπληκτική “μηχανή υπολογισμού πρόκλησης” του παιχνιδιού ρυθμίζει τα κύματα με τέτοιον τρόπο, ούτως ώστε η εμπειρία να είναι γεμάτη ένταση και δράση. Σημειωτέον ότι μπορούν να συμμετάσχουν περισσότεροι των δύο παικτών. Απ’την άλλη μεριά, το versus κάνει αυτό που λέει: βάζει το έναν παίκτη σε ρόλο αμυνόμενου και τον άλλο σε ρόλο επιτιθέμενου (εκτός αν επιλέξετε εσείς), με το αποτέλεσμα να είναι λιγότερο ενδιαφέρον τελικά.

Για τους τελειομανείς, αυτούς που άρπαξαν την ιδέα αυτού του υβριδίου και τη φόρεσαν για κυριακάτικο γιλέκο, υπάρχει κι ένας λεπτομερής editor. Εύκολος στη χρήση, γρήγορος και συνάμα λεπτομερής και περιεκτικός, δίνει ό,τι χρειάζεται ο επίδοξος σαδιστής σχεδιαστής πίστας. Φυσικά, τέτοια “έργα τέχνης” δεν είναι για να τα χαίρεται μονάχα ο παραπάνω σοσιοπαθής. Μπορεί να “μοιραστεί” το κύημα της δημιουργοκότητάς του με όσους το επιθυμούν.

Να λοιπόν που μια στο τόσο η ιδέα μιας “τρελής ανάμιξης”, ενός “what-if”, δεν εμπίπτει στην κατηγορία “mentos-coca cola” αλλά αποδεικνύεται δημιούργημα που μπορεί να επαναπροσδιορίσει ένα είδος (στην προκειμένη περίπτωση το Tower Defence). Αν σκεφτόσασταν ποτέ, (δε βλέπουμε το λόγο), να συνδυάσετε το Diablo με κάποιο παιχνίδι της ανωτέρω κατηγορίας -κι έχετε ζωηρή φαντασία- τότε το αποτέλεσμα θα ήταν το Deathtrap.

Tόσο Tower Defence όσο και Action RPG, παίρνει όλα σχεδόν τα στοιχεία από τις δύο κατηγορίες και τα συνδυάζει με απόλυτη ισορροπία, αλλά όχι χωρίς προβλήματα. Λίγο η έλλειψη σεναρίου και πλοκής, κάτι ο μικρός αριθμός χαρακτήρων, σημειώστε και μερικά μικροπροβληματάκια στο χειρισμό των ranged επιθέσεων, κι είστε σε θέση να συμπεράνετε γιατί βρίσκεται σε απόσταση από την κορυφή. Καλά θα κάνετε να το δοκιμάσετε όμως! Δε συναντάτε κάθε μέρα τέτοια επιτυχημένα πειράματα.