Heroes of Might & Magic III: HD Edition
Το παιχνίδι που δε γέρασε ποτέ.
Το παιχνίδι που δε γέρασε ποτέ.
Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος παίζει το ίδιο παιχνίδι για δεκαπέντε συναπτά έτη μπορεί με ευκολία να τον κατατάξει στην κατηγορία «καμμένος» και να αφήσει την κοινή γνώμη να τον προσπεράσει σαν κύμα σε αμμουδερή ακτή. Όταν όμως τέτοιοι άνθρωποι σχηματίζουν ολόκληρο πλήθος, μια κανονική κοινότητα, με θαυμαστά επίπεδα αφοσίωσης και απαράμιλλη πληθυσμιακή ποικιλομορφία, τότε ίσως αξίζει να αναρωτηθεί κανείς ποιο είναι το συνδετικό κονίαμα που κρατάει αυτήν την ακτή απαράλλαχτη κι ανέγγιχτη απ’ το πέρασμα του χρόνου.
Ίσως να οφείλεται στο ότι το ίδιο το παιχνίδι δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Οι πολυάριθμες συνέχειές του δεν άγγιξαν –δυστυχώς– το μεγαλείο του, έστω κι αν κάποιες από αυτές ήταν αξιόλογες. Ίσως να οφείλεται στο ότι το τελικό αποτέλεσμα της χημικής ένωσης των επιμέρους στοιχείων του αγγίζει –και δεσμεύει– τόσο τον modder, όσο και τον casual gamer, τον ηλεκτρολόγο, τον σκουπιδιάρη, τον επιχειρηματία. Πόσα παιχνίδια μπορούν να καυχηθούν ότι για δεκαπέντε χρόνια δεν έχουν γεράσει καθόλου κι ότι ο πιτσιρικάς/ νεαρός του τότε, βγάζει σήμερα τα ρούχα της δουλειάς και κάνει moonlighting ως παίκτης του Heroes of Might and Magic III; Σίγουρα όχι πολλά. Όμως το παραπάνω το κατορθώνει και με επιτυχία. Μετά από ένα μεγάλο αριθμό από expansion, mods και editors φτάνει εκεί που δεν έφτασε κανένας απόγονός του: στην αειθαλή αιωνιότητα. Η δομή του, η ισορροπία σε αυτό που ζητάει και αυτό που προσφέρει, οι ήρεμες ώρες που υπόσχεται, γεμάτες από εθισμό και αναπαράσταση επικών φαντασιώσεων, το τοποθέτησαν εκεί ακριβώς που είναι η φυσική του θέση: Σε μια σφαίρα έξω από το διηνεκές του χρόνου.
Όλοι όσοι έπεσαν στον ιστό της γλυκιάς λήθης του, όμως, δεν αναζητούσαν μια αναβίωση της αρχικής μορφής του σε HD. Ούτως ή άλλως, πολλά από τα mods είχαν φέρει τον τίτλο σε αρκετά υψηλή ανάλυση με εμπλουτισμένα –μάλιστα animations. Τα HD remasters, εντούτοις, απευθύνονται σε αυτούς που δεν είχαν την ευκαιρία (ή την τύχη) να γνωρίσουν τον αυθεντικό τίτλο στον οποίο βασίζονται. Έτσι, πέραν της πομπώδους εισαγωγής, ας δούμε για χάρη της εποχής που πέρασε και προς εξυπηρέτηση αυτής που έρχεται, τι ακριβώς είναι αυτό το παιχνίδι…
To Heroes of Might and Magic III: HD Edition είναι το ακριβές remake του αρχικού τίτλου που έφερε και τον υπότιτλο Restoration of Erathia και που διηγούταν τον άθλο της βασίλισσας Catherine, να αποκαταστήσει το παλιό της βασίλειο όταν αυτή το βρήκε ρημαγμένο από τις δυνάμεις του κάτω κόσμου. Αυτό αποτελεί και τον κορμό του βασικού (και μοναδικού) campaign του τίτλου, ενός ψήγματος δηλαδή του συνολικού περιεχομένου, μιας που υπάρχουν όλες οι single player αποστολές, το multiplayer και ο editor της αυθεντικής έκδοσης. Αποτελεί, στην ουσία, ένα σύνολο αποστολών δεμένες μεταξύ τους με κείμενα κι απαρχαιωμένα CG (αυτό δεν άλλαξε), οι χάρτες των οποίων διαθέτουν διαφορετική κλίμακα πρόκλησης, στησίματος κι ισορροπίας από τις υπόλοιπες, single player αποστολές του παιχνιδιού. Αυτό όμως δεν αλλάζει στο ελάχιστο το γεγονός ότι κορμός του τίτλου είναι, αυτή καθεαυτή, η μάχη. Ο στημένος χάρτης, καθορισμένος από μπόλικες παραμέτρους, στον οποίο ξεκινάει, εκτυλίσσεται και περαιώνεται οτιδήποτε: single, campaign, multi.
Αυτός ο χάρτης, λοιπόν, απεικονίζει σε ισομετρική άποψη, αρχικά μια πόλη και την περιοχή γύρω της. Μπροστά της, βρίσκεται μια φιγούρα σε άλογο. Ο ιππότης μας. Ο μαχητής. Ο ήρωας. Κλικάροντας πάνω του, τον επιλέγετε για κίνηση. Επιλέγοντας ένα οποιοδήποτε σημείο που δεν καλύπτεται από fog of war, εμφανίζονται οι «πόντοι» κίνησής του. Μέχρι που μπορεί να φτάσει τη συγκεκριμένη μέρα, δηλαδή, μέχρι το τέλος του γύρου. Κινώντας τον ελεύθερα στο χάρτη, μπορείτε να καταλάβετε κοντινά ορυχεία που θα προσφέρουνε πόρους στην πόλη σας. Μπορεί επίσης να μαζέψει μικροποσότητες από δαύτους που κείτονται, γυαλιστερές και θελκτικές λίγο έξω από το διάβα του. Ακόμα καλύτερα, μπορεί να διεκδικήσει πανίσχυρα artifacts, που συνήθως φυλάσσονται από τέρατα, ή να προκαλέσει τρομερούς εχθρούς –μέσα στα lairs τους– και να τους αποσπάσει τους θησαυρούς που έχουν στην κατοχή τους.
Για να κάνει όμως τα περισσότερα από αυτά, θα χρειαστεί στρατό – κι εδώ είναι που μπαίνει στην εξίσωση η πόλη. Το σημαντικότερο των πόρων του. Η πόλη είναι έδρα. Αν χαθεί, μετά από λίγο χάνεται κι η παρτίδα. Μέσα σε αυτήν ο παίκτης μπορεί να χτίσει διάφορες κατασκευές, που είτε θα αποφέρουν στρατό σε εβδομαδιαία βάση, είτε θα συνεισφέρουν στην οικονομία και θα ενισχύσουν τις δυνατότητες του ήρωα. Όμως όλα αυτά ποικίλλουν ανάλογα με το είδος και το χαρακτήρα της πόλης, που αποτελεί την ειδοποιό διαφορά σε κάθε μάχη.
Τα είδη αυτά προσφέρουν ποικιλία στην κουλτούρα και θέτουν τη βάση για επικές συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών fantasy φιλοσοφιών. Έτσι, υπάρχει πόλη που στρατολογεί Νεκρομάντες αντί για ήρωες κι ο στρατός τους απαρτίζεται από βρικόλακες, ζόμπι, σκελετούς, σκοτεινούς ιππότες και φασματικούς δράκους. Οι δυνάμεις της ενισχύουν το σκότος πέριξ αυτής, αυξάνουν τη δυνατότητα των ηρώων να επαναφέρουν νεκρούς στρατιώτες (και των δύο πλευρών) με undead μορφή και πολλά άλλα τέτοια.
Σε παρόμοιο ύφος, υπάρχουν πύργοι μάγων που καλούν άψυχα πλάσματα στη δούλεψή τους, όπως golems και gargoyles ή διαφεντεύουν δυνάμεις ικανές να φέρουν κεραυνοβόλους τιτάνες στην υπηρεσία τους. Φρούρια ξωτικών, με μονόκερους, κένταυρους και χρυσούς δράκους. Πόλεις ανθρώπων με ιππότες, σταυροφόρους κι αρχαγγέλους. Σατανικά φρούρια γεμάτα δαίμονες, κερβέρους και διαβόλους. Υπόγεια μπουντρούμια με beholders, harpies και μαύρους δράκους. Στρατόπεδα βαρβάρων με οrcs, wolfriders, κύκλωπες κι αρχαία κτήνη. Ξύλινες πολιτείες σε βάλτους με φονικές σαύρες, δρακόμυγες και τρομερές ύδρες.
