Heroes of Might & Magic III: HD Edition

Όποια κι αν είναι η επιλογή, εγγυάται μια μικρή ή μεγάλη παραμυθένια ιστορία και μάχες. Ήρωες κάθε πόλης ξεχύνονται κι ανοίγουν τον  άγνωστο χάρτη. Προκλήσεις και δώρα προβάλουν εδώ κι εκεί. Μουσική απόλυτης ατμοσφαιρικής ποιότητας συνοδεύει επιτυχημένα τη θεματολογία της πόλης και συντροφεύει τον παίκτη στη βαθιά σκέψη για την εκπόνηση της επόμενης κίνησης. Ένα χαρακτηριστικό «πλινγκ» περιγράφει την απόκτηση κάποιου δώρου ή αριθμού πόρων και συνεγείρει τα κέντρα εθισμού του εγκεφάλου κάνοντάς τον να επιζητεί κι άλλο.

Οι ήρωες –κουβαλώντας το στρατό στα στατιστικά τους– δυναμώνουν, συλλέγουν περαιτέρω, βοηθούν το βασίλειο της πόλης τους να γιγαντωθεί. Ώσπου κάποια στιγμή θα έρθει η μάχη. Είτε κάποια ομάδα τεράτων θα φανεί αρκετά τολμηρή και δε θα υποκύψει στην επέλασή του, είτε ένας αντίπαλος ήρωας θα ξεπροβάλλει από το fog of war. Τότε η άποψη αλλάζει. Η οθόνη προβάλλει ένα τοπίο αντίστοιχο του είδους της γαίας που περιδιάβαινε ο παίκτης, στην αριστερή άκρη της οποίας παρατάσσεται ο επιτιθέμενος ενώ στη δεξιά ο αμυνόμενος. Οι μονάδες που φέρει ο καθένας μαζί του αντιπροσωπεύονται από τα avatar των πλασμάτων που τις αποτελούν, παραδείγματος χάριν, ένα beholder, ένα griffin ένας κόκκινος δράκος κι ένας κέρβερος. Στην άκρη του avatar φαίνεται ένας αριθμός. Το πλήθος των πλασμάτων του είδους που διαθέτει ο στρατός.

Με τη σειρά κι ανάλογα με το initiative, τα avatars κινούνται σε hexes προκειμένου να φτάσουν τα αντίπαλα. Να τα περικυκλώσουν, να επιτεθούν, να τα κατατροπώσουν. Η ποικιλία πλασμάτων αντανακλάται σε ένα πλήθος δυνατοτήτων και bonus. Έτσι, άλλα έχουν ranged attacks, άλλα κάνουν spells, προκαλούν παράλυση, δηλητηριάζουν, ασκούν double damage και πολλά άλλα. Ο κάθε ήρωας συμμετέχει στη μάχη άμεσα ή έμμεσα. Μπορεί να χτυπήσει με πανίσχυρα spells αλλά και να προσφέρει, παθητικά, στις μονάδες του το δικό του στατιστικό boost σε άμυνα κι επίθεση.

Αυτό, γιατί οι νίκες και τα αντικείμενα προσφέρουν ΧΡ, που με τη σειρά του ανεβάζει επίπεδα και ξεκλειδώνει random δυνατότητες. Αν όμως ο στρατός αφανιστεί κι ήρωας δεν υποχωρήσει, τότε αυτός χάνεται και μαζί του όλη η πρόοδος, τα αντικείμενα κι ο εξοπλισμός που μεταφέρει. Άλλοι όμως θα στρατολογηθούν, νέες πόλεις θα εμφανισθούν στο χάρτη και το «βασίλειο» θα δυναμώσει. Μία προς μία, οι αντίπαλες πόλεις θα πέσουν. Σε ξηρά και θάλασσα οι εχθρικοί ήρωες θα εξοντωθούν – κι η νίκη θα έρθει. Το campaign θα προχωρήσει, το single player scenario θα έχει κερδηθεί, η multi μονομαχία, co-op ή μη, θα βρει νικητή. Μόνο και μόνο για να ξεκινήσει μια επόμενη, γιατί ο εθισμός είναι μεγάλος κι η έλξη της εμπειρίας ακατανίκητη.

Αυτό το παιχτικό σύνολο, με τα ζωγραφιστά 2D γραφικά επικής θεματολογίας, με αντίστοιχα –κι ακόμη ανώτερα– μελωδικά θέματα, με το ισορροπημένο gameplay και το βάθος της ελευθερίας που δίνει στον παίκτη, είναι αυτό το οποίο δημιούργησε ένα σύνολο που αψηφά τον χρόνο. Μπόλικα expansions ήρθαν να του δώσουν νέα campaigns, μονάδες, ήρωες και πόλεις, αλλά και να προσθέσουν το σημαντικότερο δώρο: τη δυνατότητα δημιουργίας random χάρτη, στην ουσία άπειρων μαχών προς παίξιμο. Αυτό το τελευταίο, σε συνδυασμό με mods που ανέβασαν την ανάλυση, βελτίωσαν τα animations και προσέθεσαν λειτουργίες που συμβαδίζουν με την πρόοδο του είδους στην εποχή μας, είναι που έκαναν το φαινόμενο Heroes III αειθαλές κι αιωνόβιο. Όμως απουσιάζουν από την HD έκδοση. Αυτή, λειτουργώντας περισσότερο σαν tribute παρά οτιδήποτε άλλο, προσφέρει μονάχα την αρχική και πιο φτωχή έκδοση του παιχνιδιού.

Ο όμορφος HD επανασχεδιασμός το κάνει πέρα από ευχάριστο στο μάτι του σύγχρονου gamer, αλλά αυτό δεν αρκεί. Οι gameplay μηχανισμοί ανήκουν στο 1999 κι αυτό συνεπάγεται δύο πραγμάτων: ο νέος παίκτης θα κουραστεί, ερχόμενος σε τριβή με απουσία επιλογών που δε δικαιολογείται σε παιχνίδια του σήμερα κι ο fan του τίτλου δε θα του δώσει τίποτε παραπάνω από μια ματιά περιέργειας. Αυτό γιατί, όλα τα υποτιθέμενα οφέλη της επανέκδοσης έχουν δοθεί εδώ και χρόνια από τους modders, μαζί με πολλά περισσότερα.

Το Heroes of Might and Magic III: HD Edition, όμως, δεν παύει να είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι. Έχει τον πυρήνα μιας εμπειρίας που κρατά καθηλωμένη μια αρκούντως ευμεγέθη μερίδα παικτών για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Την απαρχή αυτού που εξελίχθηκε σε φαινόμενο gaming προσήλωσης κι εθισμού. Σε αυτούς εδώ όμως δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο. Ο ρόλος του τελικά μειώνεται σε αυτόν ενός καλογυαλισμένου μουσειακού εκθέματος, όπου θα αποτίνουν φόρο τιμής οι τρέχουσες κι επόμενες γενεές. Το «εισιτήριο» παρ’όλα αυτά, είναι ικανοποιητικό για ένα τόσο σημαντικό «μνημείο» του gaming κι η «επίσκεψη» θα ωφελήσει σχεδόν τους πάντες.