Το παιχνίδι που δεν έπαιξα…

…Half-Life 2.

Σας αρέσει το πινγκ-πονγκ; Ξέρετε, το άθλημα όπου δύο (συνήθως ανατολίτες) παίκτες κουνιούνται πέρα-δώθε, αλλά πάντα κοντά, σε ένα μικροσκοπικό τραπέζι και στέλνουν ο ένας στον άλλον μια ακόμα πιο μικροσκοπική μπάλα; Αυτό που ο αγαπητός κι αείμνηστος Bruce Lee έπαιζε με Nunchacku σε ένα ασπρόμαυρο και πολύ γνωστό video; Αυτό λοιπόν είναι που θέλω να παίξω κι εγώ, όχι με Nunchaku (ούτε καν με ρακέτα), αλλά με τούτο δω το κείμενο.

Έτσι θα μπορέσω να επιστρέψω το μπαλάκι που πέταξε ο Σάββας, παραδεχόμενος ότι δεν έχει παίξει το Silent Hill. «Χα!», αγαπητέ συνάδελφε! Ορίστε η γεμάτη φάλτσα και ορμή ανταπόδοσή μου: δεν έχω παίξει το Half Life 2! Βγάζω τώρα τα Nunchaku απ’το σάκο για να μπορέσω να καθυστερήσω τα πλήθη των μαινόμενων PC-άδων, μέχρι τουλάχιστον να τεκμηριώσω…

Το πρώτο Half Life παίχτηκε, κάποια στιγμή σ’ένα παρελθόν τόσο μακρινό, που τα σπόρια του Alzheimer που βρήκαν γόνιμο έδαφος στις συνάψεις του ταλαιπωρημένου εγκεφάλου μου, αρνούνται να επιτρέψουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανάμνησή του να δραπετεύσει από τη γυάλινη φυλακή τους και να δει ξανά το φως της συνείδησής μου. Όμως, θυμάμαι ότι παίζω σε PC (και χειρότερα) από την παιδική ηλικία – κι ότι τα shooters τα αγάπησα από το πρωτοπόρο Wolfenstein ακόμα.

Η κοινή λογική επιτάσσει ότι ένα μνημείο του PC gaming με shooting χαρακτηριστικά θα έπρεπε να παραγκωνίσει οτιδήποτε άλλο εκείνες τις μέρες: δουλειά, φίλους, φίλες… heck! Ακόμα κι οικογένεια. Όμως, προείπα, τα παιχνίδια που έμειναν πίσω στη λίστα μου, αφέθηκαν εκεί συνειδητά. Το Half Life 2 όντως μίασε το PC τω καιρώ εκείνο. Εκθάμβωσε, παρά απλά εντυπωσίασε, μαγνήτισε, δέσμευσε. Όμως, όλα τα χάλασαν τα… μυρμήγκια κι οι αράχνες. Σύντομα, η εκπληκτική αληθοφάνεια του οπτικού τομέα μολύνθηκε τοξικά από εχθρούς που δεν ανήκουν στη σφαίρα της πραγματικότητας. «Εξωγήινα» μυρμήγκια, αράχνες και πολλά άλλα διέλυσαν την εικόνα του ρεαλισμού που είχε στήσει στη συνείδησή του ο κυνικός Απόστολος του τότε, και τον έκαναν να το απορρίψει με μηδενιστικές φανφάρες.

Άδικα, όπως απεδείχθη μετά. Προς απώλειά του, έγραψαν οι καιροί κι η ιστορία. Η ευκαιρία πέρασε κι η παλίρροια συγγενών, φίλων κι υποχρεώσεων που είχε μαζευτεί πίσω από το φράγμα του χρόνου, που είχε διαθέσει για το παιχνίδι, όρμησε να τον κατασπαράξει. Τα χρόνια πέρασαν και δεύτερη ευκαιρία δε δόθηκε ποτέ. Σ’ εμένα, σ’ αυτόν, όχι στο παιχνίδι, για να μην παρεξηγιόμαστε! Ήρθαν οι εποχές που η υποτιθέμενη και πολυαναμενόμενη δεύτερη συνέχεια του μεσσιανικού franchise πήρε διαστάσεις βιβλικού κτήνους, που θα φέρει το τέλος του gaming κόσμου και την απαρχή ενός καινούριου – αλλά εγώ ακόμα ολιγωρώ!

Ποτέ δεν είναι αργά λένε οι σοφοί Κινέζοι δάσκαλοι του πινγκ-πονγκ και προσωπικά θα’θελα να το ξαναδοκίμαζα πριν έρθει το Half-Life 3, ο “Kwisatz Haderach” των computer games κι εγώ μοιραία χάσω μια θέση στην πολύτιμη Εδέμ των PC. Όμως, τώρα, έχει πλέον νόημα; Μπορεί να με εντυπωσιάσει όπως τότε; Τα γραφικά μάλλον θα απογοητεύσουν κι οι δεκάδες μετέπειτα τίτλοι (σε όλες τις πλατφόρμες) σίγουρα θα συμβάλλουν στη θόλωση της λάμψης του. Μπορεί να συγκινήσει τώρα, με τον ίδιο κι ακέραιο τρόπο όπως τότε; Ή μήπως να ζητήσω κι εγώ ένα remaster;

Ούτως ή άλλως πολύς κόσμος θα χαρεί να το δει σε μια νέα νιότη…