Grey Goo

Το στοιχείο όμως που κάνει το Gray Goo σπουδαίο παιχνίδι (πέρα από τη συμβολική του σημασία ως «παγοθραυστικό» του είδους) είναι οι τρεις factions. Είναι τόσο διαφορετικές και τόσο ισορροπημένες, που τραβάνε τον παίκτη να τις δοκιμάσει και να τις μάθει. Πληθώρα ξεχωριστών μονάδων (από 11 οι Beta / Humans, 9 οι Grey Goo) με δυνατότητα παραμετροποίησης, μέσω των tech αναβαθμίσεων -σε κάθε πίστα, για παράδειγμα, μπορούμε να κάνουμε μόνο μία αναβάθμιση για τo κάθε σετ μονάδων από τις διαθέσιμες τρεις- δίνουν την απαραίτητη ευελιξία διαμόρφωσης του στρατεύματός μας σύμφωνα με τις τακτικές μας απαιτήσεις και τεχνικές προσέγγισης της μάχης και του αντιπάλου.


Αρχικά έχουμε τη φυλή των Beta, ένα εξωγήινο είδος που ευνοεί τις aggressive τακτικές. Έχουν γενικά το πιο ισορροπημένο line-up μονάδων, χωρίς κάποια χτυπητή αδυναμία και κύριο χαρακτηριστικό την ικανότητα του να στήνουν βάση παραγωγής μονάδων οπουδήποτε έχουν “line of sight”. Αν σε αυτό προσθέσουμε το γεγονός πως η epic μονάδα τους, το “Hand Of Ruk”, είναι ένα κινούμενο φρούριο/ εργοστάσιο με πυρηνικό κανόνι (μας θύμισε κάτι εξωπραγματικά bosses από τα Metal Slug) μαζικής καταστροφής, εύκολα γίνεται κατανοητό πως θα λατρευτούν από παίκτες που αρέσκονται σε επεκτατικό και γρήγορο gameplay.


Έπονται οι Humans, πασιφιστές και με επιστημονικά ενδιαφέροντα, με κύριο χαρακτηριστικό την ανάγκη να συνδέονται με ηλεκτρικούς αγωγούς, τα κτίρια τους στην κεντρική μονάδα, αλλά και τη δυνατότητά τους να στήνουν γρήγορα και οικονομικά στατικά, αμυντικά turrets και αντιαεροπορικά. Ευνοούν το «turtling» και το πιο υπομονετικό παιχνίδι (αγαπημένο του συντάκτη), έχοντας όμως την ιδιότητα να τηλεμεταφέρουν μονάδες σε οποιοδήποτε μέρος του χάρτη αν παραστεί ανάγκη. Η Epic μονάδα, Alpha, είναι ένα τεράστιο robot, ικανό να αφανίσει μόνο του ολόκληρα στρατεύματα.

Γενικώς, οι Humans έχουν τις πιο αδύναμες και δύσκολα προστατευόμενες γραμμές συλλογής resource, αλλά αν φτάσουν στις high end μονάδες, αντιμετωπίζονται πάρα πολύ δύσκολα. 
Τέλος, έχουμε τους Grey Goo, που είναι ένα εντελώς διαφορετικό φρούτο. Αντί της παραδοσιακής, σταθερής βάσης που συνηθίζεται στα RTS, οι GG έχουν τις «mother goo» (μάζα γλίτσας) που επικάθεται στις πηγές του παιχνιδιού, ανεβαίνει επίπεδο και σταδιακά μπορεί να παράγει όλες τις διαθέσιμες μονάδες του faction. Τίποτα σπουδαίο μέχρι έδω. Έλα όμως που η «mother goo» μπορεί να διασπαστεί και να πιάσει και άλλες πηγές, μπορεί να κινείται ελεύθερα σε όλο το χάρτη σε σημεία που οι μονάδες των άλλων δε μπορούν να φτάσουν (πάνω από ορεινούς σχηματισμούς) και να καταπιεί κτίρια και μονάδες αντιπάλων για να θεραπευτεί και να μεγαλώσει.

Πραγματικά, στα χέρια ενός ικανού multitasker παίκτη (όπως η AI για παράδειγμα…) η Grey Goo faction αποτελεί έναν από τους πιο ύπουλους και δυσκατάβλητους πολιτισμούς που έχουμε αντιμετωπίσει σε RTS. Μπορεί να έχουν τις πιο αδύναμες, σχετικά, μονάδες, αλλά η ευκινησία, η πλαστικότητα και η προσαρμοστικότητα της «βάσης» και των μονάδων τους, μπορεί να φέρει τους αντιπάλους της στα ψυχολογικά τους όρια (σπασμένα πληκτρολόγια, πεταμένα ποντίκια, ξέρετε τώρα). Προφανώς είναι το faction που χρειάζεται το περισσότερο micromanagement και είναι το πιο δύσκολο να γίνει mastered, αλλά αξίζει να το φτάσετε μέχρι τέλος και να βγάλετε το «πλοκαμοειδές» Purger, που διαλύει βάσεις και κτίρια λες και είναι από σπιρτόξυλα.



Οι έμπειροι «καπετάνιοι» της Petroglyph, τα κατάφεραν. Δεν υπήρχε αμφιβολία για αυτό. Είναι από τους καλύτερους του χώρου και μένοντας μακριά από  αχρείαστες gameplay καινοτομίες, κουραστική οικονομική διαχείριση και χαοτικό unit micromanagement, παρέδωσαν αυτό που περιμένουμε και θέλουμε από το είδος: Ένα RTS που να είναι RTS. Βάση-Μονάδες-Ξύλο, με εκθαμβωτική παρουσίαση και ενδιαφέροντα factions. Καιρό είχαμε να παίξουμε ένα παιχνίδι που να σε κρατάει «τεντωμένο» και σφιγμένο (οι οπαδοί του είδους θα καταλάβουν αυτή τη σωματική κατάσταση) στην καρέκλα, σε συνεχή εγρήγορση και ένταση, και να σε αναγκάζει να ακροβατείς συνέχεια μεταξύ νίκης και καταστροφής.

Αυτή η λεπτή ισορροπία, που επιτυγχάνεται μόνο από τα πολύ καλά RTS, είναι παρούσα και είναι το γυαλιστερό επίρραμα στη «στολή» του Grey Goo. Το είδος δεν αναστήθηκε, ούτε πρόκειται, τα είπαμε αναλυτικά εδώ, αλλά δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι. Ας παίρνουμε 3-4 τέτοιους τίτλους τον χρόνο και να πάει στα κομμάτια η βιομηχανία με τα hype, τα καπρίτσια της και τα γλυκόπιοτα, ακίνδυνα franchises της.