Το παιχνίδι που δεν έπαιξα…

Baldur’s Gate.

Ο Αποστόλης μπορεί να πέταξε το μπαλάκι πίσω στον Σάββα, αλλά επειδή κι άλλοι θέλουν να παίξουν αυτό το παιχνίδι, πετάχτηκα σαν αιλουροειδές για να το αποκρούσω και να το στείλω με ορμή στον Αλέξανδρο! Δεν μπορώ να πω, η ισχύς που έφερε το χτύπημα του Half-Life 2 φαινόταν αρχικά πέρα των δυνάμεών μου, αλλά το Baldur’s Gate είναι κάτι παραπάνω από αρκετό για να επαναφέρει το μπαλάκι και μάλιστα με ανάποδα φάλτσα στο γήπεδο του φανατικού retro-RPGάκια.

Πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον τα RPG. Ωστόσο, αν και ασχολήθηκα με αρκετά διαμάντια της κατηγορίας, έχω πολύ περισσότερες ελλείψεις από ό,τι εμπειρίες, καθώς μου διαφεύγουν παιχνίδια όπως τα Morrowind, Fallout 2, Planescape: Torment και αρκετά ακόμα (που δεν θα αναφέρω για να μην με πάρουν στο κυνήγι όσοι διαβάσουν ότι “τα βρίσκω ενδιαφέροντα, αλλά δεν έχω ασχοληθεί μαζί τους”). Λίγο η ελλιπής γνώση αγγλικών σε εκείνη την ηλικία, λίγο η γοητεία της πιο άμεσης δράσης που φέρνανε άλλες κατηγορίες (για κάποιο λόγο, εκείνη την περίοδο είχα χωθεί αρκετά στα RTS) οδηγούσαν συνεχώς στην πολλά υποσχόμενη αλλά ποτέ εκπληρωμένη υποσημείωση: “θα τερματίσω αυτό και μετά θα χωθώ στο τάδε RPG”.

Όμως, από όλη την ομάδα των “απαραίτητων” RPG θεωρώ ότι το Baldur’s Gate πρέπει να έχει την τιμητική θέση από τα παιχνίδια του είδους που δεν ασχολήθηκα θερμά. Ο λόγος αυτής της επιλογής είναι μάλλον ξεκάθαρος, καθώς πολύ δύσκολα θα βρεθεί οπαδός αυτού του βαθύτατου είδους που να μην εκθειάσει πρώτο και καλύτερο το συγκεκριμένο εξαιρετικό πόνημα της μοναδικής BioWare. Τεράστια διάρκεια, αχανής κόσμος, gameplay με υψηλό βαθμό πρόκλησης, μεγάλος αριθμός από δυνητικούς companions με ξεχωριστές προσωπικότητες και δικούς τους στόχους, μυθολογία που κρατάει την προσοχή από την αρχή ως το τέλος, αποτελούν τους πιο βαρύγδουπους, αλλά όχι μοναδικούς, διθυράμβους που μπορεί να ακούσει κανείς για το Baldur’s Gate από έναν ειδήμονα των RPG.

Τι άλλο πρέπει να φτάσει στα αυτιά κάποιου για να αποφασίσει να κάνει τη χάρη στον εαυτό του να ασχοληθεί με ένα παιχνίδι, που ακόμα και σήμερα θεωρείται από πολλούς ότι, μαζί με το sequel του, αποτελεί την κορωνίδα του είδους; Η αλήθεια είναι ότι μία φορά είχα κάνει την απόπειρα να το ξεκινήσω (και αν θυμάμαι καλά υπήρξε και δεύτερη, αποτυχημένη προσπάθεια), αλλά οι λόγοι για τους οποίους το σταματούσα μετά από μία ώρα ενασχόλησης έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν.

Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά, ήταν το άγχος που μου προκαλούσε η αρχική οθόνη δημιουργίας χαρακτήρα, όπου έπρεπε να αποκωδικοποιήσω ένα χάος πληροφοριών, για τις οποίες δεν είχα καμία ιδέα (οι 1-2 φορές που πήγα να ασχοληθώ με κανονικό D&D απέτυχαν οικτρά, αλλά ας όψεται ο DM που δεν μπορούσε να βάλει λίγη τάξη). Με άλλα λόγια, κάτι THAC0, κάτι d10 και άλλα περίεργα ήταν για μένα ακριβώς αυτό: περίεργα! Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά για το λόγο που παρατούσα τις προσπάθειές μου. Μάλλον λίγο η συνήθειά μου στα waypoints, λίγο η απαίτηση που είχα να μπαίνω κατευθείαν στη δράση, λίγο το εύρος των κειμένων, που τότε δυσκολευόμουν αρκετά να διαβάσω στα αγγλικά, λίγο το άγχος μου ότι τα έκανα αχταρμά στη δημιουργία του χαρακτήρα μου, και ωπ! Ας βάλουμε το επόμενο FPS.

Ο καιρός πέρασε και όποτε επανέρχεται στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω άλλη μία προσπάθεια, πάντα υπάρχει ένα ακόμα πρόσφατο παιχνίδι που θέλω να δω προτού πιάσω το Baldur’s Gate. Άλλωστε, είναι και τέρας διάρκειας, οπότε όταν με το καλό το ξεκινήσω, θα πρέπει να αφιερωθώ αποκλειστικά σε αυτό (ελπίζω να μη διαβάσει αυτό το κείμενο η γυναίκα μου). Το καλό με τη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι ο οπτικός τομέας φαίνεται να αντέχει άνετα τη δοκιμασία του χρόνου και μάλλον δε θα πονέσουν τα μάτια μου προσπαθώντας με το ζόρι να δω το λόγο για τον οποίο έκανε (και κάνει) τόση μεγάλη αίσθηση, σε αντίθεση με τον οπτικό τομέα του Ocarina of Time (μία ακόμα τρύπα στην gaming εμπειρία μου, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…).

Δεν έχει άλλες δικαιολογίες όμως! Με την “ξηρασία” της περιόδου μου φαίνεται ότι ήρθε η ιδανική στιγμή να του δώσω μία τρίτη (ή μήπως τέταρτη;) ευκαιρία! Αφού όμως δω πρώτα το Lords of the Fallen, που πήρα σε προσφορά και τσεκάρω για νέες κυκλοφορίες το Steam…