Tormentum: Dark Sorrow

Από την Πολωνία, προς τον Giger, με πολλή αγάπη…

---

Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό να βλέπεις τον τρόπο με τον οποίο τα videogames είναι σε θέση να παίρνουν ένα βαρύ δάνειο από διάφορες μορφές τέχνης και να καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας το δύσκολο έργο του να σέβονται και να δικαιώνουν το πρωτογενές υλικό επάνω στο οποίο βασίστηκε αυτό το δάνειο. Οι 30άρηδες και 40άρηδες δημιουργοί, που μεγάλωσαν ακούγοντας Tangerine Dream, διαβάζοντας Moebius και Philip K. Dick και βλέποντας Alien, είναι σήμερα developers, που προσφέρουν παιχνίδια όπως το Mass Effect, το Deus Ex: Human Revolution και, για να έρθουμε στο ζητούμενο, το Tormentum. Έτσι το δέντρο της τέχνης ανθίζει, και οι πρωτότυποι κηπουροί –από όπου και αν βρίσκονται- βλέπουν τους καρπούς τους να αυξάνονται και να γίνονται γνωστοί σε ακόμα μεγαλύτερο κοινό.

Όχι, βέβαια, ότι το παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ είναι βεληνεκούς Mass Effect ή Deus Ex. Το ξεκαθαρίζουμε άμεσα αυτό για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Η αναφορά έγινε μόνο και μόνο για το «δάνειο» της τέχνης που αναφέρεται στις πρώτες γραμμές. Ένα δάνειο που οι τρεις Πολωνοί δημιουργοί της OhNoo! Studios πήραν από τον H.R. Giger (που χάσαμε πριν από λίγους μήνες) και τον H.P. Lovecraft, για να προσφέρουν ένα παιχνίδι διαφορετικό από σχεδόν οτιδήποτε μπορείτε να βρείτε αυτή τη στιγμή στο Steam και στη γενικότερη «indie» σκηνή.

Ο Giger ήταν ένας Ελβετός ζωγράφος και γλύπτης, που έγινε ευρύτερα γνωστός από το έργο του στην πρώτη ταινία Alien. Ο άνθρωπος που περνούσε στο χαρτί και στον πηλό τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες του, που τόλμησε να παντρέψει το γκροτέσκο με το φαλλικό σύμβολο και άφησε ανεξίτηλο στίγμα στις τέχνες του με το ιδιαίτερο ύφος του. Το Tormentum θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι, σε ό,τι αφορά το εικαστικό του, ένας φόρος τιμής προς το έργο αυτού του ανθρώπου. Από την άλλη, το Tormentum είναι και φόρος τιμής στον Lovecraft, αφού δανείζεται ιδέες από Cthulhu, παράξενες διαστάσεις -όπου ο πόνος και το μαρτύριο είναι ο μοναδικός τρόπος για την κάθαρση της ψυχής- παραδείσους και κολάσεις που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις και οδύνη, οδύνη ψυχής και σώματος.

Το Tormentum είναι ένα παραδοσιακό point and click adventure, που ξεκινάει με τον παίκτη να ελέγχει έναν ανώνυμο άνθρωπο, ο οποίος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται σε ένα γκροτέσκο κάστρο τόσο φρικιαστικό, που ξεπερνά κάθε εφιάλτη. Χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν του, ο πρωταγωνιστής θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου διαφυγής από το κάστρο και τη φυλακή του, λύνοντας γρίφους και, κυρίως, ερχόμενος αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα, τα οποία θα καθορίσουν τη μοίρα του.

Εδώ εντοπίζεται και ένα από τα σημαντικότερα σημεία του τίτλου των Πολωνών. Σε μια ιστορία οδύνης, μαρτυρίου και απόλυτης δυστυχίας, όπου η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το αιώνιο μαρτύριο, μια απόφαση μπορεί να αλλάξει πολλά. Μην περιμένετε, βέβαια, οι αποφάσεις σας να οδηγήσουν σε εξελίξεις τύπου Mass Effect, όπου 50 ώρες μετά θα βρείτε μπροστά σας κάποια εξέλιξη οφειλόμενη σε μια πράξη που κάνατε στην αρχή, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε δράση έχει και αντίδραση.

Ως point and click adventure το Tormentum ακολουθεί μια παράξενη λογική. Δεν υπάρχει οθόνη «Game Over», ο χαρακτήρας δεν πεθαίνει, δεν μπορεί να «χάσει», δεν μπορεί να κάνει «λάθος». Κάθε ενέργεια, κάθε κίνηση καταγράφεται, και το αν θα χάσουμε ή όχι θα φανεί μόνο στο τέλος, μόνο στην τελική κρίση… Από εκεί και πέρα, η ανάπτυξη του gameplay ακολουθεί κλασικούς adventure μηχανισμούς. Το σύνολο του τίτλου είναι χωρισμένο σε δωμάτια-στατικές σελίδες, όπου δεν υπάρχει κίνηση του χαρακτήρα μας ή κάποιας άλλης μορφής animation. Για την ακρίβεια, χρησιμοποιείται τεχνική τύπου parallax για να αποδοθεί μιας μορφής κίνηση στο περιβάλλον, ενώ υπάρχει μια ελάχιστη κίνηση στα -με το χέρι ζωγραφισμένα- γραφικά, ούτως ώστε να δοθεί η εντύπωση εντός ζωντανού κόσμου.

Από εκεί και πέρα, ακολουθούμε βελάκια, πηγαίνοντας από δωμάτιο σε δωμάτιο, ελέγχοντας το χώρο, συλλέγοντας αντικείμενα στο inventory, που θα φανούν χρήσιμα στην πορεία, και εκτελώντας ενός τύπου «fetch quests» για κάποιους χαρακτήρες (που θα οδηγήσουν στη «δράση-αντίδραση» που προαναφέραμε).

Εν συνεχεία, το gameplay περιορίζεται σε ορισμένους (αρκετούς, για την ακρίβεια) γρίφους, απλούς μεν σε σύλληψη και υλοποίηση (τοποθέτησε το τάδε γρανάζι που λείπει για να λειτουργήσει ο μηχανισμός, άλλαξε τη σειρά των tiles για να ανοίξει η πόρτα), που όμως είναι καλοσχεδιασμένοι, σωστά μοιρασμένοι στην ιστορία, ποτέ δεν ξεπερνούν το φάσμα του λογικού (όσο «λογικός» μπορεί να είναι αυτός ο κόσμος) και δεν θα οδηγήσουν τον μέσο gamer σε walkthough ή άλλου τύπου βοήθεια.

Όλα αυτά εμφανίζονται μέσα από έναν κόσμο όμορφα… «σάπιο», με εικόνες που ενδεχομένως να ενοχλήσουν κάποιους μέσα από την υπερβολή τους (επαναλαμβάνουμε, το παιχνίδι είναι φόρος τιμής στον Giger), αλλά που πάντα αποδίδουν μια μοναδικότητα και σπάνια ομορφιά, που κανένα «pixel art» indie παιχνίδι δεν θα καταφέρει ποτέ να φέρει στις οθόνες μας. Και μάλλον εδώ είναι και το σημείο που κερδίζει τις εντυπώσεις και κάνει το Tormentum να ξεχωρίσει. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, δεν κάνει κάτι δραματικά καλά, δεν έχει καινοτομίες. Είναι, απλά, ένα ικανοποιητικό point and click adventure παιχνίδι χαμηλού budget. Όμως, αυτό το εικαστικό και ο ιδιαίτερος κόσμος του, είναι που το φέρνουν στην επιφάνεια και το καθιστούν ως μια ιδιάζουσα περίπτωση.

Με ένα σχετικό replayability, που έρχεται ως απόρροια των διαφορετικών καταλήξεων βάσει των αποφάσεών μας, εικαστικό σπάνιας ομορφιάς και ανάλογα ανατριχιαστική μουσική και μοναδική ατμόσφαιρα, το Tormentum δεν έχει ταίρι εκεί έξω. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι «ΑΑΑ» ή σπουδαίο (η διάρκεια των 5 ωρών είναι σχετικά μικρή, ενώ αφήνεται η αίσθηση ότι ο κόσμος του δεν αναπτύσσεται και μένει ανεκμετάλλευτος), αλλά η προσπάθεια των τριών παιδιών από την Πολωνία αξίζει της προσοχής σας. Ειδικά αν έχετε μπουχτίσει από το pixel art…