Kράτα μικρό καλάθι

Final Fantasy XV

---

H gaming «κοινότητα» γουστάρει να βαυκαλίζεται. Κυρίως, γουστάρει να αυτοβαυκαλίζεται. Δηλαδή, τα νανουρίσματα τα τραγουδάει η ίδια η κοινότητα στον εαυτό της. Πολλές κακιές συνήθειες έχει αυτή η ετερόκλητη συνομοταξία και πολλές από αυτές επηρεάζουν τα μέγιστα και την ίδια τη βιομηχανία. Η καλλιέργεια του hype, για παράδειγμα, μπορεί να καταστρέψει studio και εταιρείες, που κατά τα άλλα έκαναν μία αξιοπρεπή δουλειά. Μπορεί να καταδικάσει σε αιώνια λήθη αξιομνημόνευτες προσπάθειες, που όμως δεν έφτασαν στα standards που έθεσε ο…, ποιος άραγε;

Η πρόσκαιρη προσκόλληση σε μόδες είναι επίσης μία καταστροφική (αν και όπως δείχνουν τα πράγματα αναπόφευκτη) συνήθεια, που οδηγεί σε εκατοντάδες λαθρόβιους κλώνους συνταγών που πέτυχαν ή μας είπαν ότι πέτυχαν. Χίλια μύρια ακόμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε. Όλοι μας τα έχουμε σκεφτεί.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο νανουριζόμαστε ως σύνολο από τα βραδινά τραγουδάκια που οι ίδιοι σιγομουρμουρίζουμε στους εαυτούς μας, είναι πραγματικά μοναδικός. Τα Final Fantasy δεν ξέρει κανείς τι είναι ιδωμένα ως οντότητα μέσα στη βιομηχανία εδώ και τριάντα χρόνια. Δεν είναι σειρά, αυτό είναι σίγουρο. Δεν συνδέονται από κάποιο concept. Έχουν κοινά στοιχεία που εμφανίζονται με μη σταθερό ρυθμό και που καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι είναι κομμάτι μιας ολότητας, που όμως προκειμένου να καθοριστεί από τον παίκτη, ο τελευταίος θα πρέπει να έχει εντρυφήσει στη σειρά. Και πάλι μιλάμε για συνδετικούς, κρίκους που μπορεί τελικά να μην έχουν και μεγάλη σημασία για έναν παίκτη το 2015.

Η αξία τους ανυπολόγιστη για τα χρόνια που μεσουρανούσαν σαν η κορωνίδα της gaming βιομηχανίας. Η παράδοσή τους και η κληρονομιά τους, επίσης σπουδαία. Αλλά όλα αυτά τι σημασία έχουν για τις προσπάθειες της Square εδώ και κάποια (10-12) χρόνια; Μάλλον καμία. Αναρωτιόμαστε δηλαδή το κατά πόσο μπορούμε να συνδέσουμε την τεράστια παράδοση της «σειράς» με το αποτέλεσμα των προσπαθειών για το επόμενο μεγάλο FF.

Αφορμή για τα γραφόμενα στάθηκε η πρώτη αντίδραση μεγάλων μέσων απέναντι στο πρώτο playable κομμάτι του FF XV, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Tetsuya Nomura, με τίτλο Episode: Duscae. Βέβαια, πολύς περισσότερος κόσμος θα έχει την ευκαιρία να δει το demo λίαν συντόμως, αλλά πρέπει να σκεφτούμε κάποια πράγματα ακόμα και αν αυτό φαντάζει πρόωρο και πρώιμο.

Διαβάζουμε παντού για το πόσο αναμενόμενο είναι το παιχνίδι, το οποίο -απ’ όσο καταλαβαίνουμε- εξελίσσεται σε ένα action RPG (το RPG άλλοι το βάζουν, δεν το βάζω εγώ), με έλεγχο ενός ήρωα, με real time σύστημα μάχης και εννοείται μηδενική επιρροή του παίκτη στη διαμόρφωση της ιστορίας και των χαρακτήρων. Όλα καλά και σεβαστά.

Να ρωτήσω κάτι όμως εγώ. Από πού ακριβώς προκύπτει ότι αυτό το Final Fantasy, έτσι όπως φαίνεται να διαμορφώνεται, θα σώσει την παρτίδα για τη σειρά της Square, που μέχρι τώρα τσαλαβουτάει σε ιριδίζοντα από το λιωμένο πλαστικό νερά της μετριότητας (για να μη πω τίποτε χειρότερο); Από πού προκύπτει ότι, πέρα από ένα οπτικοακουστικό χάρμα οφθαλμών (άλλοι τα λένε, όχι εγώ) θα πάρουμε καλή ιστορία, αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, ικανοποιητικό gameplay, ζωντανό κόσμο κτλ; Από πού προκύπτει ότι ο Nomura και οι συνεργάτες του θα μας παραδώσουν το “next big thing” στην κατηγορία των JRPG;

Έγιναν τα Kingdom Hearts η Λυδία λίθος για την ανοικοδόμηση ενός ονόματος, όπως αυτού που η «κοινότητα» αποδίδει στο Nomura; Έγιναν οι παραγωγοί (ορισμένοι) και οι concept writers του FFXIII αυτοί που θα ξανα-αναστήσουν το είδος; To «ξανά» μπαίνει επειδή θέλω να θυμίσω ότι αυτό «αναστήθηκε» κι άλλες φορές. Ή πρέπει να κάνουμε σεμινάρια στους gamers για να γίνει κοινή συνείδηση ότι οι εικοσαετείς δάφνες ακόμα και για αριστουργήματα (FFVII) δεν εγγυώνται ούτε κατά διάνοια αξιοπρεπές αποτέλεσμα το ’15. Τα παραδείγματα πάμπολλα και αποκαρδιωτικά.

Τόσο πολύ μας έχουν νανουρίσει τα ονόματα, τα screenshots, το hype ώστε να μη βλέπουμε ότι όλες οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν δυσκολέψει την προσπάθεια να προκύψει κάτι πραγματικά πολύ καλό; Κανείς δεν το αποκλείει. Θα ήταν ανόητο κάτι τέτοιο (γράφω «ανόητο» για να είμαστε ξηγημένοι). Απλά σταθμίζουμε τις καταστάσεις που λένε ότι η mainstream ιαπωνική βιομηχανία έχει μείνει πολύ πίσω όλα αυτά τα χρόνια και δυστυχώς ομφαλοσκοπεί επικίνδυνα. Ξαναγράφω τις λέξεις για να μη παρεξηγούμαστε: «mainstream».

Ας θυμηθούμε τι λεγόταν και γραφόταν για το XIII. Λόγος αγοράς του πανάκριβου PS3 είχε ανακηρυχτεί το παιχνίδι. Κι εκεί δούλεψαν σπουδαία ονόματα, εκτός κι αν ξαφνικά η συμμετοχή στα Kingdom Hearts είναι πιο σημαντική από τη συμμετοχή στα FFX και FFXII. Kαι πού καταλήξαμε; Σε μία μετριότητα (μεταφέρω τη γενική αίσθηση για να μην περάσω σε προσωπικές αξιολογήσεις και χαλάσουμε τις καρδιές μας), που οι καλύτερες στιγμές της ήταν οι αμήχανες και διασκεδαστικές προσπάθειες του ειδικού Τύπου να κουκουλώσει το κάζο. Κάτι σαν τον τίτλο “Final Fantasy 15 demo opens up a world of possibilities” από μεγάλο και σεβαστό ιστότοπο για το πρόσφατο demo του παιχνιδιού. Φοβερό ε; Tίποτε πιο ουδέτερο δε σκεφτήκατε βρε παιδιά; Σαν τα ανακοινωθέντα του Eurogroup ένα πράμα.

Η δυτική βιομηχανία μπορεί να μας τα έχει γυρίσει άσχημα τον τελευταίο καιρό, αλλά όταν περνάμε στα RPG έχουμε μία δεύτερη άνοιξη του είδους. Θυμίζω μόνο το low budget αριστούργημα της Lorian, το Divinity Οriginal Sin, όπου μέσα από το co-op οι παίκτες δίνουν σάρκα και οστά στο χαρακτήρα που ελέγχουν όπως το επιθυμούν. Θυμίζω τη διαδραστικότητα στο party του Dragon Age, όπου οι σχέσεις μεταξύ χαρακτήρων μπορεί να θυμίζουν φουρτουνιασμένη θάλασσα ή απάνεμο λιμανάκι στη Τζια. 

Πού ακριβώς μπαίνει σφήνα ένα JRPG του 2015, με production values τριών κινηματογραφικών παραγωγών και προκαθορισμένο κόσμο, προκαθορισμένους χαρακτήρες, προκαθορισμένες σχέσεις και μηδενική αλληλεπίδραση; Το 1997 αυτό μπορεί να μην πείραζε κανέναν. Τώρα όμως έχουμε 2015 και η όποια προσπάθεια υποβιβασμού της σπουδαιότητας όλων αυτών των στοιχείων, που έχουν απογειώσει πολλά παιχνίδια τα τελευταία χρόνια (και που πλέον οι σοβαροί gamers τα ζητάνε), θα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: χαμηλές προσδοκίες.

Δε μπορώ να μπώ στην ψυχολογία του iαπωνικού κοινού. Μου είναι αδύνατο εκ των πραγμάτων. Αλλά για την υπόλοιπη αγορά, απλά θυμίζω ότι έχουμε 2015. Ο σχεδιασμός «σωλήνας» μας έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Ο ανοικτός κόσμος έγινε στο Xenoblade με περίσσεια φροντίδα κι ομώς ο κόσμος δεν σχηματίζει κορεό για το Chronicles X, παρά αγοράζει το Type-0 για να παίξει το demo του FFXV. Oι ξύλινοι χαρακτήρες με τις cheesy ατάκες επίσης μας έχουν τελειώσει (υποθέτω κι ελπίζω δηλαδή).

Η προσέγγιση «έτσι θέλει ο κόσμος τα FF» κάπου έχει αρχίσει να παλιώνει, κυρίως γιατί κανείς δεν ξέρει τελικά τι διάολο είναι αυτό το «έτσι» στη συγκεκριμένη έκφραση. Οι εποχές των θαυμάτων, όπου κάθε FF σήμαινε κι ένα μικρό κοσμοϊστορικό γεγονός στο gaming, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Κι αυτό θα πρέπει (ή θα έπρεπε, γιατί μαθαίνω ότι το FFXV είναι έτοιμο κατά 60%) να το λάβουν υπόψη πρώτα απ’ όλα οι άνθρωποι του παιχνιδιού.

Για κάθε σπουδαία οπτικά στιγμή στο FF, θα υπάρχει ένα Witcher που θα κουνάει το δάκτυλο. Για κάθε εντυπωσιαστικό στοιχείο του ανοικτού του κόσμου θα υπάρχει ένα Inquisition που θα θωρεί από μία οδοντωτή κορυφή του Storm Coast. Για κάθε cheesy χαρακτήρα θα υπάρχει ένας Garrus, που θα χαμογελάει γυαλίζοντας το Volkov του. Για κάθε οπτική και σχεδιαστική υπερβολή θα υπάρχουν ο Bionis κι ο Mechonis, παγωμένοι στην αιώνια μάχη τους που θα στενάζουν επιτιμητικά.

Τι θέλω να πω; Ότι έχει προχωρήσει το πράγμα. Έχουν αλλάξει οι καιροί. Μηn προσπαθήσετε να ξεγελάσετε τον εαυτό σας ζητώντας λιγότερα από αυτά που πλέον θέλετε. Κανείς δεν κερδίζει από αυτό.