Resident Evil Revelations 2
Η κόρη του μπατζανάκη του κουμπάρου της ξαδέρφης από το χωριό.
Η κόρη του μπατζανάκη του κουμπάρου της ξαδέρφης από το χωριό.
H σειρά Resident Evil έχει φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο δεν έχει νόημα η εξέταση ενός τίτλου σε σχέση με το παρελθόν, το μέλλον, το αρχικό plot, το δευτερεύον κτλ. Σε ό,τι αφορά τον γράφοντα, δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον σχετικά με το αν το Revelations είναι βασικό κομμάτι της σειράς ή όχι (αν φέρει δηλαδή ένα «καθαρό» νούμερο πίσω από το όνομα ή έναν spin off υπότιτλο). Κι αυτό γιατί η κληρονομιά της σειράς φαίνεται να έχει βλάψει στο έπακρο τα «βασικά» επεισόδια, ενώ τα spin off, απαλλαγμένα από το βάρος του hype, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια φαίνεται να τα παν αν όχι περίφημα, πολύ καλύτερα από αυτά με τα… νούμερα.
Σαφώς και κάποτε είχε φοβηθεί το μάτι μας με τα Dead Aim και τα συναφή, αλλά εκείνα τα πειράματα φαίνεται ότι βρήκαν βαλβίδα εκτόνωσης στα διασκεδαστικά και ανάλαφρα Chronicles, που από τη φύση τους δεν προετοιμάζουν τον παίκτη ούτε για καμία μεγάλη έκπληξη αλλά ούτε και για απογοήτευση. Υπάρχει και το Racoon City… σωστά. Ειλικρινά, δε θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν αν το Revelations 2 είναι spin off ή «καθαρό» RE. Τα καθαρά RE, μετά το διαφορετικό αλλά εξαιρετικό 4, έχουν πάρει τον κατήφορο. Κι αν το 5 παιζόταν ευχάριστα, το 6 ήταν απλώς κακό. Κόμπαζε και κοιτιόταν αυτάρεσκα σε έναν σπασμένο καθρέφτη. Κακό action gameplay, απόλυτη απουσία ατμόσφαιρας, ιστορία και πλοκή που ούτε τα μέλη της ομάδας ανάπτυξης δε θα ξέρουν να μας πουν ολοκληρωμένα, σενάριο από μεταγλωττισμένες kung fu ταινίες, και η μοναδική αίσθηση στο τέλος του παιχνιδιού ότι αυτές οι είκοσι ώρες ήταν αμετάκλητα χαμένες για τον παίκτη.
Από την άλλη, από το πρώτο Revelations, δε θα έπρεπε να έχουμε απαιτήσεις παρόμοιες με αυτές που θα είχαμε για έναν πλήρη τίτλο διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο καλό κι αν ήταν, συνέχιζε να αποτελεί μεταφορά τίτλου του 3DS. Από τη συνέχεια του όμως; Κι εδώ οι απαιτήσεις πατάνε σε δύο βάρκες, αφού κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για budget RE τίτλο, που πατάει και στην προηγούμενη γενιά. Βασικά, είναι όντως προηγούμενης γενιάς το παιχνίδι, με μία αναβάθμιση στην ανάλυση για τις νέες (πέρασαν 18 μήνες κι ακόμη νέες τις αποκαλούμε) κονσόλες. Δε χρησιμοποιεί καινούργια μηχανή γραφικών, χρησιμοποιεί αντιθέτως τα εργαλεία του RE6 (θα βρείτε τοποθεσία στο Raid Mode που είναι ή ίδια με περιοχή του RE6. Όχι ίδια. Η ίδια).
Η ουσία όμως δε βρίσκεται στο ως τι θέλει η Capcom να το πλασάρει. Άλλωστε, ακόμα κι αν τα μηνύματα είναι συγκεχυμένα για το RE7, η σειρά ζει και αναπνέει μέσα από τις επανεκδόσεις και τα spin off. Το RE HD πλασαρίστηκε σχεδόν σαν καινούργιος τίτλος, ενώ πάντα υπάρχει το περιθώριο να σπάσει το ρεκόρ του RE4 (62 εκδόσεις και 43 remaster) με κυκλοφορία του τελευταίου και στα PS4/ One. Oπότε, εμείς τα του «πλασαρίσματος» τα αφήνουμε στις διαφημιστικές και στους PR και επικεντρώνουμε στα ουσιαστικά στοιχεία του Revelations 2. Ναι, είναι παιχνίδι προηγούμενης γενιάς. Ναι, φαίνεται να σερβίρεται ως δεκατιανό για το κυρίως πιάτο του 7 ή απλά και μόνο για να κρατηθεί ζεστό το κρεβάτι. Αλλά κανείς δε μπορεί να αρνηθεί πως είναι τουλάχιστο ειρωνικό το ότι καταλήγει να είναι πολύ πολύ καλύτερο από το behemoth (σε οικονομικά μεγέθη και μεγέθη ομάδων ανάπτυξης) RE6. Πολύ καλύτερο και πολύ πιο ευχάριστο.
Την υπόθεση και τη σύνδεση με τα προηγούμενα και επόμενα RE θα την αφήσουμε σε κάποια μακροσκελή αφιερώματα της ResiWiki. Εμείς αρκούμαστε στο να το τοποθετήσουμε χρονικά μεταξύ του RE5 και RE6, οπότε και η Claire Redfield, μαζί με τη Moira, την κόρη του Barry Burton (ο σπιούνος του Wesker που αργότερα μετανόησε και επιδόθηκε σε σταυροφορίες εναντίον διαφόρων Biohazard) δουλεύουν για την Terra Save και πέφτουν θύματα απαγωγής από μία ομάδα καλά οργανωμένων μισθοφόρων. Στη συνέχεια, βρίσκονται παγιδευμένες (μαζί με άλλα μέλη της ομάδας της Terra Save) σε ένα απομονωμένο νησί γεμάτο μεταλλαγμένους πρώην κατοίκους του και μία φωνή να τους συντροφεύει μέσα από περικάρπια που προβάλλουν το επίπεδο του stress του κατόχου τους.
Η Overseer, στην οποία ανήκει η φωνή, είναι παράλληλα η καθοδηγήτρια αλλά και η βασανίστρια των δύο γυναικών. Από κει και πέρα, για να μείνουμε στα του πρώτου επεισοδίου και να αποφύγουμε τα spoiler, συναντούμε τον Barry, ο οποίος ολομόναχος και, αρκετά αργοπορημένα, φτάνει στο εν λόγω νησί, ψάχνοντας τη Moira και ανακαλύπτοντας ότι το σήμα κινδύνου της κόρης του ήταν ηλικίας αρκετών μηνών. Συντροφιά του Barry είναι η μικρή Natalia, οι γονείς της οποίας είχαν σκοτωθεί στο ατύχημα της Terragrigia και που αποδεικνύεται ότι έχει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ικανότητες στα όρια του υπερφυσικού.
Ο παίκτης δε θα πρέπει να περιμένει τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από ένα b-movie σενάριο και μία b-movie πλοκή, που δυστυχώς ή ευτυχώς, πέρα από τις αδρές γραμμές που βγάζουν ένα κάποιο νόημα, δεν έχει και πολύ σημασία. Σαφώς και υπάρχει ο κόσμος που ακόμα προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα κομμάτια του παζλ των ιστοριών και των ηρώων του Resident Evil, αλλά αυτό είναι και το μοναδικό ίσως κίνητρο για την ενασχόληση με την ιστορία.
Τα κενά είναι υπερβολικά πολλά για να στενοχωρηθεί κανείς, οι εναλλαγές του κλίματος στις συζητήσεις μόνο κακό κάνουν στην ατμόσφαιρά του παιχνιδιού, και ειλικρινά, θέλει αρκετό κουράγιο για να ασχοληθεί ξανά κανείς με το ποιος και γιατί για εκατομμυριοστή φορά μεταδίδει έναν ιό ή μία βιολογική απειλή και γιατί αυτό γίνεται στη μέση του πουθενά χωρίς άλλο προσωπικό, χωρίς ζωντανούς ανθρώπους και χωρίς να το έχουν πάρει χαμπάρι οι μισές χώρες του πλανήτη. Μοναδικό ελαφρυντικό, το τελικό spin στην ιστορία, που αγγίζει τα όρια της ενασχόλησης με το θρησκευτικό και το υπερφυσικό (όταν με το καλό το τελειώσετε, θα μας πείτε τη γνώμη σας).
