Resident Evil Revelations 2

Το καλό είναι ότι όλο αυτό το συνονθύλευμα δεν κάνει και πολύ κακό στο όλο σύνολο. Η επιλογή κάθε επεισόδιο να αφορά ένα flashback και ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα στο παρόν, κρατάει ζεστό το ενδιαφέρον. Βέβαια, ο βασικός λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό (παρόν και flashback ή παρόν και flashforward, όπως θέλετε πέστε το) είναι το ότι χρησιμοποιούνται οι ίδιες τοποθεσίες ελαφρώς αλλαγμένες από την πάροδο κάποιων μηνών. Και αυτό συμφωνεί με το γεγονός ότι πρόκειται για καθαρά budget τίτλο. Λειτουργεί όμως, και αυτό είναι το θετικό.

Στον τομέα του gameplay, η Capcom επιμένει να προσπαθεί να κρατήσει όχι δύο αλλά πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη. Και όχι μόνο καρπούζια, και πεπόνια, και ροδάκινα και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Action, συνεργατικό, stealth, looting, γρίφοι. Έχουν καταφέρει να χωρέσουν τα πάντα σε λίγες ώρες παιχνιδιού, άλλοτε με επιτυχημένο, άλλοτε με προχειροφτιαγμένο και αφρόντιστο τρόπο. Πρώτα πρώτα, ξεχάστε την 100% επικέντρωση του 6 στον action τομέα. To action κομμάτι στο Revelations 2 είναι πανταχού παρόν μεν, σπαρτιατικό δε. Ούτε έξτρα combos, ούτε slidings, ούτε cover system. Πιστολίδι, μία melee κίνηση με follow up από τον συμπαίκτη και μία κίνηση evade. Η σπαρτιατική αυτή προσέγγιση είναι ευεργετική για τον τίτλο. Στο RE, όσο κι αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, επιζητούμε ατμόσφαιρα. Επιζητούμε την αίσθηση ότι με λίγα μέσα πετυχαίνουμε το μέγιστο στον τομέα της επιβίωσης υπό αντίξοες συνθήκες. Combos, ταρζανιές και ακροβασίες κόβουν τον αχίλλειο τένοντα της ατμόσφαιρας. Όχι ότι κι εδώ επιτυγχάνεται το μέγιστο δυνατό, αλλά γίνεται πολύ καλύτερη δουλειά απ’ ό,τι στο 6.

Ο παίκτης στο Revelations 2 πρέπει να μάθει να συνεργάζεται με… τον εαυτό του. Το gameplay έχει ξεκάθαρη co-op προσέγγιση, χωρίς να υποστηρίζει τίποτε άλλο πέρα από τοπικό split screen co-op. Εκφράζουμε την ηφαιστειώδη επιθυμία να σφίξουμε θερμά το χέρι του εμπνευστή αυτής της ιδέας. Εν ολίγοις, αν δεν υπάρχει άλλο άτομο στο σπίτι ή στο περιβάλλον πρόθυμο να δρέψει τις δροσοσταλίδες της απόλαυσης που χαρίζει ένα RE spin off μέσα στο Μάρτη, ο παίκτης ζαλίζεται από τις εναλλαγές στους χαρακτήρες, ώστε να επιτευχθεί το ελάχιστο της συνεργατικής ψευδαίσθησης: Φωτίζει με το φακό η Moira (έχει παιδικό ψυχικό τραύμα και απεχθάνεται τα όπλα – όντας απομονωμένη σε ένα νησί με χιλιάδες τέρατα- οπότε παίρνει ιδέες από ένα videogame της Remedy που έπαιζε μικρή) σκοπεύει η Claire.

Ναι, συνηθίζεται μετά από λίγη ώρα, αλλά μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει την ουσία της έμπνευσης αυτής; Φανταστείτε τον εν λόγω μηχανισμό στον Invisible Mode, όπου οι εχθροί είναι ορατοί μόνο για ελάχιστα δευτερόλεπτα και ξαναχάνονται όταν η κακή A.I. «ξεχάσει» ότι πρέπει να συνεχίσει να φωτίζει, ώστε ο παίκτης να μπορέσει να σημαδέψει με την Claire. Στην περίπτωση της Natalia και του Barry τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα, διότι η Natalia με την έκτη αίσθηση που κατέχει σκιαγραφεί τους εχθρούς στο περιβάλλον, το οποίο όμως είναι σχεδιασμένο για stealth προσέγγιση κατά κύριο λόγο. Σίγουρα όλα αυτά παίζονται πολύ καλύτερα από δύο παίκτες (ασυζητητί) αλλά υπάρχει και μία μικρή βελτίωση όταν ο παίκτης ξεκλειδώσει ορισμένα skills, που αναβαθμίζουν τον συμπαίκτη όταν αυτός ελέγχεται από την A.I. Μέγιστη βοήθεια δίνουν οι follow up κινήσεις (melee αλληλουχίες που είναι συντριπτικές για τους εχθρούς), που αργούν αρκετά να ξεκλειδώσουν αλλά κάνουν θαύματα τελικά.

Πέρα από το αξιολάτρευτο της έμπνευσης για την απουσία του online co-op, το σύστημα κάποια στιγμή καταφέρνει και λειτουργεί. Η A.I. δεν είναι κάτι σπουδαίο, όμως ελάχιστες φορές δημιουργεί προβλήματα (κολλήματα σε πόρτες, απουσία αντιδρασης κτλ). Γενικά, όσο οι μηχανισμοί μαθαίνονται, τόσο καλύτερα γίνονται τα πράγματα. Το οπλοστάσιο του παιχνιδιού είναι πλούσιο, αναβαθμίσιμο και η αλήθεια είναι ότι το δεύτερο playthrough σε Normal επίπεδο, συνεχίζοντας με τις ικανότητες και τα όπλα του πρώτου, πάσχει από παντελή έλλειψη πρόκλησης. Μόνος λόγος για το δεύτερο playthgough σε Normal mode είναι η απόκτηση πόντων για τα skills.

O σχεδιασμός είναι περισσότερο ευθύγραμμος απ’ όσο θα θέλαμε, και στις περιπτώσεις που δεν είναι, είναι προφανή σχεδόν πάντα τα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθήσει κανείς. Υπάρχουν και περιπτώσεις που απαιτείται εξερεύνηση και αποτελούν ευχάριστη προσθήκη, θυμίζοντας τους πιο ανοικτούς χάρτες του RE4. Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου ο Nathan Drake και η πρόσφατη Lara μετουσιώνονται σε πρωταγωνιστές του Revelations και τότε ποιος είδε την Capcom και δε φοβήθηκε. Η πεμπτουσία της on rail κατεδάφισης κτηρίων σε όλο της το μεγαλείο. Δεν εντυπωσιαζόμαστε πλέον από κτήρια που καταρρέουν. Δεν αγωνιούμε με πρωταγωνιστές που κρέμονται στο κενό. Δε βροντοχτυπά η καρδιά όταν υποχωρούν ρείθρα και πατώματα. Τέλος. Η αρνητική πτυχή του χαμηλού budget γίνεται φανερή όταν ο παίκτης παίζει στις ίδιες, ελαφρώς διαφοροποιημένες) περιοχές και τοποθεσίες, ακόμα κι αν έχει γίνει το απαραίτητο Metroid σοβάτισμα. Η τρύπα που είδε η Claire προηγουμένως και οδηγούσε σε εκείνο το δωμάτιο με το ελκυστικό μπαούλο των αναβαθμίσεων, είναι ό,τι πρέπει για τα μέτρα της Natalia λίγους μήνες μετά. Πάντα ιντριγκάρει αυτή η προσέγγιση και είναι υπέροχο σε μία περιοχή με αναπάντεχους κινδύνους να έλκεται ο παίκτης από το πνεύμα της εξερεύνησης.

Οι λιγοστοί γρίφοι δεν είναι δύσκολοι, στηρίζονται κυρίως σε κλασικές RE συνταγές και αφορούν την ολοκλήρωση μίας διαδρομής από το σημείο Α στο σημείο Β. Τίποτα περίπλοκο αλλά και τίποτα απογοητευτικό. Οι λύσεις είναι συνήθως προφανείς και αν όχι με την πρώτη ματιά, σίγουρα θα υπάρχει ένα hint. Χίλιες φορές προτιμότερο από την Rambo δράση πρόσφατων τίτλων.

Εκεί που σίγουρα δεν απογοητεύει ο τίτλος, ακόμα και για τα δεδομένα του, είναι το replayability με αρκετά ενδιαφέροντα modes που σπρώχνουν τον παίκτη να ξανασχοληθεί με το παιχνίδι. Το Survival Mode είναι must για τους λάτρεις της σειράς. Το Cowntdown επίσης, καθώς ωθεί τον παίκτη να ολοκληρώσει κάθε επεισόδιο στον ελάχιστο δυνατό χρόνο και με τα λιγότερα δυνατά resources, καθώς δεν υπάρχουν ευκαιρίες για ψάξιμο. Τέλος, το Invisibility Mode είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει η λέξη. Αν δε μιλάμε για συνεργατικό παιχνίδι, μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη. Δεν προτείνεται σε νευρικούς παίκτες και απαιτεί «αποστήθιση» των χαρτών και των εχθρών. Σε συνεργατικό παιχνίδι τα πράγματα είναι πιο εύκολα εφόσον υπάρχει και συνεννόηση μεταξύ των παικτών και καλές στρατηγικές αποφάσεις.