The Terry Pratchett memorial service

Η κορωνίδα των παιχνιδιών ήρθε το 1999 με το Discworld Noir, ένα μοντέρνο για την εποχή adventure, με σύγχρονα production values κι ολόφρεσκη ιστορία. Είναι το πρώτο που δε βασίζεται σε συγκεκριμένα βιβλία, αλλά θέτει νέους χαρακτήρες και τοποθεσίες, ενώ τους ενσωματώνει στους ήδη υπάρχοντες. Aποτελεί τόσο παρωδία, όσο και παράδειγμα ενός film Noire και βρίθει των χαρακτηριστικών του είδους σε όλα τα μήκη και πλάτη του. Στη δημιουργία του παιχνιδιού συνεισέφερε κι ο ίδιος ο συγγραφέας, προσφέροντας διαλόγους και μνημονεύτηκε στα credits ως “far too much interference”. Μάλλον το είχαν πιάσει το νόημα οι δημιουργοί της Perfect Entertainment, αλλά δυστυχώς η εταιρία τους δεν μακροημέρευσε. Η έκδοση του Saturn δεν τελείωσε ποτέ και τα patches που απαιτούνταν για το PC, ευθύνονται (δια της απουσίας τους) για το σχεδόν αδύνατο του εγχειρήματος να τρέξει σε σύγχρονα μηχανήματα.

Το επιπλέον παιχνίδι που αφέθηκε για το τέλος είναι το Discworld MUD, ήτοι Multi User Dungeon. Πρόκειται για μια… online εμπειρία που χρηματοδοτήθηκε από fans το 1991 και υλοποιήθηκε ένα χρόνο μετά. Πώς γίνεται online το 1992 είπατε; Η έκδοση του παιχνιδιού έγινε (από ένα σημείο και μετά) μέσω servers της Compulink (ring a bell, anyone?) και η ιστορία πίσω του αποζητά ολόκληρο ξεχωριστό άρθρο. Αρκεί να περιοριστούμε εδώ στο γεγονός ότι εξελίσσεται ακόμα, γνώρισε αρχικά την οργή του συγγραφέα και κατόπιν ευτύχησε της αποδοχής του κι ότι είναι βαριά εξαρτώμενο από text. Όσοι δεν έπαιξαν κάποιο παιχνίδι, ίσως βρουν αυτό το αφιέρωμα χρήσιμο στο να κατανοήσουν τον κόσμο καλύτερα και εκλάβουν τα μέγιστα από αυτόν.

Στην τροχιά των games ανήκει και η κόρη του, Rhianna Pratchett (όχι η τραγουδίστρια) με πολύ βαριά και ουσιώδη συμμετοχή. Όσοι δεν τη γνωρίζατε ή δεν είσασταν οικείοι με το έργο της, ετοιμαστείτε για την έκπληξη. Συμμετείχε λοιπόν σαν σεναριογράφος ή επιπρόσθετη σεναριογράφος στα εξής: Beyond Divinity, Stronghold Legends, Heavenly Sword, Overlord, Overlord: Raising Hell, Viking: Battle for Asgard, Mirror’s Edge, Prince of Persia (2008), Overlord: Minions, Overlord: Dark Legend, Overlord II, Risen (2009), CSI: Fatal Conspiracy (2010), Bioshock Infinite, Tomb Raider (2013), Beat Buddy: Tale of the Guardians, Thief  (2014) καθώς και του πολυαναμενόμενου Rise of the Tomb Raider. Καθόλου φτωχό roster κι αν κρίνουμε από το σεναριακό περιεχόμενο των Overlord, βρίσκεται μια χαρά στα χνάρια του πατέρα της.

Για να αρχίσουμε να συμμαζεύουμε το memorial και να περάσουμε στον καφέ και το κουλούρι, θα αναφέρουμε εν τάχει και τις τηλεοπτικές/κινηματογραφικές υλοποιήσεις των έργων του μεγάλου δημιουργού. Έχοντας μέγα πρόβλημα με τους χολυγουντιανούς παραγωγούς και τις υπέρμετρες παραποιήσεις των λογοτεχνικών έργων που αυτοί επιβάλλουν στις κινηματογροφικές παραγωγές, ο Pratchett μπλόκαρε κάμποσες φορές τις μεταφορές των έργων του προς τη μεγάλη οθόνη. Αντίθετα, οπτικοακουστική υλοποίηση είδαν υπό την αιγίδα – κυρίως – των Sky One και BBC One τα εξής:  Truckers, Johnny and the Bomb, The Hogfather (δύο μέρη), The Colour of Magic και The Light Fantastic και, τέλος, το 2010 το Going Postal. Όλα όσα αναφέραμε και στο webcast δηλαδή.

Πολλές προσπάθειες έγιναν από διάφορους παραγωγούς για μεταφορά των έργων του στη μεγάλη οθόνη, μεταξύ των οποίων βρίσκονται και ο Sam Raimi (που το 2006 ανακοίνωσε ότι θα έβγαζε το The Wee Free Men, με τον Terry Pratchett το 2009 να ανακοινώνει ότι το “κέρδισε πίσω”, αφού είδε δείγμα του σεναρίου) και τον μεγάλο Terry Gilliam, που ακόμα ψάχνει χρηματοδότηση για μεταφορά του Good Omens. (Δίνω εγώ ένα νεφρό…) Πάμπολλες όμως είναι οι μεταφορές σε κινούμενα σχέδια και τηλεοπτικές σειρές, ενώ περιμένουμε να δούμε αν το The Watch που ανακοινώθηκε το 2012 είναι ακόμα ζωντανό.

Η μπύρα διαδέχτηκε τον καφέ και τούμπαλιν κι ήρθε η ώρα για τον γράφοντα να κατέβει από το βήμα. Σύμφωνα με τις συνειδησιακές εικόνες που μας έχει δημιουργήσει το Hollywood, πρέπει, σε τέτοιες περιπτώσεις, να λέει ο καθένας τις αναμνήσεις που έχει, καλές ή κακές, από τον θανόντα. Ο ίδιος ο Sir Terry Pratchett, όντας ιππότης, είχε στο έμβλημα (crest) του τις λέξεις “Noli timere mosserem”, δηλαδή “Don’t fear the Ripper” γνωρίζοντας, όντας ήδη ασθενής, ότι το τέλος είναι κοντά.  Ο ίδιος, επίσης, ισχυριζόταν ότι “τίποτε δεν είναι πραγματικά νεκρό μέχρι να σβήσουν και οι τελευταίοι κυματισμοί που δημιούργησε”. Ας δημιουργήσουμε λοιπόν λίγους ακόμα κυματισμούς, για να τον κρατήσουμε όσο περισσότερο γίνεται κοντά μας. Ο λόγος στον επόμενο.

ΥΓ: Στα έργα του υπάρχει μια υπερήλικη, ισχυρότατη μάγισσα (καλή είναι, μη φοβάστε), που έχει τη δυνατότητα να “δανείζεται” τα σώματα ζώων και πουλιών. Όταν το κάνει αυτό, πρέπει να κείτεται στο κρεββάτι της, μοιάζοντας με νεκρή. Για να μην τη θάψουν, με περισσή προθυμία οι χωρικοί, κρεμάει μια πινακίδα στο λαιμό της όπου γράφει: “I ATEN’T DEAD”. Οι fans του Pratchett ακόμα ψάχνουν αυτήν την πινακίδα γύρω από το κρεββάτι του.

ΥΓ 2: Ευχαριστούμε για όλα.