White Night

Προκειμένου να εντοπίσουμε όλες αυτές τις πληροφορίες, η περιήγησή μας στο απομονωμένο οίκημα γίνεται μέσα από εναλλασσόμενες, προκαθορισμένες θέσεις της κάμερας και οπτικές γωνίες, μία μέθοδος που ξυπνάει μνήμες από μία παλιότερη εποχή horror παιχνιδιών. Ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας στην εξερεύνηση είναι τα σπίρτα, που αποτελούν μία από τις ελάχιστες πηγές φωτός. Ο χαρακτήρας μας μπορεί να έχει έως και 12 ανά πάσα στιγμή και η ανάγκη να έχουμε πάντα μαζί μας σπίρτα είναι ιδιάζουσας σημασίας, καθώς χωρίς αυτά συνήθως βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να κάνουμε ούτε βήμα.

Παρόλο που βρίσκονται αρκετά σπίρτα διάσπαρτα στα δωμάτια του σπιτιού, η OSome κατάφερε και βρήκε την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ των σπίρτων που κρατάμε και αυτών που δύναται να βρούμε, ούτως ώστε να υπάρχει ένα καλοδεχούμενο συνεχές άγχος σχετικά με την πηγή φωτός που έχουμε πάνω μας και της πιθανότητας να ξεμείνουμε. Μπορεί να μην φτάσαμε ποτέ σε αυτό το σημείο, αλλά δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπάρχει στο μυαλό μας ο μετρητής των σπίρτων, προσθέτοντας έτσι βαθμούς στο συνολικό άγχος και φόβο που καλλιεργείται για το σκοτάδι.

Το σκοτάδι, όμως, θα έχανε κάποια στιγμή την τρομακτική του υφή σε περίπτωση που δεν υπήρχε κάποιος απτός κίνδυνος. Αυτόν το ρόλο ενσαρκώνουν διάφορες εχθρικές, ανθρωπόμορφες οντότητες, οι οποίες εμφανίζονται ως αλλοιωμένες γυναικείες μορφές και συχνά γίνονται ευδιάκριτες μόνο όταν είμαστε μερικά βήματα μακριά τους. Ο χαρακτήρας μας δεν έχει κανέναν άμεσο τρόπο αντιμετώπισής τους και, ως εκ τούτου, όποτε μας αντιλαμβάνονται απλά πρέπει να το βάζουμε στα πόδια. Η ύπαρξη αυτών των οντοτήτων πετυχαίνει μοναδικά το στόχο του τρόμου, καθώς τόσο η απόκοσμη παρουσία τους όσο και κραυγή που βγάζουν όταν μας αντιληφθούν, μας έκανε πολλές φορές να αναπηδήσουμε από την καρέκλα μας. Πραγματικά, άτομα με καρδιακές παθήσεις καλό θα είναι να μείνουν μακριά του, ενώ η χρήση ακουστικών δεν ενδείκνυται… Η ενσωμάτωσή τους προσδίδει αναντικατάστατους πόντους στο όλο στήσιμο του τρόμου, αλλά δυστυχώς αποτελούν παράλληλα και ένα από τα προβληματικά του στοιχεία.

Αν και ο χειρισμός είναι λειτουργικός, στα σημεία όπου εξερευνούμε με την ησυχία μας, όταν θα χρειαστεί να τρέξουμε ξαφνικά μέσα στο άγχος, μακριά από μία οντότητα, τότε τα πράγματα δυσχεραίνουν. Το κυριότερο πρόβλημα είναι πως οι συχνές εναλλαγές των προσχεδιασμένων γωνιών λήψης μπορεί να σας αποπροσανατολίσει πολύ εύκολα, ενώ ανάλογα με την οπτική γωνία μπορεί να αλλάζει και η φορά στην οποία κινείται ο χαρακτήρας. Με το τελευταίο εννοούμε πως ενώ την μία στιγμή, όταν κουνάμε προς τα μπρος τον αναλογικό μοχλό, ο χαρακτήρας μας προχωράει προς τα εμπρός, σε μερικά βήματα η γωνία λήψης μπορεί να αλλάξει με τέτοιο τρόπο ώστε ξαφνικά η θέση όπου είχαμε τον αναλογικό μοχλό να μεταφράζεται στην ακριβώς αντίθετη κίνηση, πολλές φορές ακριβώς στην αγκαλιά του πνεύματος.

Το παραπάνω προβληματικό κομμάτι του gameplay δυστυχώς παραμένει έως το τέλος του παιχνιδιού και δεν εξαρτάται από την εξοικείωση με τον χειρισμό. Ορισμένες φορές λοιπόν, όπου ένας χώρος μπορεί να κατακλύζεται από οντότητες, υπάρχει περίπτωση να ξέρετε ακριβώς τις ενέργειες που πρέπει να κάνετε για να περάσετε το σημείο, αλλά το σύστημα χειρισμού να δυσκολεύει την κατάσταση περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, έχοντας ως αποτέλεσμα τις συνεχείς επαναλήψεις. Αν και τα save points είναι σχετικά κοντά, δεν παύει να προκαλείται εκνευρισμός όταν απαιτείται να επαναληφθούν ξανά και ξανά κομμάτια του παιχνιδιού, επειδή ο χειρισμός και οι “κάμερες” δουλεύουν εναντίον σας. 

Οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι μπορεί να εκπληρώνουν πλήρως το στόχο τους, αλλά η OSome θα έπρεπε να δώσει λίγο περισσότερο προσοχή στις δυνατότητες αποφυγής τους. Πολλές φορές –ευτυχώς- αυτές οι οντότητες στέκονται αμέριμνες σε συγκεκριμένα σημεία, αποτελώντας απλά κομμάτια γρίφων, απαιτώντας συνήθως την εύρεση τρόπου ενεργοποίησης κάποιας ηλεκτρικής λάμπας, το φως της οποίας είναι ικανό να τις εξοντώσει. Οι γρίφοι, γενικά, δεν προσφέρουν κάποια ιδιαίτερη πρόκληση και τις περισσότερες φορές είναι οφθαλμοφανείς. Αν είστε λίγο παρατηρητικοί και επιδοθείτε στο αναγκαίο ψάξιμο όλων των χώρων, δε θα έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές, όταν θα βρίσκετε κάποιο καινούριο αντικείμενο, θα ξέρετε κατευθείαν το μέρος όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ενώ δύσκολα θα βρεθείτε σε σημείο που να μην γνωρίζετε τον επόμενο προορισμό σας. Η συμπαγής δομή της –έτσι κι αλλιώς σχετικά μικρής-  έπαυλης σημαίνει ότι πάντα θα ξέρετε που βρίσκεστε, παρά την απουσία κάποιου χάρτη.

Παρά τα κάποια στραβοπατήματα του χειρισμού, το White Night τελικά αναδύεται σε μία αξιοπρεπέστατη δουλειά, χάρη στη γενικότερη ατμόσφαιρά του, που εξυψώνεται από τη μηχανή γραφικών. Ο αυστηρά ασπρόμαυρος σχεδιασμός συνάδει τόσο με τη noir αισθητική όσο και μρ το horror στοιχείο του παιχνιδιού, συμβάλλοντας καταλυτικά στον απόκοσμο χαρακτήρα της έπαυλης. Οι οξείες γραμμές που χρησιμοποιούνται στον σχεδιασμό του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων δίνουν την αίσθηση πως βλέπουμε απλά τις σιλουέτες των στοιχείων της έπαυλης, πετυχαίνοντας με μοναδικό τρόπο τη δημιουργία της αίσθησης πως περιφερόμαστε στο απόλυτο σκότος με μόνη βοήθεια πενιχρές πηγές φωτός. Ο ηχητικός τομέας είναι και αυτός απόλυτα ταιριαστός, προσφέροντας ορισμένους κρίσιμους περιβαλλοντικούς ήχους, όπως ουρλιαχτά, βροντές κ.λπ.

Εν κατακλείδι, η OSome Studio προσφέρει μια ιδιαίτερα αξιόλογη πρόταση στο horror είδος, που επιλέγει το δύσκολο δρόμο του χτισίματος του τρόμου μέσω της ατμόσφαιρας χωρίς να καταφεύγει στις “ευκολίες” της συνεχούς δράσης για να προκαλέσει το ενδιαφέρον των παικτών. Παρά τα κάποια προβλήματα στις επαφές με τις εχθρικές οντότητες, το White Night παραμένει ένας τίτλος που οι λάτρεις του είδους πιστεύουμε ότι θα ευχαριστηθούν δεόντως.

Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού.