Battlefield: Hardline

Αρχικά, να αναφέρουμε ότι υπάρχει σαφής βελτίωση στον net code, ο οποίος τρέχει πολύ ικανοποιητικά, και το hit detection το οποίο δεν αδικεί τους παίκτες όπως παλιά. Το gunplay είναι βελτιωμένο και στιβαρό, το «κλώτσημα» των όπλων εντυπωσιακό – θα θέλαμε περισσότερα όπλα είναι η αλήθεια, ενώ τα πολυδιαφημισμένα ziplines ελάχιστα θα χρησιμοποιηθούν, και γενικότερα το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικό. Ταυτόχρονα, προστέθηκαν κάποια modes που εκμεταλλεύονται αυτές τις βελτιώσεις, με πρώτο και καλύτερο το Hotwire, στο οποίο φανταστείτε το Conquest, μόνο που τα control points είναι οχήματα, τα οποία πρέπει να οδηγηθούν σε υψηλές ταχύτητες για να αποδώσουν πόντους.

Θα λέγαμε ότι το Hotwire mode αποτελεί και τον «πρέσβη» της φιλοσοφίας του Hardline, καθώς στην πίστα γίνεται χαμός, με καταδιώξεις, εκρήξεις, αυτοκίνητα γεμάτα με παίκτες έξω από τα παράθυρα να κάνουν drive-by σε πεζούς και άλλα αντίπαλα οχήματα. Πρόκειται για το πλέον διαφορετικό mode, το οποίο αποδυκνείεται αρκετά άμυαλο και διασκεδαστικό, και οι περισσότεροι θα το χρησιμοποιήσουν για τους εύκολους πόντους/ χρήματα. Το άλλο είναι το Heist, στο οποίο οι Criminals προσπαθούν να κλέψουν κάποια χρήματα, και οι Cops να τους σταματήσουν, το οποίο σύντομα μετατρέπεται σε ένα αντίστοιχο Capture the Flag.

Συνολικά υπάρχουν 8 modes και 9 χάρτες, τα οποία όμως εκτός από 2-3 χάρτες (Bank και Downtown οι κορυφαίοι) και 2-3 modes, συχνά δεν ταιριάζουν με αυτό που προσπαθεί να παρουσιάσει από άποψη gameplay η Visceral. Κι αυτό, διότι, για πρώτη φορά στη σειρά, συναντάμε τόσο φρενήρη ρυθμό, ο οποίος για βετεράνους της σειράς και όχι μόνο, θα φανεί τουλάχιστον εκνευριστικός. Χαοτικό gameplay, εκρήξεις, σφαίρες, συνθέτουν ένα μείγμα που σίγουρα θα ξενίσει, με παίκτες που κάνουν spawn και εντός 2 δευτερολέπτων δύναται να σκοτωθούν, άκυρες χειροβομβίδες και αδέσποτες σφαίρες να ξεπετάγονται από το πουθενά.

Μοιραία η διασκέδαση περνάει σε δεύτερη μοίρα, αφού πλέον έχει αφαιρεθεί η όποια έννοια του «σκεπτόμενου shooter» που μπορούσαμε να αποδώσουμε σε προηγούμενες προτάσεις, όπου ο παίκτης μπορούσε να επιλέξει τον τρόπο που θα παίξει. Ένα ακόμη πλήγμα είναι η αποδυνάμωση των ρόλων που ανέκαθεν αποτελούσαν τη βάση στο multiplayer του Battlefield. Υπάρχουν ακόμη, αλλά για διάφορους λόγους πλέον δεν είναι τόσο αισθητοί και η απουσία αυτή επηρεάζει αρνητικά το gameplay, αφού η αίσθηση του ρόλου στη ομάδα και το κίνητρο δεν υπάρχει πλέον. Ο χαοτικός ρυθμός παρασύρει τα πάντα, και μόνο αν μπορείτε να τον ακουλουθήσετε χωρίς να πάθετε κρίση, θα απολαύσετε το φετινό Battlefield, και αυτό στους 32 παίκτες. Μπορείτε να φανταστείτε τι συμβαίνει με 64 παίκτες…

Το μόνο «αντίδοτο» που βρήκαμε, είναι το Hardcore mode, το οποίο βγάζει στην επιφάνεια τις αρετές και την αίσθηση τακτικής, και αποτελεί κατά τον γράφοντα ένα από τα highlights του Hardline, εκεί που η κάθε σφαίρα έχει λόγο ύπαρξης και στόχο, και κάθε ανταλλαγή πυροβολισμών ανεβάζει την αδρεναλίνη. Αν εξαιρέσουμε, λοιπόν, τον εκνευριστικό ρυθμό, πρόκειται για ένα multiplayer που έχει τις στιγμές του, από ανταλλαγές πυροβολισμών και ziplines μεταξύ ουρανοξυστών, σε αψιμαχίες μέσα σε μια πολυτελή τράπεζα ή μια εγκαταλλελειμένη πόλη στην έρημο. Αλλά τις περισσότερες φορές είναι επίσης κάτι που οι παίκτες θα δυσκολευτούν να απολαύσουν.

Η φιλοσοφία του φετινού Battlefield είναι αρκετά διαφορετική, και θα ξενίσει -αρχικά τουλάχιστον- πολλούς φίλους της σειράς, οι οποίοι θα το διασκεδάσουν μόνο αν μπορέσουν να ξεπεράσουν τον ταχύτατο ρυθμό. Ωστόσο, είναι διάχυτη η αίσθηση ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για το επόμενο Battlefield, παρά μόνο για ένα μικρό διάλλειμα, και σίγουρα δεν είναι το επόμενο Bad Company. Αν σας αρέσουν τα γρήγορα shooters και δεν σας κέρδισε το Advanced Warfare, πιθανότατα το Hardline να είναι αυτό που ψάχνετε. Αν τα παραπάνω δεν σας ακούγονται καλά, τότε καλύτερα να περιμένετε για το επόμενο κεφάλαιο της σειράς.

To review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού.