APOTHEON

Αναφορικά με το παραδοσιακό platforming, περισσότερο θα σας απασχολήσει η εύρεση των μυστικών δωματίων και διαδρόμων και όχι τόσο τα περίτεχνα και τεχνικά άλματα και σκαρφαλώματα, που συναντώνται σε άλλους τίτλους, τα οποία, εδώ είναι απλά και σχετικά εύκολα. «Ανακατέψτε» σε αυτά και ένα υποτυπώδες σύστημα crafting, levelling up όπλων και πανοπλίας, την ύπαρξη αντικειμένων με μαγικές ιδιότητες και η συνταγή του APOTHEON αποκτά ακόμη πιο «γαργαλιστική» και γεμάτη γεύση για indie τίτλο. 

Γενικά, ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι φρενήρης, με τους αντιπάλους και τον ήρωα να κινούνται ταχύτατα, αλλά συνάμα να δημιουργούνται κάποια προβλήματα από το collision detection των όπλων. Για να γίνουμε πιο κατανοητοί, υπάρχουν στιγμές που δε «συμφωνεί» η ταχύτητα της κίνησης των χαρακτήρων με την απόκριση των όπλων, δημιουργώντας θέμα με την ευστοχία των επιθέσεών μας -ειδικά αν λάβουμε υπόψιν το ξεχωριστό reach που έχει το κάθε όπλο.

Επίσης, η περίεργη φυσική των εκτινασσόμενων σωμάτων, εχθρών τε και συμμάχων, ύστερα από ένα bashing ή ένα uppercut (θυμίζοντας φιγούρες του θεάτρου σκιών, μεταξύ μας, το animation), γεννάει κάποια μικρά θέματα με τη ροή των μαχών. Από την άλλη, τα χρησιμότατα ranged όπλα, για μάχες και γρίφους, παρότι έχουν ένα auto targeting, μοιάζουν κάποιες φορές δύσχρηστα (με τη χρήση του δεξιού μοχλού για στόχευση), όταν πρέπει να εκτελέσουμε βολές ακριβείας.

Τελευταίο -και ίσως σημαντικότερο- πρόβλημα είναι η “on the fly” διαχείριση του inventory, η οποία, ενώ είναι αναγκαία λόγω της φύσης του παιχνιδιού, περιπλέκεται από την πληθώρα των αντικειμένων που έχουμε και από τα χαμηλής ανάλυσης εικονίδια, που κάνουν δύσκολη τη διάκρισή τους. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα να παγώσουμε το παιχνίδι και να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές στον εξοπλισμό σε «παγωμένο» χρόνο, το παιχνίδι όμως είναι φτιαγμένο για συνεχή δράση και «φωνάζει» για καλύτερο σχεδιασμό στο συγκεκριμένο τομέα, είτε με διαφορετικό key mapping, είτε με πιο περιορισμένο διαθέσιμο inventory.

Πολλές φορές, ενόσω βρισκόμασταν «επί ξυρού ακμής» και, για παράδειγμα, ένας Κύκλωπας «μας είχε βάλει στο μάτι», χρειάστηκε να κάνουμε browse για κάποιο άλλο όπλο ή αντικείμενο και τελικά βρεθήκαμε να κάνουμε miss click με θανατηφόρα αποτελέσματα για το Νίκανδρο. Κανένα από τα προβλήματα δεν είναι game breaking. Είναι περισσότερο παρατηρήσεις για το πώς κάποια πράγματα, κατά τη γνώμη μας, θα μπορούσαν να είναι βελτιωμένα και δε χάλασαν σε καμία περίπτωση την εξαιρετική εντύπωση που μας άφησε το παιχνίδι. 

Το επίπεδο δυσκολίας στο Warrior (normal) επίπεδο ήταν ακριβώς όπως πρέπει, ενώ τα επόμενα δύο (Champion και Olympian) είναι αρκετά πιο απαιτητικά, με τις επιθέσεις μας να γίνονται interrupted και την ταχύτητα των επιθέσεων των εχθρών να αυξάνεται κατά 50%. Το lan mode του παιχνιδιού, οπού μπορείτε να παίξετε ως αντίπαλοι σε κάποιες «αρένες» με έναν συμπαίκτη, δυστυχώς, δε δοκιμάστηκε, αλλά αποτελεί μια μικρή και θετική προσθήκη. 



«Δράξασθε ευκαιρίας», επομένως, και σηκωθείτε από τα ανάκλιντρά, τους καναπέδες, τις ντιβανοκασέλες (ή μείνετε σε αυτά αν κάθεστε και μπορείτε να παίξετε) και «κατεβαστέ» το APOTHEON. Είναι μεγάλο σε διάρκεια, έχει ενδιαφέρουσα θεματολογία, δε μοιάζει με το Dark Souls σε δυσδιάστατο περιβάλλον, είναι ευχάριστο και όμορφο. Οι μικρές gameplay αστοχίες και κάποια crashes και bugs (ένα για την ακρίβεια, στην τελευταία μάχη με το Δία) δεν είναι αρκετά για να φθείρουν και θρυμματίσουν το «αγγείο», κάνοντας την περιήγησή μας στο γνώριμο, μυθολογικό πλαίσιο απολαυστική.

Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού.