RIDE

Οι μηχανές κινούνται ομαλότατα, με μεγάλη φυσικότητα, αντιδρούν στις λεπτές εφαρμογές του χειριστηρίου, ενώ παράλληλα ο αναβάτης κάνει αυτά που πρέπει (ή αυτά που θα του “πείτε να κάνει”). Με το επίπεδο προσομοίωσης να είναι έντονα παραμετροποιήσιμο, μπορούμε να δούμε εσφαλμένες τεχνικές να καταλήγουν σε wheelies, έγκαιρο φρενάρισμα να επιτυγχάνεται με το tuck του αναβάτη, διαδοχικά πλαγιάσματα να εκτελούνται σε κανονικό timing ακολουθώντας τις σωστές εφαρμογές επί του μοχλού και πολλά άλλα. Στον αντίποδα, υπάρχει η δυνατότητα αυτοματισμών για πολλά από τα παραπάνω, μιας και ο gamer της διπλανής πόρτας δεν έχει περάσει σχολή εκπαιδευτή μοτοσυκλέτας – μπορεί, δε, να μην έχει ανέβει καν σε μηχανή ποτέ του.

Το τελευταίο δε σημαίνει, βέβαια, ότι θυσιάζεται ο ρεαλισμός κι ότι το παιχνίδι γίνεται casual στα εύκολα επίπεδα. Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο επίτευγμα των ανθρώπων της Milestone. Το επίπεδο παραμένει απαιτητικό και κάπως δύσκολο, ακόμα και στις αρχές. Εϊναι όμως τόσο ακριβές και δίκαιο, που κάνει την καμπύλη εκμάθησης ιδιαίτερα ομαλή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μετά από μια-δυο διοργανώσεις θα έχετε μάθει πώς δουλεύεται το μηχάνημα και θα έχετε κάνει κτήμα πρότερες ασύλληπτες τεχνικές του στυλ “στρίβω το τιμόνι δεξιά για να πάει η μηχανή αριστερά”.

Μιας που αναφέρθηκαν κι οι διοργανώσεις, ας ρίξουμε μια ματιά και στο “σκελετό” του παιχνιδιού. Έχουμε το World Tour, που είναι το κύριο mode του παιχνιδιού με αγώνες και διοργανώσεις που βασίζονται κυριώς στο είδος των συμμετέχοντων μηχανών και που θα θυμίσει σε όλους τη δομή των διοργανώσεων του GT πνευματικού του πατέρα. Υπάρχει το Single Race events, που χωρίς καμία έκπληξη, προσφέρει μεμονωμένους αγώνες για σύντομη οδηγική εμπειρία και που πέραν των Race, Time Attack κλπ περιλαμβάνει Drag Races και Track Days. Επιπλέον δίνεται η δυνατότητα δημιουργίας Championship, αλλά και online δοκιμής όλων των ανωτέρω.

Οι αγώνες αυτοί- καθεαυτοί, περιλαμβάνουν κυρίως 16 συμμετέχοντες με ένα ΑΙ που τίθεται υπό αμφισβήτηση. Οι αντίπαλοι συμπεριφέρονται λες και έχουν σκοπό να τερματίσουν απλά τη διαδρομή, αδιαφορώντας για την έκβαση του αγώνα. Ακολουθούν απλώς την οδηγική γραμμή, μένοντας άπραγοι κι αμέτοχοι σε οποιαδήποτε άλλη μορφή δράσης. Έτσι, οι πιο ικανοί από αυτούς χάνονται στο ξεκίνημα, ενώ οι χειρότεροι μένουν απευθείας πίσω. Αυτό έχει σα συνέπεια οι αγώνες όλοι να μοιάζουν μεταξύ τους και το ενδιαφέρον να πέφτει γρήγορα.

Οι λάτρεις του είδους θα βρουν την πρόκληση των ευφυώς στημένων διαδρομών ικανοποιητική και θα απολαύσουν την εφαρμογή του μοντέλου φυσικής και οδήγησης πάνω σε αυτές. Οι ηθικές ανταμοιβές θα είναι αρκετές για να τους κρατήσουν στο παιχνίδι για όλη τη διάρκεια του τεράστιου content, αλλά όλοι οι υπόλοιποι θα το… προσπεράσουν γρήγορα. Για τους πρώτους, το παιχνίδι θα αποτελέσει πραγματική απόλαυση. Με τα settings σε πλήρη ρεαλισμό και δυσκολία, η κατάκτηση κάθε πίστας και κάθε μηχανής, θα αποτελεί μια μικρή κορυφή με τη σημαιούλα του παίκτη επάνω. Το tuning θα είναι απαραίτητο και θα αποδίδει ευχάριστα, για τους υπόλοιπους όμως…;

Ακόμα κι αν ληφθεί υπ’όψη ότι το συστημα των penalties είναι το δικαιότερο κι αποτελεσματικότερο που έχει εφαρμοσθεί ποτέ, το παιχνίδι δύσκολα θα κερδίσει του μη-λάτρεις. Είναι αυτονόητο ότι οι συγκρούσεις οδηγούν σε πτώσεις κι ότι κάποια στιγμή τα rewinds θα τελειώσουν κι ο αγώνας θα χαθεί. Αν πάρετε όμως την απόφαση “να κόψετε από τα χωράφια”, τότε θα αρχίσει να προσμετράται penalty χρόνος που θα αφαιρεθεί από τον συνολικό σας στο τέλος του αγώνα. Εκεί που θα πανηγυρίζετε την “κατάκτηση” της πρώτης θέσης, θα δείτε ότι με την αφαίρεση του penalty χρόνου πέσατε στην ένατη. Άλλο ένα συν για τον fan, άλλο ένα μείον για τον casual racer.

Ένα επιπλέον γεγονός που θα αποτρέψει τους πιο “χλιαρούς” λάτρεις τη μοτοσυκλέτας από το να αγαπήσουν το παιχνίδι, είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με eye candy. Μπορεί τα μοντέλα να είναι γεμάτα λεπτομέρεια, αλλά οι διαδρομές είναι άδειες και το οπτικό αποτέλεσμα θυμίζει προηγούμενη γενιά – ειδικά αν κάποιος είχε εμπειρία από τίτλους όπως το Driveclub. Αυτό, σε συνδυασμό με τους βαρετούς αγώνες και το επαναλαμβανόμενο World Tour, θα αποτρέψει όλους εκτός από τους πιο σκληροπυρηνικούς από το να ασχοληθούν με το παιχνίδι.

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με ένα παιχνίδι που αγαπάει τη μοτοσυκλέτα όσο οι πιο “άρρωστοι” ανάμεσά μας. Που προσφέρει φυσική και ρεαλισμό στην οδήγηση και κατάλληλα στημένες πίστες για να απολαύσουν οι παραπάνω κύριοι και κυρίες την πρόκληση και την επιβράβευση της νίκης. Που προσφέρει το χέρι του στον νέο παίκτη και που τον εισάγει ομαλά κι επιτυχημένα στα κάλλη του. Στον αντίποδα όμως καταντάει βαρετό, όντας driving κι όχι racing sim. Απογοητεύει οπτικά, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με άλλους τίτλους της γενιάς και μοιάζει άδειο, όντας στην ουσία ένα σύνολο από πίστες, διοργανώσεις και μηχανές, χωρίς τίποτε το συναρπαστικό να συμβαίνει ενδιάμεσα. Οι φίλοι της μοτοσυκλέτας μην χάσετε το RIDE από τα μάτια σας! Οι υπόλοιποι racing fans… αντιμετωπίστε το ανέμελα και θα το απολαύσετε.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.