Borderlands: The Handsome Collection

Στο Pre Sequel φτάνουμε σε ένα άλλο νευραλγικό σημείο, το οποίο δε γνωρίζουμε αν θα λειτουργήσει θετικά ή αρνητικά για τη σειρά. Στο Pre Sequel πολύ απλά είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς αν μιλάμε για expansion, για DLC ή για νέο παιχνίδι. Νέοι hunters, σαφώς. Νέα τοπία (η Σελήνη της Pandora, Elpis, με χαμηλή βαρύτητα) οπωσδήποτε. Χιλιάδες νέοι έχθροί, όπλα, χαρακτήρες, μία ενδιαφέρουσα πλοκή σχετικά με το πώς ο Jack από καλοκάγαθος ήρωας το γυρίζει σε σαδιστικό «κακό», αλλά και τα προβλήματα προβλήματα. Και τα προβλήματα αυτά διογκώνονται με δεδομένο ότι το Pre Sequel έχει δοθεί εργολαβικά σε άλλη ομάδα ανάπτυξης και όχι στη Gearbox, που ευτυχώς συνεργάστηκε με συγγραφείς των «κανονικών» Borderlands και δεν έχουμε απώλειες ή γκροτέσκες εκπλήξεις σε σεναριακό επίπεδο.

Για κάποιο λόγο (ίσως φταίει η χαμηλή βαρύτητα) θεωρήθηκε έξυπνο το να μεγαλώσουν οι αποστάσεις. Ειλικρινά τώρα, γιατί στην Pandora δεν είχαμε τόσο αχανείς εκτάσεις αλλά στο φεγγάρι της, έχουμε; Γιατί μετά από εκατοντάδες ώρες Borderlands θα πρέπει να ξανακαταναλωθούν ώρες για τη διάνυση ατέλειωτων εκτάσεων ώστε να χτυπήσουμε ένα διακόπτη ή να συλλέξουμε ένα Echo; H δομή των επιπέδων είναι σχεδόν απογοητευτική, με το συνεχές respawn να δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Επιπλέον, σαν να μην έφταναν τα νούμερα που πρέπει να παρακολουθεί ο παίκτης, οι ήρωές μας χρειάζονται και οξυγόνο. Το ίδιο οξυγόνο που χρησιμοποιούν και για τα jetpacks. Δηλαδή ή αναπνέεις στο Pre Sequel ή ίπτασαι.

Η ιδέα της χαμηλής βαρύτητας έχει οδηγήσει στην ενθυλάκωση ορισμένων προσθηκών στο επίπεδο του σχεδιασμού των χαρτών που δεν κρίνονται διόλου επιτυχημένες. Όχι Borderlands. Το platforming δε σου πηγαίνει καθόλου. Δεν ξέρουμε ποιος το βρίσκει διασκεδαστικό αυτό, αλλά σε ορισμένα σημεία είδαμε το You Died (εδώ, με τη μορφή της επανακατασκευής του χαρακτήρα με βάση το DNA του) πιο πολλές φορές απ’ ό,τι στο Bloodborne. Αφήστε επιτέλους αυτές τις εξέδρες στη θέση τους. Και για όνομα του Θεού, σε μία περιοχή όπου από κάτω καραδοκεί το κενό και το χάος, σταματήστε να κάνετε spawn δεκάδες εχθρούς που με ένα melee attack στέλνουν το χαρακτήρα τρία μέτρα πίσω.

Από την άλλη, βρήκαμε τις νέες κλάσεις πολύ πιο ενδιαφέρουσες από αυτές του Borderlands 2 και σε αυτό η ομάδα του Pre Sequel πρέπει να λάβει τα εύσημα. Οι DLC χαρακτήρες δίνονται εξαρχής στο παιχνίδι (όπως και στο B2), αλλά ακόμα και χωρίς αυτούς, έχει σίγουρα ενδιαφέρον το να ξεκινάς ως Claptrap ή ως Athena με την ασπίδα που θυμίζει Captain America. Οι γνώστες του Borderlands θα βρούν τα skill trees πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και πιο ισορροπημένα, ίσως γιατί αφέθηκαν στη λήθη ορισμένες επιλογές του 2. Ουσιαστικά, το παιχνίδι επιβραβεύει τον παίκτη που επενδύει σε ένα από τα τρία μονοπάτια κάθε χαρακτήρα, το οποίο κάθε φορά αλλάζει και άρδην το gameplay. Δυστυχώς, οι ώρες που θα πρέπει να καταναλωθούν από κάποιον προκειμένου να ξεκλειδώσει τα ανώτατα skills για κάθε χαρακτήρα είναι ατελείωτες και από μία άποψη αυτό είναι κρίμα, διότι κάποια φαίνονται πολύ «αναρχικά» και ακραία. Η δοκιμή τους όμως είναι δύσκολη υπόθεση.

Με τα space jumps και τα jetpacks δεν τα πήγαμε και πολύ καλά, αλλά πάντα υπάρχουν τα οχήματα που μπορούν να βοηθήσουν στην κάλυψη των ενοχλητικά μεγάλων αποστάσεων. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί περισσότερο «πάνε – έλα» σε χαμηλή βαρύτητα δεν αντέχεται. Ο εξοπλισμός που προσφέρεται στο Pre Sequel αγγίζει και πάλι υψηλά επίπεδα παράνοιας. Οι συνδυασμοί είναι άπειροι, και αν δεν κάνουμε λάθος, είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε όπλα με laser. Το Customization και η παραμετροποίηση του χαρακτήρα (σε συνδυασμό με τη χρήση των skills και των πολυποίκιλων mods) είναι το δυνατό χαρτί του τίτλου. Μας φαίνεται απολύτως αδύνατο δύο παίκτες στους εκατομμύρια να παίζουν το Borderlands με τον ίδιο τρόπο.

Στη συνολική θεώρηση του next gen πακέτου, θα πρέπει να επισημάνουμε το ότι περικλείονται όλα τα DLCs και των δύο τίτλων και το ότι μιλάμε για ένα port το οποίο εξαλείφει το aliasing και στις περισσότερες περιπτώσεις τρέχει “νερό”, αλλά κρατάει menus και character screens σε χαμηλές αναλύσεις. Το ίδιο και με τα cutscenes. Αλλά σοβαρά, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι το franchise δε χρειάζεται άλλο ξεζούμισμα. Δεν είναι καλό σημάδι το ότι ένα αυτόνομο παιχνίδι θυμίζει DLC που μπέρδεψε τη ζάχαρη με την αυξητική ορμόνη στον πρωινό καφέ. Δηλώνει κούραση, ανακύκλωση και έλλειψη φρέσκων ιδεών. Και όχι, τα space jumps δεν είναι φρέσκια ιδέα.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.