Tower of Guns

Το Tower of Guns, προσπαθώντας να γεφυρώσει τον χρόνο, ισχυρίζεται μέσω του δημιουργού του, (ονόματι Joe), ότι αποτελεί μια αναβίωση των 90s τίτλων του είδους. Κάτι τέτοιο, φυσικά, είναι ταυτόχρονα σωστό και λάθος. Με όλα αυτά που είπαμε μέχρι τώρα, κάτι τέτοιο δε μας εκπλήσσει. Είναι λάθος, γιατί ακολουθεί πιστά τη σύγχρονη υποταγή των τυχαίων playthrough, γιατί επιτρέπει μονάχα ένα όπλο στο inventory σας και γιατί σας εφοδιάζει με άπειρες σφαίρες (και, περιστασιακά, με άλματα) χωρίς την ανάγκη για reload. Τα γερασμένα κύτταρα στις συνάψεις του εγκεφάλου του γράφοντος δεν παράγουν την ανάμνηση παιχνιδιού με παρόμοια στοιχεία από την εν λόγω δεκαετία.

Είναι όμως και σωστό! Γιατί ο τεχνικός τομέας (gotcha!) ανήκει στις μέρες του άλλοτε και το level design (τυχαίο ή μη) απέχει μακράν από τα corridors της πλειοψηφίας των σύγχρονων εκπροσώπων του είδους. Επιπρόσθετα, η συνοδευτική μουσική αποτελείται από διάφορα ανώνυμα (άρα και τυχαία) κομμάτια που ποικίλλουν σε ένταση και ύφος και τα επίπεδα κρύβουν κάμποσα secrets μεν, ανούσια όμως δε. Είναι λοιπόν κάτι παλιό και συνάμα καινούριο. Κάτι φρέσκο και κάτι που έχουμε ίσως ξαναδεί. Αν ζαλιστήκατε, κάντε ένα διάλειμμα με μια δραμαμίνη. Ακολουθεί το “πακετάρισμα” που υποσχεθήκαμε.

Αυτό που συναντάει λοιπόν ο υποψήφιος παίκτης, είναι μια οθόνη τύπου “New Game” όπου επιλέγει ένα μόνο όπλο κι ένα μόνο perk. Στη συνέχεια εισέρχεται στον πύργο του θέματος, για να αντιμετωπίσει μια οπτικοποίηση δεκαετίας και βάλε. Pop-up windows εμφανίζονται, όπου ένα σενάριο εξελίσσεται μέσω μιας πλοκής, προϊόν της προόδου του παίκτη στην ανέλιξη του πύργου. Αλλοπρόσαλλοι εχθροί έρχονται κατά κύματα και πετούν τριών ειδών μονάχα collectibles. Χρήμα, υγεία και ΧΡ. Η αυτονόητη χρήση της υγείας αφήνει τα υπόλοιπα δύο προς εξέταση. Το χρήμα χρησιμεύει για το ξεκλείδωμα και την αγορά περιστασιακών power-ups ή αντικειμένων και το ΧΡ ανεβάζει μονάχα το damage του όπλου σας. Δε σας ξεκλειδώνει skills, δεν εμπλουτίζει τη μορφή των βολών σας.

Κρυμμένες περιοχές μπορούν να προσφέρουν παραπάνω ποσότητες σε οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα – και τίποτε άλλο. Δύσκολο platforming αποκαλύπτει γενναίες δόσεις υγείας κι αντικειμένων, αλλά τίποτε άλλο. Το απλώς ικανοποιητικό gunplay είναι αρκετό για να ξεκάνει τους εχθρούς, εκτός αν τρέξετε προς την έξοδο του επιπέδου και τους αφήσετε όλους πίσω. Κάποια στιγμή όμως, όλα αυτά τελειώνουν είτε με το permadeath (δεν υπάρχει continue) είτε με την προσπέλαση της κορυφής του πύργου. Η κάπως υψηλή δυσκολία θα φέρει το πρώτο ενδεχόμενο πολύ συχνότερα από το δεύτερο. Τότε όμως τι γίνεται; Ξανά new game, με τα πάντα να αλλάζουν. Εντελώς διαφορετικά επίπεδα, εντελώς διαφορετικό σενάριο (ω ναι!), εντελώς διαφορετικό platforming κι εντελώς διαφορετικές secret areas. Θα λέγαμε ενετελώς διαφορετικό παιχνίδι, αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν (ακόμα). Τα visuals μένουν ίδια, το όπλο και το perk μπορεί να είναι διαφορετικό, μιας και η λίστα εμπλουτίζεται βάσει απόδοσης, αλλά η εμπειρία είναι ίδια και διαφορετική συνάμα. Το gameplay, ο πυρήνας αυτός που βασίζεται σε άμυαλο shooting, χωρίς reload, εξερεύνηση κι ανάγκη για επιβίωση είναι αυτό που παραμένει σταθερό.

Ανάλογα με τα γούστα σας, μπορεί να βρεθείτε να δοκιμάζετε new game ξανά και ξανά, για να βιώσετε την άμυαλη, άκακη κι άνευ κανόνων (και gaming προόδου επιπτώσεων) διασκέδαση. Μπορεί όμως να το παρατήσετε κι από τα πρώτα λεπτά, γιατί η εξέλιξη είναι κάτι που σας αρέσει κι η αίσθηση της επιβράβευσης μπορεί να υπάρχει έντονα, αλλά δίδεται με αλλόκοτο τρόπο. Παρόμοια είναι η αξία και του replayability. Μπορείτε να δοκιμάσετε το χάος του πύργου με τον “normal” τρόπου που περιγράφηκε παραπάνω, αλλά και να δοκιμάσετε το Dice Roll…

Επιλέγοντας κάτι τέτοιο, θα έχετε έναν τυχαίο παράγοντα στην αρχή του κάθε επιπέδου, που μπορεί να κάνει τη ζωή σας αφόρητα δύσκολη, ή γελοιωδώς εύκολη. Θα πρόκειται για Super Luck; Ή μήπως για μείωση του Damage που προκαλεί το όπλο σας στο ⅓; Ακόμα και τώρα, δεν τα έχουμε εξαντλήσει όλα. Μετά από 100 προσπάθειες (ούτε ο Joe δεν έπαιξε τόσο, σύμφωνα με το οικείο trophy) δεν εξαντλήσαμε όλα τα σενάρια. Υπάρχει πολύ υλικό για όποιον θέλει να ασχοληθεί. Επιπλέον, στο πνεύμα της εποχής, υπάρχει και το Endless Mode, που στην ουσία είναι ένα ranked playthrough, γιατί κάπως, πάντα, πρέπει να έχουμε το ψηφιακό μας μέγεθος γραμμένο κάπου.

Έτοιμο λοιπόν! Τυλιγμένο, προσεγμένο και με ετικέτα επάνω, το Tower of Guns αποτελεί ένα μικρό “Κουτί της Πανδώρας”, που κρύβει μέσα του άπειρα τυχαία επίπεδα, αμέτρητους τυχαίους εχθρούς, όσα platforming και secret χωράει ο πεπερασμένος νους σας και γενικότερα μια φρέσκια FPS εμπειρία κάθε φορά που ξεκινάτε ένα New Game. Είναι όμως φτωχό οπτικά και παικτικά, ποιότητες που κάποτε (ας πούμε τη δεκαετία του 90), θα ήταν αρκετές για να καταδικάσουν ένα παιχνίδι.

Γι’ αυτό λοιπόν, πάνω απ’όλα, αποτελεί μια σπουδή πάνω στην εξέλιξη του gaming και στη μετάλλαξη αυτού για να ταιριάξει στην εποχή μας και στις απαιτήσεις που επιτάσσει.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.