A Pixel Story
Αυτό το pixel μάλλον έπρεπε να μείνει στο ταμπλό του Pong.
Αυτό το pixel μάλλον έπρεπε να μείνει στο ταμπλό του Pong.
Μία από τις κεντρικές ιδέες που μας προξένησε το ενδιαφέρον για το A Pixel Story, ήταν το υποσχόμενο ταξίδι σε τέσσερις κόσμους με ολοένα και πιο εξελιγμένα γραφικά, κάτι που πρακτικά σήμαινε το ταξίδι από τα 8 μπιτ στα 16 και λίγο παραπέρα. Αρκετά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιδέα για platform παιχνίδι, το οποίο έχει ως σκοπό να μας ταξιδέψει από τη ρετρό αισθητική της pixel art έως πιο σύγχρονους κόσμους, με πιο απαλές γραμμές και περισσότερη λεπτομέρεια. Αφελώς, όπως φάνηκε, υποθέσαμε ότι αυτή η εξελικτική πορεία που θα ακολουθούσε το παιχνίδι θα συνοδευόταν και από ανάλογη εξελικτική πορεία στο βάθος του gameplay, που θα οδηγούσε παράλληλα στον εμπλουτισμό των προκλήσεων που θα συναντούσαμε. Αντί αυτού, οι εναλλαγές μεταξύ των τεσσάρων τεχνολογικών γενεών προσφέρουν διαφοροποιήσεις μόνο στον οπτικό τομέα, προσφέροντας μία απτή εικόνα του σημαντικού κανόνα (συχνά λησμονημένου) πως το gameplay φέρει το τελικό βάρος για την ποιότητα του παιχνιδιού και όχι τα γραφικά.
Το A Pixel Story εξιστορεί την περιπέτεια ενός pixel, το οποίο ενώ ακολουθεί την τετριμμένη πορεία του ως ένα υποτυπώδες μπαλάκι του Pong, ένα glitch θα του επιτρέψει να “τρυπήσει” τα όρια του παμπάλαιου περιβάλλοντός του και να μεταφερθεί στην επόμενη γενιά, η οποία θυμίζει τα πρώτα βήματα των οκτάμπιτων συστημάτων. Εδώ το pixel θα πάρει ανθρώπινη μορφή, ώστε να ξεκινήσει την περιπέτειά του. Ένα ρομποτάκι, ονόματι Search, θα αποτελέσει το βοηθό του, που συχνά πυκνά θα εμφανίζεται ώστε να δίνει πληροφορίες για τον κόσμο στον οποίο βρίσκεται, αλλά και την ευθύνη που έχει ο ήρωάς μας στον εξαγνισμό του συστήματος μέσω της αντιμετώπισης του εχθρικού OS που κατοικεί στην 4η τεχνολογική γενιά.
Η ιδέα του ταξιδιού μεταξύ διαδοχικών γενιών εντός ενός υποτιθέμενου συστήματος φάνταζε ως μία ιδανική ευκαιρία για την παρακολούθηση εμπνευσμένα χρησιμοποιημένων ορολογιών και αναφορών από παλιότερα παιχνίδια. Δυστυχώς, όμως, δεν αρκούν παρά μερικά λεπτά για να διαπιστώσει κανείς πως το χιούμορ είναι αρκετά ρηχό και ανέμπνευστο, με την Lamplight να προσπαθεί άσκοπα να δημιουργήσει Lore σε έναν κόσμο, ο οποίος το μόνο που χρειαζόταν ήταν η έξυπνη διαχείριση ορολογιών τεχνολογικής φύσης. Όποιος είχε τη χαρά να ασχοληθεί με το αδικημένο Tron 2.0 της Monolith, θα καταλάβει τη χαμένη ευκαιρία του A Pixel Story όσον αφορά το σενάριο.
Φυσικά, όμως, ένα καλό platform παιχνίδι σπανίως (έως ποτέ) χάνει βαθμούς από ένα μέτριο ή ακόμα και κακό/ ανύπαρκτο σενάριο, καθώς το βάρος του εναποτίθεται στο gameplay. Αλλά και εδώ τα πράγματα είναι μεν καλύτερα, αλλά όχι σε σημείο που να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Δε θα περάσει παρά λίγη ώρα για να διαπιστώσει κανείς ότι ο χειρισμός είναι εξαιρετικά απλοϊκός. Κανένα διπλό άλμα, καμία εξτρά δυνατότητα (εκτός από αυτή της τηλεμεταφοράς που θα σχολιάσουμε λίγο πιο κάτω) δεν προστίθεται στο ρεπερτόριο του ήρωα από την αρχή έως το τέλος.
Αν και η απλότητα του gameplay υπάρχει και σε άλλους τίτλους, δυστυχώς εδώ η χρήση των αλμάτων δεν είναι και η καλύτερη δυνατή που έχουμε δει σε platform παιχνίδι, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να μη νοιώσουμε ποτέ πως έχουμε τον πλήρη έλεγχο του χαρακτήρα στην πλειοψηφία των αλμάτων που απαιτούσαν ακρίβεια. Αλλά ας περάσουμε στη βασική ιδέα του gameplay, η οποία εμφανίζεται στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού με τη μορφή ενός μαγικού καπέλου. Το συγκεκριμένο καπέλο παρέχει τη δυνατότητα στον ήρωα να τηλεμεταφέρεται στο σημείο όπου το έχει αφήσει, μία λειτουργία που αποτελεί το κύριο εργαλείο για την ολοκλήρωση του πλήθους περιβαλλοντικών γρίφων.
Σε αντίθεση με άλλους τίτλους που χρησιμοποιούν τη δυνατότητα της τηλεμεταφοράς για τη δημιουργία portals σε απομακρυσμένα σημεία, εδώ το καπέλο δύναται να το αφήνουμε αποκλειστικά στο σημείο που στέκεται ο χαρακτήρας μας. Παρόλα αυτά, ο συγκεκριμένος περιορισμός δεν εμπόδισε τη φαντασία της Lamplight στη δημιουργία των γρίφων, αλλά αντίθετα αξιοποιήθηκε στο έπακρο. Μίας από της βασικές ιδέες που προσφέρει η δυνατότητα της τηλεμεταφοράς στο καπέλο αφορά στη διατήρηση της ορμής όταν τηλεμεταφέρεστε σε αυτό. Μπορείτε δηλαδή να αφήσετε σε ένα σημείο το καπέλο, έπειτα να πάτε σε μία απομακρυσμένη σούστα, και τη στιγμή που θα εκτιναχθείτε, να πατήσετε το κουμπί της τηλεμεταφοράς ώστε ουσιαστικά να εκτιναχθείτε από το σημείο όπου αφήσατε το καπέλο.
Συνδυάζοντας αυτή τη δυνατότητα με τους διάφορους περιβαλλοντικούς κινδύνους, όπως καρφιά και ηλεκτρισμό, δημιουργούνται πολλές συνθήκες και καταστάσεις όπου οι λεπτομερείς ενέργειες οδηγούν σε ορισμένα σημεία με υψηλότατο βαθμό πρόκλησης, με την ποικιλία των γρίφων τελικά να είναι ικανοποιητική. Εντούτοις, όπως αναφέραμε παραπάνω, η ακρίβεια των αλμάτων δεν είναι η ιδανικότερη, με αποτέλεσμα πολλά απαιτητικά σημεία, που μπορεί να απαιτούν αλλεπάλληλες τηλεμεταφορές, να δυσκολεύουν περισσότερο λόγω του συστήματος χειρισμού, οδηγώντας συχνά στον εκνευρισμό.
