Mortal Kombat X

Οι τέσσερις, λοιπόν, νέες προσθήκες δεν έχουν να κάνουν με αλλαγές στο χρώμα προηγούμενων ηρώων, ή με την αντιγραφή του movelist κάποιων άλλων. Εϊναι τέσσερεις πραγματικά καινούριοι μαχητές, με προσωπικότητα και στυλ, αλλά το σημαντικότερο με τρόπο παιξίματος που αποτελεί ουσιαστική εξέλιξη στη σειρά. Μπορεί η Cassie Cage να θυμίζει εμφανησιακά τη μητέρα της και να έχει το όνομα του πατέρα της, αλλά έχει τελείως προσωπικό στήσιμο και ξεχωριστό τρόπο παιξίματος. Ο Takeda, γιος του Kenshi, διαθέτει τέτοια ρευστότητα κινήσεων που θα κάνει, όσους τον παρατηρήσουν να μάχεται, να νομίσουν ότι βλέπουν άλλο παιχνίδι.

Ο προσωπικός αγαπημένος του γράφοντος, Kung Jin, έχει στο οπλοστάσιό του μια πολύ έξυπνη γκάμα ειδικών επιθέσεων που επιτρέπει την υιοθεσία νέων τρόπων τακτικής και στο να δει ο κουρασμένος fan επιτέλους τη σειρά με άλλο μάτι. Όσοι παραπονιόσασταν μέχρι τώρα για “ξύλινα” combos και επαναλαμβανόμενα μοτίβα στις τακτικές, αναθαρρείστε! Με τους τέσσερις νέους μαχητές η σειρά δείχνει να αλλάζει πρόσωπο και να κινείται προς μια νέα κατεύθυνση, ικανή να φέρει νέον αέρα. Η “πέτρα στο παπούτσι” σε όλο αυτό είναι ότι όλοι οι υπόλοιποι διαθέσιμοι χαρακτήρες (20 για αρχή…) παραμένουν, αναγκαστικά, στην πεπατημένη. Δύσκολα θα μπορούσαν (ή θα μπορέσουν) να ενστερνιστούν την αλλότρια φιλοσοφία των νέων χωρίς σοβαρές θυσίες στην εικόνα και το προφίλ τους.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει ένα μικρό “σκαλοπάτι” στο gameplay του παιχνιδιού, ή αλλιώς ότι έχουμε να κάνουμε με παίκτες “δύο ταχυτήτων” και κάτι τέτοιο δε θα ήταν εντελώς λάθος. Όντως, μετά από μπόλικη πρακτική, υπάρχει η περίπτωση οι 4 νέοι να αποτελούν μονόδρομο του παλιού παίκτη και πιθανότερη επιλογή του νέου. Στα διάφορα modes του παιχνιδιού δε διαφαίνεται εύκολα κάποιο ξεκάθαρο αβαντάζ (αλλά υπάρχει) – κι αυτό γιατί το χαρακτηριστικό που κάνει τους καινούριους τόσο εντυπωσιακούς, αλλά και τους παλιούς να κρατιούνται κοντά τους, είναι το νεο-εισελθέν σύστημα με τα τρία διαφορετικά στυλ μάχης.

Αυτά εμφανίζονται μαζί με τον χαρακτήρα στην αντιστοιχη οθόνη επιλογής και αλλάζουν – πολλές φορές με ριζοσπαστικό αποτέλεσμα – τις ειδικές επιθέσεις τους και κατ’επέκταση την τακτική που θα ακολουθήσει ο παίκτης στη μάχη. Για παράδειγμα ο Kung Lao μπορεί με μια μορφή να έχει ενισχυμένες επιθέσεις στο καπέλο του και περισσότερες κινήσεις που το χρησιμοποιούν επιθετικά, ενώ με άλλη να τοποθετεί το παραπάνω καπέλο σε διάφορα σημεία της πίστας και να το ελέγχει εξ’αποστάσεως.

Ο Kotal Kahn, μπορεί ως Blood God να έχει πιο επιθετικό προφίλ, ενισχύοντας τις επιθέσεις του και ευνοώντας επιθετικές τακτικές, ενώ σαν War God διαθέτει μια Special Move που ακυρώνει και καταλήγει με ασφάλεια τα περισσότερα combos του. Γενικότερα, μπορεί να αφήνει buffs μέσα στην πίστα που του κάνουν heal ή που κάνουν damage στον αντίπαλο, κάτι που είδαμε μέχρι τώρα μόνο σε παιχνίδια τύπου Blazblue.

Το ΜΚΧ άρχισε να δείχνει τα δόντια του κι εσείς παρατηρήσατε τη χρήση της έννοιας “τακτική” ήδη τρεις φορές. Συνεχίζουμε… Μπορεί τα X-Ray attacks να περηφανεύονται τον τίτλο της πιο ισχυρής επίθεσης στο παιχνίδι, αλλά δεν μονοπωλούν πλέον τη χρήση της αντίστοιχης μπάρας. Μπορεί το 33% damage κάθε τέτοιας επίθεσης να φαντάζει δελεαστικό, οι ικανότεροι παίκτες όμως θα προτιμήσουν να ξοδέψουν ένα ή δύο μόνο τμήματα αυτής για να διακόψουν ένα combo, να ενισχύσουν μια επίθεση που θα ανοίξει το μονοπάτι για περισσότερα χτυπήματα ή να κρατήσουν στάση οικονομίας για τις δύσκολες στιγμές. Μπορεί και στο παρελθόν να υπήρχαν παρόμοιες επιλογές, τώρα όμως είναι πολύ πιο ενισχυμένες και απόλυτα αποτελεσματικές. Συνέπεια; Ο εμπλουτισμός των επιλογών σας στη μάχη, η ενίσχυση της έννοιας της τακτικής και η ποικιλία στην διεξαγωγή ενός αγώνα.

Το μόνο μελανό σημείο, πέραν της κάποιας ανομοιομορφίας στις ικανότητες των μαχητών, είναι η επιστροφή του block button. Σελίδες ολόκληρες θα μπορούσαν να γραφτούν για τούτην εδώ την επιλογή, θα περιοριστούμε όμως στο να πούμε ότι κακώς δε διατηρήθηκε η μορφή που είχε στο Injustice και που έδινε για πρώτη φόρα στη σειρά (γενικότερα) νέο αέρα και τακτικές που βασίζονταν σε cross-ups. Ας το αφήναν τουλάχιστον ως προαιρετικό. Το αφήνουμε στην άκρη, γιατί επ’ουδενί δε σπιλώνει το σύνολο και συνεχίζουμε…