Assassin’s Creed Chronicles: China

Πάλι; Γιατί;

---

Πού αποσκοπεί αυτή η προσπάθεια της Ubisoft να ρίχνει ένα Assassin’s Creed όνομα στην αγορά κάθε τρίμηνο; Τι ακριβώς θέλουν να πετύχουν οι άνθρωποι της εταιρείας; Τους είπε κανείς ότι συντηρώντας με οποιονδήποτε τρόπο τη σειρά στην επικαιρότητα κερδίζουν κάτι επιπλέον; Δηλαδή, για να το εξειδικεύσουμε, το Chronicles ως ένα side scrolling AC spin off, κυκλοφορεί για να ευχαριστήσει τους οπαδούς-αγοραστές της σειράς ή για να φέρει νέους φίλους; Διότι στην πρώτη περίπτωση κάτι μας λέει ότι οι οπαδοί της σειράς θα ήταν υπερευχαριστημένοι με το να πάρουν στα χέρια τους ένα παιχνίδι εκεί γύρω στο Νοέμβρη που ήταν έτοιμο και πλήρες χωρίς προβλήματα και ανάγκες για γιγαντιαία patch. Αν μπορούσε να εξασφαλίσει η Ubisoft αυτή τη συνθήκη, καμία ανάγκη δε θα είχε για ανοιξιάτικες κυκλοφορίες. Μα δεν είχαμε καταλήξει στο ότι ήδη οι ετήσιες είναι υπερβολικά πολλές;

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, δυσκολάκι το κρίνουμε. Κάποιος μπορεί να παίξει το Chronicles China και να διασκεδάσει, καμία αντίρρηση. Αλλά να στρέψει το βλέμμα του στη σειρά εξαιτίας του; Εξαιρετικά απίθανο. Δηλαδή μιλάμε για gamers που για κάποιον λόγο δε δίνουν σημασία στις ετήσιες διπλές κυκλοφορίες των AC αλλά είναι πιθανό να γοητευτούν από τις 2D ακουαρέλες του China; Ελάτε τώρα…

Για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι μετά τα ρεντίκολα του φθινοπώρου με τα 7 GB patch, είναι ελαφρώς αστείο να εμφανίζονται οι υπεύθυνοι του Unity και να προωθούν το («τα», θα είναι και πολλά) Chronicles κάνοντας λόγο για εμβάθυνση στο σύμπαν των Assassin’s Creed και για απαραίτητες προσθήκες που εμπλουτίζουν το lore της σειράς. Μα σοβαρά; Πόσο ακόμα να εμβαθύνει κανείς σε αυτό το δύστυχο lore; Έχετε μετρήσει πόσα παιχνίδια μετράει το franchise; Kαι για να έχουμε καλό ρώτημα, αυτοί που δε μπόρεσαν να εξασφαλίσουν τεχνική (και παικτική εν μέρει) αρτιότητα στο επόμενο μεγάλο βήμα της σειράς (στο Unity δηλαδή) πώς ακριβώς νομιμοποιούνται να μιλάνε για «επιπλέον υλικό απαραίτητο στους fans»; Να μας συγχωρείτε, αλλά απαραίτητο στους fans είναι το κάθε φθινοπωρινό «μεγάλο» AC να δουλεύει άψογα. Όχι το να κάνει ένα μήνα και παραπάνω να στρώσει και μετά να προσφέρεται ένα spin off που θυμίζει τη μέντα στη γνωστή σκηνή του εστιατορίου από τους Monty Python στο Meaning of Life.

Εν ολίγοις, μπαφιάσαμε κύριοι. Αρχίζουμε να μη το σηκώνουμε το λογότυπο. Η σειρά έχει υπερκορεστεί, έχει απλώσει, και δε βοηθάτε καθόλου μα καθόλου να τη σηκώσετε στα πόδια της. Θα μπορούσατε, αλλά δεν το κάνετε.

Θα είμαστε (όπως πάντα) ειλικρινείς. Δε γνωρίζουμε ποια είναι η Shao Jun. Υποτίθεται ότι κάποτε ο Ezio τη συνάντησε σε ένα από τα ταξίδια του και της έδωσε ένα artifact (που είσαι βρε Ezio;). Ερώτηση: Στο Παρίσι του Ροβεσπιέρου δε βρισκόμασταν; Πώς ξαναφτάσαμε στο 1500; Γιατί βρε σύντροφοι; Υποτίθεται ότι κάποιος θα πρέπει να τα παρακολουθεί αυτά; H Ubisoft που το «έχασε» με τη βασική ιστορία του Unity που απλά δεν υπήρχε, ξαναγυρίζει τώρα στην Κίνα; Και τώρα τι; Φαντάζεστε ότι αυτή η Shao Jun κάνει κάτι το ιδιαίτερο επειδή κάποτε γνωρίστηκε με τον Ezio; Αυταπατάσθε. Εκτελεί μία σειρά στόχων που δίχως καμία διάθεση απαξίας, απλά δεν παρακολουθήσαμε τι είναι και τι ρόλο παίζουν. Αν μετρήσουμε συνολικά τους στόχους που έχουν εξολοθρεύσει οι Assassins μας τα τελευταία χρόνια θα φτάσουμε εύκολα σε τριψήφια νούμερα. Ε, ας χάσουμε και πέντε – έξι, δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Έτσι ταξιδεύει μπροστά μας το Chronicles από άποψη ιστορίας. Μία θολή ροή εικόνων ακουαρέλας με το χαρακτηριστικό λογότυπο της σειράς να μας κοιτάει μάλλον μισοθλιμμένα.

Αυτά για τα της ιστορίας, για τα της Ubisoft και για τα της στρεβλής πορείας που έχουν πάρει τα πράγματα με το χειρισμό του δημοφιλούς franchise. Αλλά το παιχνίδι σαν παιχνίδι δεν είναι κακό. Είναι ένα ενδιαφέρον side scrolling με έντονο το stealth στοιχείο, που λαμβάνει χώρα κάπου στην Κίνα της δυναστείας των Ming (16ος αιώνας). Η Shao Jun αποδρά από μία φυλακή των Templars (των κινέζων Templars) και πίσω της αφήνει ένα μονοπάτι αίματος και ανοιγμένων λαρυγγιών. Στις περίπου 12 πίστες του παιχνιδιού εξολοθρεύει ορισμένους κεντρικούς στόχους (που αποτελούν τα boss fight) πάντα εκμεταλλευόμενη τις δυνατότητες που προσφέρει το περιβάλλον για stealth προσέγγιση.